Cannes: The Transfiguration van Michael O'shea

Halfweg Filmfestival Cannes editie 2016 valt me op dat de selectie van de nevensecties Un Certain Regard en Semaine de la Critique iets hebben met straffe debuutfilms die tevens de kans hebben om de camera d’Or voor zich te winnen. Onder meer THE TRANSFIGURATION van Michael O’shea uit Un Certain Regard en GRAVE van Julia Ducournau uit Semaine de la critique. Beide films thematiseren de donkere plekken van de menselijke geest; moraliteit, obsessie, perversie, escapisme, waanzin, geweld.

Binnen de eerste tellen confronteert regisseur Michael O’shea ons met het hoofdpersonage Milo, de seriemoordenaar met wie we te maken zullen hebben.  Milo (Eric Ruffin) is een eenzame tiener die zonder ouders samenleeft met Lewis (Aaron Moten) zijn oudere broer in Queens, New York.  Deze outsider die nagefloten wordt door gang-jongens in de wijk, wentelt zich in zijn obsessie voor vampiers om zijn eenzaamheid te ontlopen. Het blijft niet bij het verzamelen van posters aan de muur, foto’s en films als Nosferatu (1922, Murnau) via het internet en VHS films. Deze jongen schrijft zelf boeken vol technieken en tactieken die hij bedenkt om zijn prooi te kunnen aanvallen en met regelmaat zijn macabere dorst te lessen. Het één en ander lijkt te bewegen in de versteende emoties en realiteitsbeleving van Milo wanneer Sophie (Chloe Levine) zijn maatje wordt met wie hij kan speculeren over vampiers. Wanneer Sophie de vraag opwerpt of een vampier wel zelfmoord kan plegen, is dit voor Milo een ernstige en persoonlijke zaak terwijl Sophie gewoonweg geniet van de fantasie à la Twilight.

Knap ook hoe Michael O’shea het gangsterleven in Queens weet te koppelen aan deze intelligente tiener met zijn obsessie en zijn plan. Flashbacks en hallucinaties verhelderen hoe, wat, waar, wanneer en waarom Milo’s geest het duister induikt. 

Een psychologisch thriller waardoor ik ’s nachts alleen op straat wat sneller ben gaan lopen.

Geschreven door ELENI PASCHALIDIS