Cannes 2019: Quinzaine opent met daim vestje

Met LE DAIM lijkt cineast Quentin Dupieux het spreekwoord ‘de kleren maken de man’ te illustreren.

In Rubber (2010, 82 min.) laat regisseur Dupieux een autoband plots tot leven komen om alles op zijn weg te vernietigen. In LE DAIM (2019, 77 min.) is het een spuuglelijk en veel te klein Davy Crocketvestje met franjes dat zijn eigenaar probeert te overtuigen alle andere daim vestjes te liquideren, de eigenaars incluis. Dat het vestje zulke moorddadige gedachten communiceert aan Georges – meer dan een voornaam krijgen we niet – komen we niet direct te weten. De eerste psychopathische trekjes manifesteren zich wanneer Georges (Jean Dujardin) zijn oudere vestje probeert door te spoelen in een openbaar toilet en zich regisseurallures begint aan te meten na het filmen met een piepklein handcameraatje van zijn bloederige slachtpartijen. Gelukkig is er de barmeid Denise (Adèle Haenel), die Georges er in zijn hotel attent op maakt dat films ook gemonteerd moeten worden. En Georges mag van geluk spreken, want Denise is in haar vrije tijd monteur: ze heeft ooit Tarantino’s Pulp Fiction in de juiste chronologische volgorde gehermonteerd en is nu bereid Georges probeersels met haar eigen geld te produceren.

Georges en Denise zijn dan ook beiden even excentriek en knettergek. Georges is de narcistische seriemoordenaar die zich voortdurend in de spiegel bewondert, in de beginscène zelfs op de muziek van Joe Dassins 'Et si tu n’existais pas'. Zijn bestaan wordt bevestigd door zijn cowboyoutfit: van vest tot broek, van boots tot handschoenen. Wanneer de westernoutfit compleet is, mag de film eindigen zoals een cowboyfilm in de Franse Alpen hoort te eindigen, met Georges die nu Denise beveelt: “Filme-moi, filme-moi, filme-moi !” Denise is dan diegene die in de totaal waardeloze en dilettantische filmerij een mockumentary ziet; een knipoog naar de cultfilm C'est arrivé près de chez vous (1992).

De Franse komedies doen het zeer goed de voorbije jaren. Massa’s kwamen zich nog eens vermaken met La Ch'tite Famille (2018) en de Ch'tis uit de regio Nord-Pas-De Calais. In 2008 verpulverde Dany Boon het meer dan veertig jaar oude record van La Grande Vadrouille (1966) doordat een derde van de Franse bevolking kwam schaterlachen met zijn Bienvenue chez les Ch'tis. In Momo (2017, Sébastien Thiéry & Vincent Lobelle) treffen de verbaasde mijnheer en mevrouw Prioux in hun huis de dove Patrick aan, die beweert hun zoon te zijn en hen zijn blinde vrouw wil voorstellen. En in Bon Dieu 2 (2019, Philippe de Chauveron) staan Claude en Marie Verneuil weer voor problemen wanneer de vier allochtone echtgenoten van hun dochters besluiten hun geluk in het buitenland te zoeken. In wezen drie feelgoodkomedies, want uiteindelijk zijn die woestelingen uit het noorden eigenlijk zeer hartelijke mensen, zijn blinden en doven wel zeer spontane mensen en vallen de allochtone echtgenotes toch wel mee.

Net het tegenovergestelde vinden we in de films van Quentin Dupieux: gitzwarte humor met het gevoel dat je als toeschouwer niet goed weet of het wel hoort dat je lacht wanneer een vrouwelijke chauffeur door het dak van haar auto heen wordt gespiest met een vleugel van een aircowaaier uit Georges’ hotelkamer. Eén ding staat vast: in de Quinzaine ontlokte dat lachsalvo’s en in zaal Eldorado in Brussel zal dat ook wel zo zijn.

Dupieux is ook muziekproducent met als pseudoniem Mr. Oizo, uitspraak “Monsieur Waso”, meneer Vogel, vooral bekend van zijn electronummer 'Flat Beat', dat in 1999 in heel Europa een grote hit werd door een serie tv-reclames van jeansfabrikant Levi's. Als filmregisseur draaide hij al zeven films: Nonfilm (2001), Steak (2007), het hogergenoemde Rubber (2010), Wrong (2012) en Wrong Cops (2013). Hij werkt graag met beroemde komieken: Alain Chabat in Réalité (2015) en Benoît Poelvoorde in Au poste! (2018). Nu is het de beurt aan Jean Dujardin, die de prijs van Beste Acteur won in Cannes 2011 voor The Artist, de Franse stille film van Michel Hazanavicius. Daarin vertolkte Dujardin ook een ijdele filmster die Georges heette: Georges Valentin.

LE DAIM is aangekocht door Athena Films, die de film in België uitbrengt op 19 juni. 

Voor meer verslaggeving uit Cannes, zie filmmagie.be/nieuws.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee