Adieu Claude Miller (1942-2012)

"Een treurige dag, Claude Miller (foto) is dood" tweette het Filmfestival van Cannes, dat Miller bekroonde met de Juryprijs in 1998 voor La Classe de Neige. Andere bekende films van de filmmaker zijn Garde à Vue (1981), Mortelle Randonnee (1983) en L'effrontée (1985).

Miller leerde de stiel van het regisseren van twee vooraanstaande figuren uit de Nouvelle Vague: Jean-Luc Godard en François Truffaut. Hij assisteerde grote Franse regisseurs zoals Robert Bresson en Jacques Demy, vooraleer hij de productie verzorgde van een reeks films van Truffaut.

Doorbreken deed Miller met Le Meilleur Façon de Marcher (1976) waarvoor hij enkele César-nominaties ontving. Zijn eerste langspeelfilm vertelt een choquerend verhaal over homofilie en pestgedrag. Miller focust zich op de zwakheden van het individu en afwijkend sociaal gedrag zou een thema worden dat zijn volledige repertoire doordrenkt.

Vanaf midden jaren '80 zoekt Miller nog meer de stijl van Truffaut op en hij focust zich op jeugdcriminaliteit. Charlotte Gainsbourg, toen nog in haar tienerjaren, werd de muze van Miller en zou schitteren in twee van zijn bekendste films: L'effrontée (1985) en La Petite Voleuse (1988).

De Franse filmbeweging 'cinema du look' - die nadruk legt op visuele stijl - won sterk aan populariteit eind jaren '80 en Miller verdween wat naar het achterplan van de Franse cinema.

Het zou tot 1998 duren voordat hij met La Classe de Neige opnieuw onder de aandacht kwam. Het verhaal over een eenzaam jongetje dat nachtmerries krijgt op een ski-trip won de harten van de jury op het Filmfestival van Cannes en Miller werd bekroond met de Juryprijs.

In 2003 werd Miller's La Petite Lili geselecteerd voor de competitie van het filmfestival van Cannes. Het verhaal is gebaseerd op het klassieke toneelstuk De Zeemeeuw van Anton Tsjechov.

De regisseur had recentelijk de postproductie van zijn laatste film Thérèse Desqueyroux afgerond. De film met Audrey Tatou in de hoofdrol wordt in de herfst van dit jaar postuum uitgebracht.

Miller's cinema is een galerij van nauwgezet getekende portretten, waarin fijn waargenomen details de ongrijpbare complexiteit van de menselijk natuur aantonen. Zijn kwetsbare, disfunctionele karakters worden gekneusd en vernederd op weg naar zelfkennis en zelfredzaamheid. Toch zou Miller's optimisme altijd doorschemeren en de regisseur laat zien hoe zijn personages kracht halen uit hun ervaringen en hun individualiteit op termijn kunnen aanvaarden en een plaats geven.

Geschreven door MICHAEL PEETERS