Cannes 2019: 's nachts door Brussel

Een huzarenstuk van Bas Devos is het sowieso: eerst ‘Hellhole’ op de Berlinale en amper drie maanden later GHOST TROPIC in de Quinzaine des réalisateurs. In een nachtelijke tocht door Brussel vindt hij allerlei lichtjes.

“Na twee moeilijke films had ik behoefte aan iets eenvoudigers, iets lichters”, zei Devos op de Q&A-sessie na de wereldpremière in het Theatre Croisette. “Voor GHOST TROPIC hadden we geen budget. Ik vroeg aan vrienden of ze wilden meewerken. Ze mochten nee zeggen, maar als ze toezegden, moesten ze er volledig voor gaan.”

In vergelijking met Violet en Hellhole is Devos’ nieuwste film over Brussel lichtvoetiger. Het hoofdpersonage brengt zelfs heel naturel humor het verhaal in. Het vertrekpunt is ditmaal geen traumatische gebeurtenis (zoals de mp3-moord en de aanslagen op 22 maart 2016). De poetsvrouw Khadija valt na haar late shift in slaap in de metro en wordt pas aan de eindhalte weer wakker. Metro’s rijden er niet meer op het nachtelijke uur, maar lang niet alle leven is uit de stad verdwenen. Khadija begint aan een voettocht door Brussel: het is koud in de straten en toch zijn heel wat van de mensen die ze onderweg tegenkomt warm. Een helpende hand is vaak nabij, ook al loopt niet alles in deze eenvoudige vertelling goed af.

“Tijdens de productieperiode van Hellhole heb ik veel gewerkt met jongens in de kwetsbare wijken van Brussel. Ik zag hun moeders door de straten stappen en in liften verdwijnen en vroeg me af wie zij waren. Zij worden slechts zelden in beeld gebracht”, verklaarde Devos de keuze voor zijn hoofdpersonage. “Ze leven vaak tussen twee werelden in: zij kijken naar hun land van afkomst terwijl hun kinderen werkelijk in Brussel leven. Soms zijn ze een beetje jaloers op hoe hun kinderen hier in Brussel hun leven kunnen opbouwen.”

Naast een andere narratieve insteek slaat GHOST TROPIC ook stilistisch andere wegen in. Na de imponerende, soms afstandelijk maniëristische fotografie van DoP Nicolas Karakatsanis zien we nu warmere beelden van DoP Grimm Vandekerckhove. Die combineren Chantal Akermans statisch observerende stijl (zie bijvoorbeeld het donker wordende interieur waarmee de film opent) met een droomachtige kwaliteit die aandacht heeft voor onder meer rode kleuraccenten. “In Hellhole was Brussel een politieke ruimte met een onderlaag van angst. GHOST TROPIC is daar een antwoord op en staat meer open tegenover de stad. Het was mijn bedoeling om met deze film de cirkel van angst te doorbreken.”

In zijn drie films onderzoekt Devos hoe een woonst zich manifesteert als een persoonlijke ruimte. Ook al speelt GHOST TROPIC zich grotendeels af in de koude, nachtelijke straten, nooit eerder portretteerde Bas Devos die thuis zo warmhartig.

Voor meer verslaggeving uit Cannes, zie filmmagie.be/nieuws.

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee