Cannes: Le tout nouveau testament

Belgen in Cannes? Sedert de Dardennes twee keer de Gouden Palm wonnen, zijn er geen ‘petits belges’ meer in Cannes. Dit jaar waren er weliswaar geen officiële selecties maar wel vier staande ovaties voor Belgen in nevencompetities. En dat al de drie eerste dagen. Eerst voor Jan Bijvoet als hoofdrol in EL ABRAZO DE LA SERPIENTE van de Colombiaanse regisseur Ciro Guerra. Dan voor Matthias Schoenaerts als militair met post-traumatic stress disorder (PTSD) in MARYLAND van de Franse cineaste Alice Winocour. En tenslotte voor regisseur Jaco van Dormael, terug van weggeweest na Toto Le Héros (Caméra d'Or in 1991), Le Huitième Jour (beste vertolking Daniel Auteuil en Pascal Duquenne in 1996) en Mr. Nobody (2009), die niet in Cannes maar in Venetië werd geselecteerd.

En de 4de ovatie? Voor God natuurlijk, die van LE TOUT NOUVEAU TESTAMENT (foto, © Kris De Witte). De god die in Brussel woont met vrouw (Yolande Moreau) en dochter (Pili Groyne) en minstens even sadistisch is als de god die Stephen Fry onlangs op de Ierse tv omschreef als: 'an evil, capricious and monstrous maniac’. Zo zet Benoit Poelvoorde hem dan ook neer: als een smeerlap die uit verveling de wet van Murphy als basis neemt voor de samenleving en vanachter zijn computer ons leven vakkundig saboteert. Zelfs JC wil niet meer aan zijn rechterhand zitten. Tot zijn dochter Ea, zonder v, revolteert door de precieze sterfdata te plaatsen op alle gsm's. De klok tikt nu voor iedereen, zeker voor de zes apostelen die Ea willekeurig uit de computer hackt. Aurelie (Laura Verlinden) met de armprothese; Jean-Claude (Didier De Neck), de avonturier die trekvogels volgt; Marc (Serge Lariviere), seksueel geobsedeerd door zijn jeugdliefde; Francois (Francois Damiens), de seriemoordenaar; Willy (Romain Gelin), het jongetje dat nog even een meisje wil worden en last but not least Martine (Catherine Deneuve), die verliefd wordt op een gorilla. De knipoogjes naar andere films als Ma vie en Rose en Max Mon Amour zijn legio.

Van Dormael geeft zichzelf als chauffeur slechts enkele luttele seconden te leven in zijn eigen knotsgekke en fantasierijke feel-good komedie waarin de Brusselse Wetstraat fungeert als aards paradijs voor giraffen en andere diersoorten. Deze Belgisch-Frans-Luxemburgse co-productie wil nergens blasfemisch zijn of met ideologieën afrekenen. Wie zich door dit hilarisch Belgisch, en dus surrealistisch, bijbels sprookje beledigd voelt, moet dringend een filmcursus 'God voor Beginners' volgen met het Amerikaanse Bruce Almighty als voorprogramma, het Engelse Life of Brian als afsluiter en dit Belgisch kleinood als hoofdfilm.

Alleen deze God uit Brussel mag weten waarom Jaco van Dormaels komedie niet in de officiële selectie voor de gouden Palm zat en daarmee bedoel ik niet die van palmzondag. Het klassieke Cannesdeuntje Le Carnaval des Animaux van Camille Saint-Saens, waarbij de Fransen in de zaal steevast enthousiast beginnen te applaudisseren, werd nochtans twee keer gebruikt als teaser.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE