Cannes: Poesía Sin Fin van Alejandro Jodorowsky

In Cannes 2013 verraste de Chileense cultfilmregisseur Alejandro Jodorowsky (°1929) ons in de Quinzaine des Réalisateurs na drieëntwintig jaar filmstilte met zijn nieuwe film La danza de la realidad. In deze autobiografische film over Jodorowsky’s herinneringen aan zijn kindertijd en jeugd in zijn vaderland Chili werd het leven van het gezin Jodorowsky binnenstebuiten gekeerd.

Nu drie jaar later staat de legendarische schepper van twee psychedelische supercultfilms El Topo (1970) en The Holy Mountain (1973) er weer met POESÍA SIN FIN (Endless Poetry) (foto), opnieuw een autobiografische film die de draad opneemt waar zijn vorige eindigt. Alejandro, vertolkt door de regisseurs jongste zoon Adan Jodorowsky, is hier geen kind meer, maar een poëtische adolescent die tegen de wil in gaat van zijn tirannieke vader - gespeeld door oudere zoon Brontis - door een carrière als kunstenaar na te streven.

"Werken met mijn familie om mijn verleden te exploreren, was voor mij een therapie: ik maakte de film in de eerste plaats voor mezelf, dan voor mijn familie en tenslotte voor het publiek. En er zijn nog drie vervolgfilms gepland”, kondigde de 87-jarige gerenommeerde uitvinder van het midnightmovie-fenomeen aan. "Als ik nog voldoende geld bijeen krijg via crowdfunding", voegde hij er ontwapenend eerlijk aan toe. Geld heeft hij altijd al wel gevonden: vroeger bij mecenassen John Lennon en George Harrison en daarna bij megafan Nicolas Winding Refn, die in de eindgeneriek van zijn controversiële film Only God Forgives Jodorowsky uitvoerig bedankt als leermeester.

In POESÍA SIN FIN (Endless Poetry) mogen we meekijken in de ziel van teenager Alejandro en delen in zijn intiemste geheimen. Deze surrealistische ode aan zijn jeugd is een filosofische en therapeutische bezinning met alle Jodorowsky ingrediënten op een heel toegankelijke manier gebracht. Bizar en surreëel, met uiterst vindingrijke decors in Jodorowsky's geboortestad en natuurlijk met fellineske dwergen, circusclowns en flink beborste diva's. Er zijn ook de verwachte verwijzingen naar tarotlezen, Les enfants du paradis en een operazingende moeder: over the top maar altijd doodeerlijk, passioneel en aanstekelijk verteld. Nu eerlijk: welke regisseur kan van een copulatie met een menstruerende dwergvrouw nog een poëtische scène maken?

Foto: een still uit POESÍA SIN FIN (Alejandro Jodorowsky, Chili)

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE