Adieu Deanna Durbin

Begin mei werd op vrij onopvallende manier het overlijden van voormalige actrice Deanna Durbin bekend. Haar zoon Peter H. David liet via een nieuwsbrief aan de Deanna Durbin Society weten dat ze enkele dagen eerder was gestorven. En zonder verder in details te treden dankte hij iedereen voor het respecteren van haar privacy nadat ze 64 jaar geleden een punt achter haar carrière zette en sedertdien incognito door het leven ging.

Geboren als Edna Mae Durbin op 4 december 1921 in het Canadese Winnipeg, ging ze op haar 91ste in alle stilte heen. Toch is het ooit anders geweest. Na een kortstondige start bij MGM waar ze uiteindelijk plaats moest ruimen voor Judy Garland, werd ze tijdens de Depressie van de jaren dertig met Three Smart Girls (1936, over drie jonge zussen die hun ouders terug bij elkaar willen brengen) de reddende engel die Universal van de financiële ondergang redde en in de daaropvolgende jaren schitterde ze vaak in optimistische sprookjesachtige films waarin ze eigenhandig, met lef en ook met de hulp van een kok, een butler of een chauffeur de rijke klasse kon overtroeven.

Titels zoals One Hundred Men and a Girl (1938) of That Certain Age (1938) staan zeker niet vermeld in de filmgeschiedenisboeken, maar waren destijds wel grote kaskrakers. Met haar mentor / producent Joe Pasternak (samen goed voor tien films) en regisseur Henry Koster (zes films) - ook wel de ‘Durbin unit’ genoemd - scoorde ze keer op keer met haar musicals, acteertalent en klassiek geschoolde zangstem. In 1938 werd ze samen met Mickey Rooney (nu nog de enige overlevende topster uit die periode) bekroond met een speciale Oscar ‘for bringing to the screen the spirit and personification of youth’. Nog vóór haar 20ste had ze reeds tien succesfilms op haar palmares; ze verdiende ongeveer 250.000 dollar per jaar en groeide al snel uit tot een der best betaalde actrices in Hollywood.

Maar roem is vergankelijk. Zoals de overgang van de stomme film naar de ‘talkies’ heel wat carrières ruïneerde, zo was ook vaak de overgang van adolescente naar volwassen rollen ook een obstakel, en dat heeft Deanna Durbin aan de lijve ondervonden. Christmas Holiday (1944) van Robert Siodmak was een zeer verdienstelijke misdaadfilm waarin ze tegenspeler Gene Kelly uit de problemen wil helpen, maar volgens critici was ze miscast. Hetzelfde lot onderging Lady on a Train (1945, foto), geregisseerd door de Fransman Charles David. Nadien maakte ze nog een handvol films, met de romantische komedie For the Love of Mary (1948) als laatste. Twee jaar later, op haar 28ste huwde ze Charles David (nadat ze eerder twee korte huwelijken zag mislukken) en vestigden ze zich in Neauphle-le-Château, in de buurt van Parijs, waar Durbin voor de rest van haar leven de rol van echtgenote, huisvrouw en moeder van twee kinderen op zich zou nemen. In 1958 stuurde ze enkele journalisten een brief waarin stond dat ze tijdens haar twaalf jaren in Hollywood, goed voor ruim twintig films, alles behalve gelukkig was, dat ze nu haar eigen inkopen kon doen, elke dag nog een uur zong en enkele kilo’s was bijgekomen. Maar verder niks: geen filmrollen, publieke verschijningen of interviews (héél uitzonderlijk nog wel eentje in 1983 met filmhistoricus David Shipman). Inwoners van Neauphle-le-Château respecteerden een gedragscode om haar privacy in alle discretie te beschermen.

Geschreven door LEO VERSWIJVER
 
onomatopee