Bruno Dumont present in Brussel

De komst van Bruno Dumont was alvast een van de hoogtepunten van het voorbije Filmfestival van Brussel (BFF) dat woensdag sluit met de bekendmaking van het palmares en de première van I ANNA , naar het boek van Elsa Lewin. De slotavond zal worden opgeluisterd met de aanwezigheid van de bekende Britse actrice Charlotte Rampling, ook al omdat haar zoon, Barnaby Southcombe, de film heeft geregisseerd.

Dumont, een van de vaandeldragers van de Franse cinema, kwam niet alleen. Hij bracht zijn meest recente film mee, CAMILLE CLAUDEL 1915 (foto), en gaf er een boeiende filmles.

Bruno Dumont: “In plaats van naar een filmschool te gaan gaf ik er de voorkeur aan om filosofie te studeren, om te pogen klaarheid te scheppen in de duistere diepten van ons sacrale zijn. In CAMILLE CLAUDEL 1915 bijvoorbeeld vertegenwoordigt Paul Claudel, de broer van Camille, dat sacrale terwijl Camille voor het artistieke staat. Kunst is namelijk bij machte om een nieuwe spirituele dimensie te realiseren. Films die gemaakt worden met een bepaald publiek voor ogen kunnen niet goed zijn. Ik maak films die ik zelf zou willen zien en ben bijgevolg zelf publiek, zoals iedereen. Mijn werk wordt wel eens vergeleken met dat van Robert Bresson. Maar ook iemand zoals Werner Herzog wendt eveneens het medium film aan om het sacrale over te brengen. In de praktijk heeft het spirituele behoefte aan mechanisch materiaal om te kunnen bestaan en in de montage genereert men een soort magie of spiritualiteit zoals je wil, die uiterst zelden op de filmset aanwezig is. Een scenarioschrijver is nu eenmaal geen technieker.”

“Een film maakt zelf uit welk soort acteur ik kies want een acteur is zoals een instrument dat door de regisseur wordt bespeeld. Het landschap is medebepalend voor het weer te geven gevoel. Bijgevolg kan het onderwerp zelf niet te prominent aanwezig zijn. Vandaag is het mogelijk om wat dan ook te doen. Er zijn geen grenzen meer; wanneer men probeert alles te doen, doet men in feite niets meer. Dus leg ik mezelf liever enkele beperkingen op. In 'Hors Satan', een film die met geloof te maken had, verkoos ik om met niet-professionele acteurs te werken. Terwijl in CAMILLE CLAUDEL 1915, in feite een biografie is in de meer academische betekenis van het woord, Juliette Binoche de hoofdrol speelt. Dat maakt de film niet beter of slechter want perfect gespeelde scènes zijn vermoeiend en de soms zwakkere momenten van de professionele actrice waren zo mooi omdat ze zo echt, zo menselijk waren. Daarom kan men in mijn films ook extreme woede-uitbarstingen aantreffen. Die zijn nodig voor het louteringsproces, om de vrede te kunnen vinden, 'un mouvement spirituel'. Uiteindelijk is film beweging...

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee