Cannes 2019: ooit in Hollywood, nu in Cannes

Van videonerd naar halfgod van cinefiele millenials, Quentin Tarantino beroert de gemoederen in Cannes. Opperhoofd van het festival Thierry Frémaux pronkt graag met Tarantino's gewoonte om de ene na de andere filmvertoning mee te pikken, ook van collega-competitiefilmers. De erkenning heeft Tarantino al, volgen er ook nog prijzen?

In zijn negende langspeelfilm stelt Tarantino opnieuw zijn meesterschap tentoon. Met ONCE UPON A TIME ... IN HOLLYWOOD waagt hij zich aan de Manson-zaak van eind jaren 60 en gaat daarbij, bijna verwonderlijk, niet uit de bocht.

De cineast die er een gewoonte van heeft gemaakt acteurs op te vissen uit de vergetelheid (zoals Pam Grier in Jackie Brown), presenteert nu een ode aan de Hollywoodwestern en de Amerikaanse droom van B-acteurs die bulkt van de cinefiele knipogen. De eerste twee uur vormen een nostalgische trip. Dat Tarantino de montage maar net op tijd kon afronden, voel je wel: sommige scènes hadden korter gekund en het tempo hapert af en toe. Het eindresultaat kan dus nog wat knipwerk gebruiken, al gaf Tarantino ondertussen aan de film net nog langer te willen maken.

Tarantino's blik op het Mansonmonster dwingt respect af. Leonardo DiCaprio en Brad Pitt acteren met een buik vol goesting en Margot Robbie als Sharon Tate is het bonkende hart van de film, ook al gunt het scenario haar weinig woorden.

Zonder al te veel te verklappen levert Tarantino een finale af die ons alle hoeken van de kamer laat zien, maar ons toch veilig met beide voeten op de grond laat landen. Deze zomer is de film, al dan niet in een gehermonteerde versie, in Belgische bioscopen te zien.

Voor meer verslaggeving uit Cannes, zie filmmagie.be/nieuws.

Geschreven door NIELS PUTMAN
 
onomatopee