Cannes 2018: Girl verovert harten

De aanloop was veelbelovend: op de Croisette viel het affichebeeld van Lukas Dhonts debuut GIRL al enkele dagen in de kijker, Amerikaanse media tipten de film en dan moest de première nog komen.

Enig chauvinisme is de Vlaamse filmwereld niet vreemd, maar ook de Franse media lopen warm voor GIRL. In het debatprogramma On n'est pas couché op France 2 was Dhont te gast samen met zijn hoofdacteur Victor Polster; ze kregen uitgebreid de lof toegezwaaid: "een meesterwerk dat in de Officiële Competitie thuishoort". Ook de eerste reactie na de wereldpremière in de zaal Debussy op 12 mei was enthousiast, met een applaus dat het habituele beleefdheidsgeklap in aanwezigheid van de filmploeg ruimschoots oversteeg.

In de eerste plaats wordt Dhont geprezen voor zijn sensitieve aanpak van het transgenderthema, waarbij de Fransen de vergelijking maken met Césarwinnaar 120 battements par minute van Robin Campillo. Anders dan die film over anti-aidsactivisme legt GIRL zich helemaal toe op de gevoelswereld van Lara, een 15-jarig meisje dat geboren is in een jongenslichaam en ballerina wil worden. Bijna een hele film lang is zij in beeld, terwijl ze tot bloedens toe ballet oefent, voor haar broertje zorgt en haar draai probeert te vinden tussen de meisjes van haar klas. Haar omgeving, met een begripvolle alleenstaande vader op kop, ondersteunt haar om ook fysiek een meisje te worden, eerst via een hormonenkuur en vervolgens met een operatie. De gesprekken met medici en begeleiders daarover klinken recht door zee, feitelijk en onnadrukkelijk. Op een enkele scène na moet Lara niet of nauwelijks een strijd voeren met haar naasten, zoals meestal in films die een worsteling met een ontluikende seksualiteit portretteren. Het is haar eigen persoon - zowel fysiek als mentaal - met wie ze in de clinch gaat. DoP Frank van den Eeden doet GIRL baden in een warme, gele gloed en blijft zo weg van het grimmige, groezelige kleurenpalet dat transgenderfilms vaak kenmerkt. Maar bovenal is het debuterend acteur Victor Polster die de film draagt, een ware vondst voor deze laatste productie van Dirk Impens (Menuet; zie hier), aanvankelijk onder de titel 'Under My Skin'.

Zoals de stemming nu is, lijkt terugkeren uit Cannes zonder een erkenning - een prijs in Un Certain Regard, een Camera d'or als beste debuut of een Queer Palm - bijna een teleurstelling. En dat terwijl het sowieso al van Hugo Claus' Sacrament (1989) geleden was dat een Vlaamse film een dergelijke selectie voor een belangrijke competitie op het festival van Cannes wist te versieren. Voor de Belgische release is het wellicht wachten tot dit najaar.

BEELD: poster van GIRL

Geschreven door BJORN GABRIELS