Cannes 2018: denderend debuut Paul Dano

De openingsfilm van de officiële selectie EVERYBODY KNOWS was een lichtgewicht, niet meer dan een onderhoudende whodunit. DONBASS, de openingsfilm van Un Certain Regard, was daarentegen een verpletterend zwaargewicht over brutale vernederingen en corruptie tijdens de recente oorlog in het oosten van Oekraïne. Maar enkel de derde openingsfilm van de Semaine de la Critique was een echt schot in de roos: WILDLIFE van Paul Dano.

In tegenstelling tot de glitter van de officiële openingsceremonie was het in de Semaine de la Critque een en al bescheidenheid: de voorzitter van de jury, de Noorse cineast Joachim Trier, en de andere juryleden werden voorgesteld en daarna mocht debuterend regisseur Paul Dano het publiek vertellen dat hij het script samen met zijn vriendin Zoe Kazan (ja, kleindochter van!) had geschreven, gebaseerd op de gelijknamige roman Wildlife (1990) van de 74-jarige Amerikaanse schrijver Richard Ford. Hoofdactrice Carey Mulligan had daar geen enkel woord aan toe te voegen, maar trakteerde het publiek wel op de beste rol uit haar carrière.

Mulligan is Jeanette, moeder van de 14-jarige Joe (Ed Oxenbould) en echtgenote van Jerry Brinson (Jake Gyllenhaal) in Montana begin jaren 60. Door het plotse ontslag van vader Jerry raakt het gezin Brinson in de problemen. Jerry verlaat zijn gezin om bosbranden te helpen blussen en zoon Joe blijft achter bij zijn moeder, die wanhopig haar best doet om financieel te overleven. Deze worsteling krijgen we te zien door de ogen van de jonge Joe, die het moeilijk heeft met het scheidingsproces en de metamorfoses van zijn moeder.

Regisseur Paul Dano, vooral bekend van zijn kwetsbare rollen in Little Miss Sunshine (2006), There Will Be Blood (2007), Ruby Sparks (2012) en Prisoners (2013), heeft duidelijk veel geleerd van de regisseurs die van hem een van de beste acteurs van zijn generatie hebben gemaakt. Ed Oxenbould, die de jonge Joe speelt, heeft zich op zijn beurt duidelijk laten inspireren door Dano’s fragiele, meditatieve acteerstijl. Na zo’n talentvol, volwassen en diepmenselijk debuut kunnen we alleen maar uitkijken naar een waardige opvolger.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee