Cartoon's-oprichter Eric Kloeck overleden

In Antwerpen is Eric Kloeck op 64-jarige leeftijd overleden. Hij stichtte in 1978 de Antwerpse arthousebioscoop Cartoon's in de Kaasstraat.

Samen met Michel Apers, Jan Jespers en Michel Van de Ghinste zette Kloeck in 1976 de schouders onder de wijkbioscoop Monty op het Antwerpse Zuid. Twee jaar later opende Monty Film nv de in de buurt van het Antwerpse stadhuis de arthousebioscoop Cartoon's. Het opende met twee zaaltjes, waar later nog een derde bij kwam. Cartoon's bood voor Antwerpse filmliefhebbers een alternatief voor het dominante Rex-concern van baron Georges Heylen en toen die grootspeler in 1993 failliet ging, beleefde Cartoon's even hoogdagen. Maar het leven in de arthouse bleef er een van ups en downs. Zo vertelde Kloeck aan Filmmagie in februari 2008*:

“De multiplexen hebben een bepaald publiek afgestoten, maar dat vond de weg niet naar arthouses omdat er te veel middelmaat uitkwam. In Antwerpen bestaat er dus een unserved audience. Metropolis is voor de Antwerpenaar een andere planeet. Dat is de boerenbuiten; mensen uit de hele provincie gaan erheen. De UGC? Compleet versleten, verloederd, smerig, lelijk. In al die multiplexen word je langs nooduitgangen uitgeleid.” En eens je de gewoonte kwijt bent … “Bekijk jongeren: naar de film gaan is niet langer prioritair, kissing in the back row of the movies is er niet meer bij. Geen tijd. Hoeveel entertainment is er niet?” Bovendien, “sinds 93 zijn er gratis openluchtvertoningen achter de hoek van de Cartoon’s. Dat lokt 900 man. Zeer goed, maar dat gaat wel van mijn publiek af."

Een observatie die vandaag, in een slechts mondjesmaat gewijzigd Antwerps bioscooplandschap, nog altijd hout snijdt. Kloeck kende het klappen van de zweep. Driemaal ging hij na faillissementen/overnames opnieuw aan de slag als programmator van Cartoon's. Toen de Brugse distributeur-bioscoopeigenaar Lumière de Antwerpse arthousezalen in 2013 inlijfde, keerde hij niet terug naar de Kaasstraat. Wel bleef hij - tevergeefs - nog proberen om elders in Antwerpen nieuwe bioscopen te openen.

Dat jongeren de weg niet meer vonden naar de arthousebioscoop zat hem, die als jonge vlegel in het vak was gestapt, flink dwars:

“Een fenomeen dat zich over het hele continent voordoet, is die verschrikkelijke veroudering,” stipt Eric Kloeck aan, “tijdens de jaarlijkse conventie van Europa Cinemas wordt die veroudering aangekaart, van Helsinki tot Lissabon. Toen ik na vier jaar terugkwam in de CARTOON’S was ik verbaasd. Toen ik in de jaren 70 begon was ik zo oud als mijn publiek. Dat ben ik nog steeds.”

Een teken des tijds, zo zei Kloeck in 2008:

“Op alle niveaus is er een gebrek aan historisch bewustzijn. Alles werd vluchtig, waarom zou cinema dan een uitzondering zijn? We leven in een vreselijke tijd. Ik heb het leven nog nooit in zo’n negatieve kapitalistische zin ervaren als vandaag. We eten in Panos’sen; alles is overal even slecht, je kan nergens nog serieus eten. Alles devalueert. Deze maatschappij eist dat je consumeert. Tradities gaan verloren. Aan de achterkant van CARTOON’S was er het restaurant ‘La Rade’. Het klantenbestand daalde, jongeren kwamen niet. Die heeft moeten sluiten! Het werd een pizzeria. Dan weet je het wel zeker? Een arthouse kan je vergelijken met zo’n kwaliteitsrestaurant."

Toch vonden jongeren nog weleens de weg vonden naar Cartoon's. Een jonge Tom Barman (dEUS) werkte er als projectionist en organiseerde er optredens. Kloeck kreeg later een rol in Barmans debuutfilm Any Way the Wind Blows (2003). Ook in andere films, kortfilms en televisieseries (bv. Duts, 2010) dook hij op in bijrollen. Daarnaast was Kloeck actief als schrijver-scenarist. Als twintiger publiceerde hij de pasticheroman De bloedige terugkeer van C. Verschaeve (1975). Later volgde nog de autobiografische roman Trage dagen (1999).

* De citaten uit 2008 komen uit de vijfde aflevering van de onderzoeksreeks 'Is er nog leven in de arthouses' (FM 582), geschreven door Julie Decabooter & Ivo De Kock.

Beeld: Eric Kloeck (foto: Piet Goethals)

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee