Berlinale - Jack

De titelheld van Edward Bergers JACK (2014) is slechts 10 jaar. Toch gedraagt hij zich met meer verantwoordelijkheidsgevoel dan zijn frivole moeder. Jack (revelatie Ivo Pietzcker) is de typische freudiaanse plaatsvervangende vader voor zijn jongere broertje Manuel (Georg Arms). Hij gooit eigenhandig pseudo vaders de deur uit; die mogen zelfs niet deelnemen aan het My Life as a Dog-achtig hondensnuffelspel tussen mama (Jodine Johne) en de twee broertjes.

De moeder van Jack en Manuel krijgt tien op tien voor ludieke spelletjes en aaivaardigheid, maar een vette nul voor ernst. Wanneer Manuel zich verbrandt in bad, wordt Jack in een kinderopvangcentrum geplaatst, waar hij gepest wordt. Samen met zijn broertje gaat hij op zoek naar zijn moeder tot hij zich realiseert dat hij uiteindelijk beter af is in het opvangcentrum. Daar zit tenminste Becki (Mueller-Stoefen, ook scenariste van de film), een vrouw die daadwerkelijk aanwezig is voor de kinderen.

Sociaal realisme associeert men automatisch met Ken Loach en de Dardennes. Het Duits sociaal realisme refereert met JACK duidelijk naar illustere voorbeelden. Net als Billy Casper in Kes bestudeert Jack vogels met zijn kijker. Net als in het Tokio van Koreeda's Nobody Knows blijken de volwassenen zich niet te bekommeren om de kinderen. Net als bij de Dardennes zijn de kinderen het slachtoffer van onverantwoord gedrag en blijft de camera hen op de huid volgen.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee