Cannes 2017: Sofia Coppola’s herenhuis voor dames

Maakt Sofia Coppola met THE BEGUILED een kans om de tweede (!) vrouwelijke Palme d’Orwinnaar te worden na Jane Campion?

Terwijl Jane Campion dit jaar het nieuwe seizoen van haar televisiereeks TOP OF THE LAKE voorstelt, keert Coppola terug naar vertrouwd terrein, met een twist. Voor het eerst sinds Marie Antoinette gaat ze aan de slag met een historisch verhaal: de Amerikaanse Burgeroorlogroman The Beguiled van Thomas Cullinan, in de jaren 70 een van de samenwerkingen tussen Don Siegel en Clint Eastwood.

In THE BEGUILED belandt de gewonde noordelijke soldaat John in een kostschool geleid door Miss Farnsworth; na THE KILLING OF A SACRED DEER is dit de tweede competitiefilm met het duo Colin Farrell en Nicole Kidman. In een statig herenhuis met de typisch zuidelijke veranda, zuilen en voorgevel geeft Miss Farnsworth – bijgestaan door Edwina (Kirsten Dunst) – een vijftal jonge dames onderricht terwijl in de verte de kanonschoten van de Amerikaanse Burgeroorlog weerklinken. Op occasioneel passerende soldaten na blijven de meisjes gevrijwaard van het oorlogsgeweld, of elke vorm van contact met de buitenwereld. Opgesloten voor hun eigen goed.

Met de komst van John komt daar verandering in. Als soldaat van het vijandelijke leger, en bovendien als man, heeft hij meteen een impact op de groepsdynamiek van de meisjes en hun twee begeleiders. Niet tot zijn ontevredenheid lijkt alles om hem te draaien, althans tot de machtsverhouding (opnieuw) keren. Jaloezie, competitie, maar ook solidariteit en zorg zetten de onderlinge relaties op scherp. Met een ingehouden spanning, zinspelende dialogen en enkele uitbarstingen van geweld knoopt Coppola aan bij bekende thema’s uit The Virgin Suicides en The Bling Ring.

De eerste ontvangst van THE BEGUILED is – zoals voor bijna alle competitiefilms – niet laaiend enthousiast. Wel lijkt Coppola’s historische film meer kans te maken op prijzen dan Naomi Kawase’s HIKARI. In de haar kenmerkende mix van poëtische mijmeringen en zachte beelden vertelt zij over een jonge vrouw die de audiodescriptie schrijft van een film en daarover feedback krijgt van enkele blinde of slechtziende mensen, onder wie een streng oordelende fotograaf die geleidelijk aan zijn zicht verliest. Reflecties over de waarde van kijken en de inbreuk dan wel verrijking die woorden kunnen bieden vult Kawase aan met een verhaallijn over de overleden vader en de dementerende moeder van de jonge vrouw. Centraal staat verlies, en de manier om daar mee om te gaan, terwijl beelden en woorden dat verlies al dan niet krampachtig proberen vast te houden.

Later deze week volgt nog de derde competitiefilm geregisseerd door een vrouw: YOU WERE NEVER REALY THERE, Lynn Ramsay’s opvolger voor het krachtige drama We Need to Talk about Kevin.

Geschreven door BJORN GABRIELS