Cannes: Grave van Julia Ducournau

In dit debuut van de Franse cineaste Julia Ducournau (Engelse titel: RAW) tekenen zich donkere plekken van de menselijke geest af. Niet gedreven door vampierfantasieën zoals in The Transfiguration van Michael O’shea, maar aan de hand van een rauw verhaal. In de 55ste Semaine de la critique werd GRAVE - Franse uitspraak - door voorzitter Charles Tesson met veel enthousiasme ingeleid. Julia Ducournau werd 5 jaar geleden opgemerkt en toont dit jaar haar eerste langspeelfilm in Cannes. Tijdens de inleiding werden de producent en medewerkers die in dit gewaagde project durfden te stappen in de verf gezet en kon er gemoedelijk gelachen worden over de fantastische Frans-Belgische samenwerking. Julia Ducournau was vol lof over hoe haar acteurs de intensieve personages volhardend en met humor vertolkten. GRAVE werd gedraaid in de veeartsenijschool aan de Universiteit van Luik. Deze locatie werd op zo’n manier vastgelegd dat ze ging functioneren als een personage.

GRAVE helt naar coming-of-age maar plots word je meegesleurd tot in de diepe regionen van Justines metamorfose. Justine (Garance Marillier) is een uitmuntende eerstejaars studente aan de faculteit dierengeneeskunde, tot ze in het turbulente studentenleven belandt. Een wereld overheerst door party’s en de studentendoop die willens nillens doorstaan moeten worden.  Bijgestaan door haar zus Alex (Ella Rumpf) en studiegenoot Adrien (Naït Oufella Rabah) spartelt Justine doorheen de dominerende hetze en volgen we het groentje Justine dat zich ontpopt tot een vrouw. De zussen Justine en Alex zijn echter uit kannibalenhout gesneden en stevenen af op een tragisch einde.

Ducournau toont een stevige regie met knap camera – en montagewerk van respectievelijk Ruben Impens en Jean-Christophe Bouzy. De regisseuse illustreert het brede draagvlak waarin ze zich begeeft met verwijzingen naar onder meer de Griekse tragedies vol drama, komedie en horror, de legende van Kaïn en Abel en geneeskunde. Met het scenario raakt ze ook de overlapping van fysische en mentale aspecten aan.

Te oordelen naar de zaalgeluiden heeft dit akelige verhaal haar publiek kunnen bereiken.

Geschreven door ELENI PASCHALIDIS
 
onomatopee