Cannes 2013: The Selfish Giant (Quinzaine des Réalisateurs)

The Selfish Giant is het beroemde sprookje van Oscar Wilde waarin de reus uit de titel spelende kinderen uit zijn bloeiende tuin verjaagt en hen verbiedt terug te komen. De tuin verwelkt. De egoïstische reus hunkert naar de Lente maar de Winter maakt geen plaats totdat een bijzonder kind erin slaagt het hart van de reus te openen. De lieveling van de reus verdwijnt maar verschijnt op een dag met wonden in de handpalmen en voeten: ‘these are the Wounds of Love’.

Dit sprookje is Clio Barnards perfecte alibi om het ontroerende en tevens harde portret van outsiders te verfilmen. Barnard tekent op het witte doek de brutaliteit van het dagelijks overleven in de samenleving van Britse achterbuurten. In het met hoogspanningsmasten gedomineerde landschap volgen we de van school gestuurde jongens Arbor en Swifty. Met paard en kar trekken ze rond en verzamelen ze afval. Ondanks hun benarde leventje vinden ze een onvoorwaardelijke vriendschap voor mekaar. Het containerpark van de onbetrouwbare afvalverzamelaar Kitten (Sean Gilder) is de wereld waarin de uitgesloten spelende jongens mannen zullen worden. Kitten heeft op elk van hen en ook op hun vriendschap een enorme impact. Arbor tracht met z’n extraverte persoonlijkheid boven de macht van Kitten te staan. De dood van de zachtmoedige Swifty toont Kittens bewustzijn van goed en kwaad, ‘the Wounds of Love’. Is hij de egoïstische reus van Oscar Wilde? Is het daarom dat zowel cineaste Clio Barnard als haar cast Wilde bedankten bij de première van haar tweede speelfilm in Quinzaine des Réalisateurs?

Barnard kiest zoals Ken Loach ( Kes,1969), Sean Meadows (This is England, 2006) en Andrea Arnold ( Wuthering Heights, 2011) voor acteurs zonder acteerervaring. Conner Chapman (Arbor) en Shaun Thomas (Swifty) brengen een pure acteerprestatie. Toen beide knapen de zaal in Cannes binnenwandelden, leek het wel alsof Arbor en Swifty rechtstreeks van het containerpark in een net iets te groot pak op het podium stapten.

Geschreven door ELENI PASCHALIDIS
 
onomatopee