Cannes 2019: buzzfilm ahoi

Elke editie heeft haar buzzfilm. Zo was het dit jaar drummen (en vaak niet binnenraken) voor Tarantino’s ONCE UPON A TIME IN … HOLLYWOOD. Hetzelfde gold voor THE LIGHTHOUSE van Robert Eggers, een van de meest bevreemdende films van het festival en winnaar van een FIPRESCI-prijs.

Zeemeerminnen, scabreuze zeebonkhumor, literaire tirades en van de pot gerukte horror, er moet al veel water naar de zee vloeien om de eerste indrukken van THE LIGHTHOUSE uit je geestesoog te spoelen. Sinds debuut The Witch is Eggers een van de jonge Amerikaanse filmmakers die de 'griezelfilm’ een nieuwe stimulans geeft (zie hier). Geprezen voor zijn combinatie van familiaal portret en historische heksenhorror werd er reikhalzend uitgekeken naar zijn nieuwste creatie. Dat Willem Dafoe en Robert Pattinson daarin opduiken als een krankzinnig duo vuurtorenwachters die vast komen te zitten op een eiland deed de verwachtingen bijna overkoken.

Eggers slaagt er andermaal in te verrassen. Het net als The Witch historisch en literair geïnspireerde THE LIGHTHOUSE is gefilmd in een beklemmend vierkant beeldformaat en het gestileerde zwart-wit en de gekantelde camerastandpunten roepen herinneringen op aan expressionistische films uit de Weimarperiode à la Das Cabinet des Dr. Caligari. In Dafoes met zeemansclichés flirtende vuurtorenwachter zien we echo’s van zijn rol als Nosferatu in Shadow of the Vampire en meer over the top maniakken als Bobby Peru in Wild at Heart. In de rol van doldraaiende assistent slaat tegenspeler Pattinson meer dan ooit zijn (voormalige) status als cleane vampierhunk aan diggelen.

THE LIGHTHOUSE is evenzeer te bekijken als te beluisteren. De nachtmerrieachtige fotografie vindt haar evenknie in de dreigende klanken van componist Mark Korven en sound designer Damian Volpe. Tussen de diep grommende misthoorns door debiteert Dafoe monologen in een archaïsch Engels dat is ontleend aan het literaire werk van Herman Melville en Sarah Orne Jewett, en aan laat-19de-eeuwse interviews met zeelui. Ondergedompeld in al die stilistische virtuositeit schuilt een treffen tussen twee haantjes-de-voorste die zich verliezen in mythische mannelijkheid. Tot zeemeeuwen ten slotte het laatste woord hebben.

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee