Brussel Film Festival, een lading tips

Het jammerlijke van bepaalde films en Brussel vormt daar helaas geen uitzondering op is dat elke film slechts één keer wordt vertoond en dan weer in een of andere verre lade verdwijnt. Gelukkig zijn er enkele avant-premières van films die binnenkort in de bioscoop zullen te zien zijn zoals het uitstekende THE REUNION, het fantasierijke BIRD PEOPLE, tot en met THE DOUBLE (foto).

Met LIVING IS EASY WITH EYES CLOSED werd het voorwoord van BFF 2014 besloten, doch de feelgood movie van Spanjaard David Trueba verdient een tikkeltje meer meer aandacht. Voor de opnames van ‘How I Won The War’ trok filmregisseur Richard Lester met de hele crew in 1967 naar het zuiden van Spanje - de omgeving van Almeria – waar op dat ogenblik zich ene John Lennon zich ophield. Een progressieve leerkracht die de teksten van the Beatles gebruikt in de les Engels neemt deze gelegenheid te baat om John op te zoeken, om enkele tekstflarden wat nader toe te lichten. Onderweg krijgt hij het gezelschap van een zwanger meisje, weggelopen in een nonnenklooster dat zich over deze 'ongelukkige meisjes' ontfermt en er tevens zorg voor draagt dat de boreling 'goed terecht komt'. Een liftende mopskop vindt ook een plekje in de kleine auto van de leraar. Het is een tiener, die van huis is weggelopen omdat zijn vader wou dat hij zijn haar kort zou laten knippen. Ja, die dingen bestonden toen gewoon. De entourage van John L. verleent het drietal geen doorgang, doch the voice of a generation heeft daar geen moeite mee. Lennon zelf krijgen we nauwelijks te zien, zeker niet van kortbij op het scherm, doch een embryonale versie van Strawberry Fields (waar de filmtitel aan ontleend is) wel en daar kan makkelijk vrede mee genomen worden. Ook al omdat de sfeerschepping zo correct wordt opgeroepen, de amusante voorvallen mooi gedoseerd werden tussen de ernstigere gedeelten van de vertelling door, het licht voorbeeldig is gebruikt en een duidelijke strakke montage bijdragen aan het kijkplezier.

THE DOUBLE is gebaseerd op een novelle van Dostojevski, al wordt van het werk van Fyodor beweerd dat het garant staat voor oeverloze langdradigheid, iets wat de Engelse filmregisseur Richard Ayoade duidelijk omzeilde. In plaats van literaire volzinnen balanceert de film tussen een zwarte komedie en een sympathiek drama. Niet zo zwart als Roy Andersson evenwel en minder droog dan Aki Kaurismäki, maar hun schaduwen zijn best wel voelbaar. Het is niet moeilijk om genegenheid - neigend naar medelijden - te voelen voor Jesse NOW YOU SEE ME Eisenberg, een schuchtere onopvallende grijze muis met een baantje van niemandal, tot over zijn oren verliefd op Mia Wasikowska, maar de woorden niet vindt om zijn gevoelens te uiten en bijgevolg eenzaam blijft, zowel thuis als op het werk. Zijn dubbelganger, die op hetzelfde bureau begint te werken is zijn tegenpool: wereldwijs en charismatisch. Dat Jesse beide rollen vertolkt, zonder dat dat één moment voor verwarring zorgt is een mooie pluim op de hoed van de acteur. Niet toevallig is er immers opvallend veel licht dat hem omringt als een soort aureool. De ene keer beklemtoont het de melancholische onschuld, de andere keer versterkt het dat alpha mannetje als type. De novelle werd verplaatst naar een ongewisse tijd waarin zowat alles bewust anachronistisch lijkt. Vergelijk bijvoorbeeld de computers met de schrijfmachine of het kopiëerapparaat, ze behoren bijna tot een ander tijdperk. Het geheel, en zeker de werkomgeving op het bureau doet onwillekeurig aan Orson Welles’ THE TRIAL terugdenken en ademen kafkaiaans, maar de vraag luidt: Is dat een genre ?

Ook voor UN VOYAGE kan men deze vraag opwerpen, want is euthanasie als genre al geaccepteerd of niet ? De vraag stellen lijkt ze in feite te beantwoorden want Samuel Benchetrit weet het drama dermate veel actie mee te geven, dat de kijker geregeld de neiging vertoont om de harde feiten aan de kant te schuiven en zich te laten (ver)leiden door de vloeiende stijl en het opvallende spel van actrice Anna Mouglalis. Zij vertolkt met name de rol van Mona, een terminale kankerpatiënte die, om zich veel fysiek lijden te besparen, besloten heeft om na een laatste weekend uit het leven te stappen. Dat zorgt voor de dubbele betekenis van de titel overigens. Het weekend is evenwel kort en het gekste niet zot genoeg. In het begin wekt dat nog een vorm van medelijden op, doch de vlotte montage en het hoog aantal grappige - soms met een bitter bijsmaakje (de zwemscène) - situaties doen het naderende afscheid vergeten. Doch Samuel blijft bij de les en het slot is een pakkend, ontroerend moment.

Geschreven door ZENO CORNELIS