Cannes 2013: eindbalans

Door uitdrukkelijk ervoor te kiezen om de Gouden Palm te overhandigen aan (de Franse filmmaker van Tunesische afkomst) Abdel Kechiche én de twee hoofdactrices van LA VIE D'ADELE heeft de internationale jury onder leiding van Steven Spielberg op het voorbije filmfestival van Cannes het creatieve proces van het filmmaken in het zonnetje willen zetten. Niet alleen duurt de film ruim drie uur, ook de opnameperiode was uitzonderlijk lang: vier maanden. Een krachttoer. Er zouden zomaar eventjes 750 uren rushes bestaan. Begin oktober wordt de film bij ons in de bioscoopzaal verwacht.

Het was precies vijf jaar geleden dat een andere Hollywoodster als juryvoorzitter, Sean Penn, ook al de Franse film lauwerde door de pseudo-documentaire schoolfilm ENTRE LES MURS de Gouden Palm te schenken. En eigenlijk was de bekroning vorig jaar van AMOUR van Michael Haneke ook al een ode aan de Franse cinema want de hoofdrollen werden gespeeld door twee iconen van de Franse film: Emmanuelle Riva en Jean-Louis Trintignant.

Bovendien klom met Bérénice Bejo, de jonge vrouw uit LE PASSE van de Iraanse filmer Asghar Farhadi, nog een Franse actrice op het podium. Al kan dan die uitverkiezing worden gezien als een troostprijs want alle zeven de hoofdpersonages – onder wie drie kinderen – acteerden even sterk. En als het sterke familiedrama een (kleinere) prijs verdiende dan had dat de prijs voor beste scenario of beste regie moeten zijn geweest.

En dan heten de grote afwezigen op het palmares nog François Ozon met zijn 'schandaalfilm' JEUNE ET JOLIE (foto) waarin ook al een jonge actrice schittert: Marine Vacth. Voor zijn nieuwste film THE IMMIGRANT koos James Gray de Française Marion Cotillard voor de rol van een Poolse immigrante die anno 1921 samen met haar zus naar Amerika komt in de hoop op een beter leven. En wat te denken van de adembenemende prestatie van Emmanuelle Seigner in VENUS A LA FOURRURE van haar echtgenoot/regisseur Roman Polanski?

De Franse actrices staan bij manier van spreken in de rij. Kwaliteit te over...

Met de terechte prijs van de jury voor Kore-Eda (TEL PERE, TEL FILS) – Naomi Kawase, zijn Japanse soulmate, zetelde in de jury – en beste scenario voor A TOUCH OF SIN van Jia Zhangke is de Aziatische film weer helemaal terug. Of zou het maar een heropflakkering zijn?

Wat de andere prijzen betreft kon je zo voelen dat er voor elk een gelijkwaardig alternatief voorhanden was. Amat Escalante van HELI is uiteraard een sterk beeldregisseur maar je kan moeilijk rond het thema van deze 'urgente' film heen: het meedogenloze geweld van drugsbendes in Mexico waar vooral de gewone bevolking het slachtoffer van is.

En het is waar. Bruce Dern is zeer goed als oude, koppigaard die aan Alzheimer lijdt en in een verre staat zijn zogenaamd winnend lot wil gaan verzilveren in de grauwgrijze road move NEBRASKA van Alexander Payne, Liberace-acteur Michael Douglas en zijn blonde adonis Matt Damon zijn in BEHIND THE CANDALABRA van Steven Soderbergh even memorabel. Idem dito voor (de intussen en in vergelijking met zijn fenomenale The Master-rol enkele kilo's aangekomen) Joaquin Phoenix in THE IMMIGRANT enz.

En de Amerikaanse film? Opvallend toch wel dat de vier Amerikaanse films in feite biografieën zijn – al dan niet echt gebeurd, van (buiten competitie) THE GREAT GATSBY via de Liberace-bio BEHIND THE CANDALABRA tot de Grote Prijs voor de Coens en hun INSIDE LLEWYN DAVIS, een zeer amusante huldeblijk aan het prille tijdperk van de folkmuziek in de States, begin de jaren '60.

Geschreven door FREDDY SARTOR