Cannes: The Lobster & Sea of Trees

Net als de Italianen Garrone en Sorrentino hier in Cannes heeft ook de Griekse cultregisseur Yorgos Lanthimos van Alps en Dogtooth zijn nieuwe film THE LOBSTER (foto) in het Engels gedraaid met een internationale topcast: Colin Farrell, Rachel Weisz, Lea Seydoux, Ben Whishaw en John C. Reilly, die hier meerdere films lopen heeft. Het is een bizarre Orwelliaanse dystopie geworden boordevol zwarte humor en absurde Buñuelaanse situaties.

Oordeel zelf: in de pregeneriek schiet een vrouw een ezel morsdood. Waarom wordt pas duidelijk nadat we vernemen dat een zekere David (Colin Farrell) precies 45 dagen de tijd krijgt om een partner te vinden in het staatshotel waar hij samen met andere vrijgezellen allerlei testen moet ondergaan om de juiste toekomstige te vinden. Zoniet wordt hij getransformeerd in een dier naar eigen keuze. Geen ezel maar een kreeft: die kan immers honderd jaar worden en toch potent blijven. Een absurde satire op de huidige relatiebureaus en parenclubs? Of een surrealistische fabel?

Boegeroep voor Gus Van Sant, die met Elephant nochtans in 2003 de Gouden Palm won. Films als Milk (2008), Paranoid Park (2007) en My Own Private Idaho (1991) zijn pareltjes. Maar soms doet de man rare dingen, zoals een remake maken van Psycho, letterlijk, op een frame na, in kleur. In 2002 maakte hij samen met Matt Damon, Casey Affleck en een kleine filmploeg Gerry, over twee jonge mannen op de dool in de woestijn van Californië. En nu maakt hij SEA OF TREES, een 'grote' film over twee mannen ( Matthew McConaughey en Ken Watanabe) die zelfmoord willen plegen in een immens bos aan de Fuji-berg in Japan.

Waarom het niet werkt? Omdat Van Sant allerlei genres door mekaar haalt en maar niet kan beslissen wat hij wil maken: een survival film als Deliverance, een gevoelige film over een terminaal zieke geliefde zoals zijn eigen geslaagde en subtiele Restless (2011) of een mystieke natuurfilm zoals die van Naomi Kawase nu op het festival? Met daarbij nog wat bovennatuurlijk gemijmer en een epistel aan goede raad voor de kijkers.

Op het moment dat je doorhebt waarom er enkel flashbacks van Matthew McConaughey met zijn vrouw Naomi Watts te zien zijn en geen enkele uit het leven van de Japanner Ken Watanabe, kun je je nog moeilijk open stellen voor een portie bovennatuurlijke poespas. Volgende keer beter!

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE