Cannes: Sicario

Drugbendes bestrijden doe je niet volgens het boekje met legale middelen; dat haalt niets uit zoals de spannende openingsscène van SICARIO duidelijk illustreert. De raid op een huis van een Mexicaanse drugsbende in Phoenix leidt weliswaar tot de gruwelijke ontdekking dat de binnenmuren vol lijken zitten maar eindigt in een dodelijke valstrik. Neen, drugkartels bestrijdt je met onder de gordel technieken die FBI-agente Kate Macy (Emily Blunt) zal moeten leren van twee experten in het vak: haar cynische baas Matt (Josh Brolin) en de zwijgzame Alejandro (Benicio Del Toro), de sicario (hitman) uit de titel.

Denis Villeneuves hondsbrutale actiethriller over de drugsoorlog tussen politie en Mexicaanse kartels heeft tegelijk iets vernieuwends en déja-vu. Steven Soderbergh’s Traffic en Michael Manns actiefilms dienden duidelijk als inspiratie. Net als Jessica Chastain in Kathryn Bigelow’s Zero Dark Thirty  steelt de Engelse actrice Emily Blunt de show in deze nihilistische, paranoïde thriller die soms erg dicht aanleunt bij de horror uit The Silence of the Lambs. De formatieaanval van het Amerikaanse machokonvooi door Roger Deakins vanuit de lucht gefilmd en met een daverende score van Jóhann Jóhannsson wordt zeker nog een klassieker.

Denis Villeneuve smokkelt graag een subtiele planting in zijn scenario’s; een element dat in het begin terloops geïntroduceerd wordt en dikwijls op het einde van de film van essentieel belang is voor de ontknoping. De getatoeëerde hiel in Incendies (2010) en het fluitje in Prisoners (2013) bijvoorbeeld. Wat het in SICARIO is, gaan we natuurlijk niet verraden, maar als u het opmerkt, dan breekt de hel los.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee