Cannes 2013: Jeune & jolie

François Ozon is een van de meest interessante auteurs in de hedendaagse Franse cinema en de bekendste kineast van de generatie post-Nouvelle Vague. Tien jaar na Swimming Pool heeft de wonderboy van de Franse cinema weer een film in competitie.

Ozon, is een veelfilmer: 14 kortfilms en docu’s en evenveel langspeelfilms. Hij is een beroepsprovocateur die graag uitdaagt, genres vermengt en met verwachtingen speelt. Iemand die op het randje durft te zijn. Bijna alle films van Ozon gaan over primaire driften en verlangens. Ozon choqueert graag de burger en stelt diens moraal constant in vraag. Niet verwonderlijk dat hij dikwijls naar zijn twee favoriete regisseurs verwijst: Hitchcocks voyeurisme in zijn vorige film Dans la Maison en vooral Buñuels subversieve erotiek in zijn nieuwe film. In Buñuels Belle de Jour wil een rijke doktersvrouw haar saaie leven wat kleur geven door zich te prostitueren in een chique bordeel. In Ozons JEUNE ET JOLIE is het de 17-jarige Isabelle (Marine Vacth) die call girl speelt: dat ze daar ook geld mee verdient is, net als voor Belle de Jour, onbelangrijk. Drugs, dure kleren, verre reizen hoeven ze niet. Waarom doen ze dan dat waarover heel wat vrouwen enkel durven te dromen?

Wie Ozon kent, weet dat je geen verklaring mag verwachten. Wel een mysterieus adolescentenportret in vier seizoenen begeleid door vier nostalgische Françoise Hardysongs. In het begin kijken we voyeuristisch mee door een verrekijker naar Isabelle op Ozons favoriete habitat: het strand. Daar ziet Isabelle zichzelf ontmaagd worden, zoals de homoseksuele jonge knaap in Ozons eerste kortfilm Une robe d'été van 1996. Als kijker ben je dan geneigd in Isabelles eerste liefdeloze seksavontuur de oorzaak van haar later bizarre gedrag te zoeken. Ozon stelt echter gewoon de diagnose maar gaat niet op zoek naar psychologische verklaringen. Hij oordeelt niet, verontschuldigt niet, stelt enkel vast: dat Isabelle Arthur Rimbauds ‘Roman’ leest, dat ze naar internetporno kijkt, dat ze gruwelt van hypocriete, verborgen affaires zoals die van haar moeder en dat ze de betaalde liefde van de oudere Georges (Johan Leysen) verkiest. Ozon beweegt zich constant tussen elegantie en perversiteit.

Ook in zijn tienerfilms: in Les amants criminels met Jeremie Regnier (1999) liet hij zelfs een tienerdrama uitmonden in een horrorsprookje. Tijdens de persconferentie zette Ozon zich af tegen de geïdealiseerde coming-of-age portretten en wou hij vooral benadrukken dat zijn film de point of view van verschillende personages volgde die tot de vaststelling komen dat niet de seks maar het leven zelf moeilijk is. Ozon vond het zelf een eer bestempeld te worden als de Pygmalion van de nieuwe Franse ster Marine Vacth. En als je toch moet sterven, meende hij, dan maar zoals onze eigen Johan Leysen in de film: Mourir de plaisir.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE