Dé top tien van de jaren tien

De jaren 2010-2019 waren goed voor een bewogen tijdvak, waarin het ‘bewegende beeld’ als vanouds in dialoog ging met mens, maatschappij en techniek. Hoe arbitrair een indeling in decennia ook is, journalisten en critici van ‘Filmmagie’ en de rubriek ‘Gewikt’ schuiven graag hun favoriete films naar voren.

Nummer 10: Melancholia (Lars von Trier, 2011)

Grégory Cavinato (Cinergie.be)

1. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
2. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
3. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
4. The Handmaiden (Park Chan-wook, 2016)
5. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson, 2017)
6. A Most Violent Year (J.C. Chandor, 2014)
7. The Wailing (Na Hong-jin, 2016)
8. Ex Machina (Alex Garland, 2015)
9. The Babadook (Jennifer Kent, 2014)
10. Another Year (Mike Leigh, 2010)

Een symfonie van snelheid en vernietiging, een gekke freakshow, een viscerale, puur cinematografische punkrockervaring, dat is Mad Max: Fury Road, of zoals ik het graag noem: The Madness of King George (Miller). Op dit toppunt van zijn talent slaagde een nog altijd onderschatte zeventigjarige filmgod erin een slapende franchise opnieuw uit te vinden en te overstijgen door een tijdloos meesterwerk te creëren. Hij deed met andere woorden precies het tegenovergestelde van de zielloze, inwisselbare, gecastreerde, politiekcorrecte bandwerkblockbusters die we nu tien keer per jaar van Marvel en Disney krijgen. Hun films nemen zoveel ruimte in op onze grote schermen dat de zeldzame parels nu zonder pardon op VoD worden achtergelaten. Op het all you can eat-buffet genaamd Netflix wordt alles uitgestrooid zonder promotie, onderscheid in kwaliteit of passie. Noem me ouderwets, maar er is geen dag of ik verkies een goede oude, versleten 35 mm-print op het Offscreen Film Festival boven een ongerepte 4K-kopie in mijn woonkamer! Positiever was dat de wereld en ik het afgelopen decennium verliefd werden op een schermgodin met de naam Jessica Chastain. Voor haar, voor Max ... waren de jaren 2010 de moeite waard!

Nummer 9 - ex aequo: A Separation (Asghar Farhadi, 2011)

Inge Coolsaet (Filmmagie)

1. The Lighthouse (Robert Eggers, 2019)
2. Maidan (Sergei Loznitsa, 2014)
3. Visages, Villages (Agnes Varda, 2017)
4. Tabu (Miguel Gomes, 2012)
5. Toni Erdmann (Maren Ade, 2016)
6. Tangerine (Sean Baker, 2015)
7. Moonlight (Barry Jenkins, 2016)
8. The Stuart Hall Project (John Akomfrah, 2013)
9. The Day After (Hong Sang-soo, 2017)
10. High Life (Claire Denis, 2019)

Mijn lijst is onvolledig en niet bepaald perfect. De ondankbare oefening kan het voorbije decennium onmogelijk omvatten. Kiezen is verliezen en het zit nooit goed. John Akomfrah’s drieluik mag er eigenlijk niet eens tussen staan. Zijn documentaire was aanvankelijk een installatie voor Tate. Er zit dan wel evenveel eerlijkheid en pretentieloze pret in Tangerine als in Visages, Villages, maar wat hebben Maidan en Moonlight eigenlijk gemeen? En wat zegt mijn lijstje als kop en staart allebei zo'n bizarre, lijfelijke films zijn? Waarom staat hier trouwens niets van de Griekse weird wave tussen? Even lastig als futiel, een verdomd willekeurig klusje. Eentje voor Sisyphus. Eigenlijk zegt het meer over mij dan over cinema. Al dat gemijmer. Hoeveel uren slijt ik niet in die bioscoopzetels? Laat ik Toni Erdmann en The Day After er maar aan toevoegen, want die waren ook wel aardig. Wacht, was Tabu echt wel zo goed? Had ik niet beter een plekje gehouden voor The Assassin?

Nummer 9 - ex aequo: Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)

Linda Crivits (FILM)

1. Dunkirk (Christopher Nolan, 2017)
2. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
3. 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2014)
4. Son of Saul (László Nemes, 2015)
5. Carol (Todd Haynes, 2015)
6. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
7. Parasite (Bong Joon-ho, 2019)
8. Capharnaüm (Nadine Labaki, 2018)
9. The Irishman (Martin Scorsese, 2019)
10. Silence (Martin Scorsese, 2016)

Nummer 9 - ex aequo: 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2014)

Karel Deburchgrave (Filmmagie)

1. Frantz (François Ozon, 2016)
2. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
3. Son of Saul (László Nemes, 2015)
4. The Favourite (Yorgos Lanthimos, 2018)
5. Mr. Nobody (Jaco Van Dormael, 2009)
6. Coming Home (Zhang Yimou, 2014)
7. Werk ohne Autor (Florian Henckel von Donnersmarck, 2018)
8. Cesare deve morire (Paolo & Vittorio Taviani, 2012)
9. Rams (Grímur Hákonarson, 2015)
10. Mommy (Xavier Dolan, 2014)

Beroepsmisvorming zeker: met deze internationale top tien durf ik elke confrontatie aan om te illustreren waarom cinema de zevende kunst is. Lijsttrekker is veelfilmer François Ozon. Niets is wat het lijkt in zijn eerste zwart-witfilm waarin kleur ons weleens bij de neus durft te nemen. De vreemde (Fransman) die een (Duits) gezin binnendringt is een van Ozons weerkerende thema’s, hier gekoppeld aan een pakkende vredesboodschap. Op de tweede plaats een intimistisch coming-of-ageverhaal van epische omvang gefilmd door Richard Linklater over een periode van twaalf jaar, uniek in de filmgeschiedenis. En last but not least in mijn top drie het fenomenale debuut van László Nemes over joden die de gaskamers moeten schoonmaken, waarbij de kijker deze afdaling in de hel meebeleeft.

Van nummer vier tot en met negen: een Griek die trouw blijft aan zijn absurdistische visie, een Belg die internationaal doorbreekt, een Chinees en een Duitser die afrekenen met het verleden, twee bejaarde Italiaanse broers die Shakespeares Julius Caesar een verjongingskuur geven en een van de amper 339.031 IJslanders die zijn land op de filmkaart zet met gitzwarte humor over schapen, paarden, honden en vooral de mens in het desolate Hoge Noorden. Mijn top tien sluit af met een visueel verbluffende ode aan alle moeders gemaakt door de toen 25-jarige Canadese wonderboy Xavier Dolan.

Kiezen is verliezen voor tien andere filmparels: Foxcatcher, Des hommes et des dieux, The Tree of Life, Like Father, Like Son, The Social Network, Manchester by the Sea, Dolor y Gloria, The Artist, Holy Motors en Once Upon a Time in ... Hollywood.

Nummer 8 - ex aequo: L’inconnu du lac (Alain Guiraudie, 2013)

Gorik de Henau (Filmmagie)

1. Blue Jasmine (Woody Allen, 2013)
2. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson, 2017)
3. Once upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
4. El abrazo de la serpiente (Ciro Guerra, 2015)
5. Moonlight (Barry Jenkins, 2016)
6. Gangs of Wasseypur (Anurag Kashyap, 2012)
7. Spring Breakers (Harmony Korine, 2012)
8. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
9. The Tale of Princess Kaguya (Isao Takahata, 2013)
10. Arrival (Denis Villeneuve, 2012)

Deze lijst in willekeurige volgorde begint met een van de allerbeste zedenkomedies van de New Yorkse meester-psycholoog Woody Allen, met in de hoofdrol een sprankelende Cate Blanchett. Vervolgens een ongemeen rijke bespiegeling over kunstenaarschap van de enigmatische Amerikaanse auteur Paul Thomas Anderson. Nuri Bilge Ceylan, de Turkse Tsjechov, haalt een cinematografisch huzarenstukje uit, tegelijk politiefilm en metafysisch drama. Aansluitend een Zuid-Amerikaanse mythologische vertelling van Ciro Guerra, een film als een opake edelsteen: ondoorgrondelijk, fascinerend en bevreemdend mooi. Barry Jenkins tekent voor American indie op zijn best met een coming-of-agedrama van een kille schoonheid. Het barokke talent van de Indiase rasverteller Anurag Kashyap spat van het scherm in zijn wijdlopige, overweldigende gangsterepos. In zijn surreële satire laat Harmony Korine geen spaander heel van de Amerikaanse obsessie met rijkdom en schone schijn. Met zijn Murakami-in-Koreaverhaal leverde Lee Chang-dong een hypnotische, indringend mooie reflectie op vriendschap en liefde. Isao Takahata is present met zijn testament: een betoverende, vederlichte en toch niet banale animatiefilm vol vlietende schoonheid. Tot slot een intelligente, enigmatische sciencefictionfilm gedraaid in hartje Hollywood: om daarmee weg te komen moet je Dennis Villeneuve heten.

Nummer 8 - ex aequo: Boyhood (Richard Linklater, 2014)

Ivo De Kock (DeWereldMorgen.be)

1. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
2. Carol (Todd Haynes, 2015)
3. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
4. mother! (Darren Aronofsky, 2017)
5. L'inconnu du lac (Alain Guiraudie, 2013)
6. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
7. Take Shelter (Jeff Nichols, 2011)
8. The Irishman (Martin Scorsese, 2019)
9. Cosmopolis (David Cronenberg, 2012)
10. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013) & Melancholia (Lars von Trier, 2011)

T- D, S- Z- Th, B- T- V, H- T- D- K- G, S- Z- P- B, Ba-Ba- T- T, K- Kuh- Ch, Th- V- Th, Zzz- Sss- Bzz- Ch, B-B-Buh- V-V-Vuh, G-G-Guh.” De eerste klanken van Under the Skin decoderen is even moeilijk als dé films van de jaren 2010 aanwijzen. Terugblikkend blijken de jaarlijkse top tiens als tijdsgebonden en onvolledige impressies weinig houvast te bieden. De tijd terugdraaien, door de-aging en gekleurde herinneringen, is het thema van de laatste 'grote' film van het decennium, Scorsese's The Irishman, en een verlangen dat de onderstroom vormt van deze apocalyptische decade. Het leverde poëtische, bevreemdende en vreemde films op. Met surrealisme en anarchisme flirtende dystopieën die ons op weg zetten naar urgente Jokers of Les misérables en die eind 2019 nog nazinderden. Dankzij ultieme woorden (“The earth is evil. Nobody will miss it” in Melancholia) en obscure beelden (Scarlett Johansson doet in Under the Skin de male gaze wegzinken in een zwarte brij). Apocalypse Now!

Nummer 7: Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)

Bjorn Gabriels (Filmmagie)

1. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
2. Cavalo dinheiro (Pedro Costa, 2014)
3. 'Til Madness Do Us Part (Wang Bing, 2013)
4. Transit (Christian Petzold, 2018)
5. L’inconnu du lac (Alain Guiraudie, 2013)
6. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
7. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
8. Upstream Color (Shane Carruth, 2013)
9. Long Day’s Journey into Night (Bi Gan, 2018)
10. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma, 2019)

De afgelopen tien jaar veranderde het filmlandschap ingrijpend: nog nooit hadden kijkers zoveel schermen ter beschikking. Zo goed als alle kijkers kunnen zich ook meteen tot makers ontpoppen met de camera’s in hun zak. Tegelijk manifesteert cinema zich in een zoveelste verschijningsvorm als een prisma om mens en maatschappij te beschouwen, een uitgelezen kans te midden van zovele beelden (en woorden). In Uncle Boonmee, Cavalo dinheiro en Transit spookt het verleden in het heden. Politieke cinema in uiteenlopende vormen, met krachtige en prachtige personages. Dat is ook terug te vinden in de andere films uit deze doorsnede, met de Chinese documentairemaker Wang Bing, die na het eerste ook het tweede decennium van de 20ste eeuw tekende, met oog voor de verborgen kanten van de Chinese maatschappij. Stilistisch en inhoudelijk vastberaden, ook als dat (liefst zelfs) betekent twijfel toelaten, mogen we dat de cinema van de toekomst toewensen?

Nummer 6 - ex aequo: Phantom Thread (Paul Thomas Anderson, 2017)

Sven Hollebeke (Filmmagie)

1. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
2. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
3. Toy Story 3 (Lee Unkrich, 2013)
4. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma, 2019)
5. Carol (Todd Haynes, 2015)
6. Phantom Thread (Paul Thomas Anderson, 2017)
7. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
8. Song of the Sea (Tomm Moore, 2014)
9. Ida (Paweł Pawlikowski, 2013)
10. Zama (Lucrecia Martel, 2017)

Het eerste volledige decennium dat ik cinefiel bewust ervaarde, bracht een culturele en artistieke diversiteit met zich mee die verwacht mag worden van de zevende kunstvorm. Van wonderlijke contemplatieve dichtcinema van Terrence Malick tot grandioze spektakeloperettes en koortsige alfamannetjes in de psychologische filmwerelden van Paul Thomas Anderson en Lucrecia Martel. Idiosyncratische durfals namen risico’s of hoe noem je unicums als Under the Skin, Holy Motors en Dogtooth anders? Dat de blik een belangrijke rol heeft in cinema wisten we al langer, maar de tens lieten met Céline Sciamma’s Portrait de la jeune fille en feu en Todd Haynes’ Carol verlangende ogen kruisen als verliefde degens. Niet toevallig allebei intieme portretten van de liefde tussen twee vrouwen. Ook niet toevallig zijn de prominente vrouwenrollen in dit lijstje: Scarlett Johansson in het radicale hypnotisme van Jonathan Glazer, nieuwkomer Vicky Krieps als muze in Phantom Thread en Charlize Theron als furieuze femme in Mad Max. Een millennial als ik blijft altijd een stukje kind. Dat cinema voor kinderen visueel en emotioneel uitdagend kan zijn, bewezen Toy Story 3 en de handgetekende pracht van Song of the Sea en The Tale of the Princess Kaguya. Je wordt nooit te oud om jong te zijn.

Konden ook nog in het lijstje: Victoria, Burning, Winter’s Bone, Jackie, Dogtooth & The Lobster, A Ghost Story, The Witch, Melancholia, Uncle Boomee Who Can Recall His Past Lives, The Tale of the Princess Kaguya, Holy Motors, Personal Shopper, Copie conforme, Son of Saul, Grave, Nymphomaniac & Melancholia.

Nummer 6 - ex aequo: Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)

Dave Mestdach (Focus Knack)

1. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
2. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
3. The Turin Horse (Béla Tarr & Ágnes Hranitzky, 2011)
4. 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2014)
5. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
6. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
7. Portrait de la jeune fille en feu (Céline Sciamma, 2019)
8. Roma (Alfonso Cuarón, 2018)
9. The Lost City of Z (James Gray, 2017)
10. Carol (Todd Haynes, 2016)

En als dat lijstje niet goed is, dan ga ik voor: Spring Breakers (Harmony Korine), Dunkirk (Christopher Nolan), Drive (Nicolas Winding Refn), The Social Network (David Fincher), Holy Motors (Leos Carax), American Honey (Andrea Arnold), Son of Saul (László Nemes), The Act of Killing (Joshua Oppenheimer), Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul), Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve), Paradies-trilogie (Ulrich Seidl), Post Tenebras Lux (Carlos Reygadas), The Assassin (Hou Hsiao-Hsien), We Need to Talk About Kevin (Lynne Ramsay), The Selfish Giant (Cleo Barnard), Twin Peaks: The Return (David Lynch) etc. etc. En dan zijn er nog malloten die claimen dat we in het Gouden Tijdperk van de televisie leven. Tss.

Nummer 5 - ex aequo: Toni Erdmann (Maren Ade, 2016) 

Dirk Michiels (Filmmagie)

1. Ida (Paweł Pawlikowski, 2013)
2. First Reformed (Paul Schrader, 2017)
3. Somewhere (Sofia Coppola, 2010)
4. Melancholia (Lars von Trier, 2011)
5. Transit (Christian Petzold, 2018)
6. L’inconnu du lac (Alain Guiraudie, 2013)
7. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
8. Dunkirk (Christopher Nolan, 2017)
9. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
10. Turist (Ruben Östlund, 2015)

De jaren tien waren het decennium van de kredietcrisis (The Big Short), Facebook (The Social Network), de migratiecrisis (Transit), de bedreigde aarde (Melancholia, First Reformed) en de anonieme seks (L’inconnu du lac, Shame). In dit tijdperk van gecontroleerde lawines, maar ongecontroleerde gevoelens (Turist) nam Chantal Akerman (No Home Movie) kwaliteitsvol afscheid. Ruben Östlund (ook The Square), Christopher Nolan (ook Inception), Paweł Pawlikowski (ook Cold War), Sofia Coppola, Steve McQueen en Nicolas Winding Refn (Drive) rukten definitief op naar de eerste linie. In geen enkel decennium filmde Terrence Malick zo snel en zoveel. Nolan draaide Dunkirk wars van alle conventies van het oorlogsgenre, maar onderschat ook François Ozons Eerste Wereldoorlogfilm Frantz op dit vlak niet. Poëtisch introspectieve films (Ida, Somewhere en Malicks quartet The Tree of Life, To the Wonder, Knight of Cups, Song to Song) en gelaagde visuele thrillers (L’inconnu du lac en Burning) bewezen dat plot niet altijd eerst moet komen.

Nummer 5 - ex aequo: Son of Saul (László Nemes, 2015)

Ruben Nollet (De Tijd)

1. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
2. A Separation (Asghar Farhadi, 2011)
3. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
4. Son of Saul (László Nemes, 2015)
5. A Serious Man (Joel & Ethan Coen, 2009)
6. The Social Network (David Fincher, 2010)
7. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
8. Parasite (Bong Joon-ho, 2019)
9. Inside Out (Pete Docter, 2015)
10. Utøya 22. juli (Erik Poppe, 2018)

Nummer 5 - ex aequo: Carol (Todd Haynes, 2015)

Freddy Sartor (Filmmagie)

1. La vie d’Adèle (Abdellatif Kechiche, 2013)
2. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
3. Nostalgia de la luz (Patricio Guzmán, 2010)
4. Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
5. Nymphomaniac (Lars von Trier, 2013)
6. Werk ohne Autor (Florian Henckel von Donnersmarck, 2018)
7. The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her (Ned Benson, 2013)
8. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
9. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
10. An Elephant Sitting Still (Hu Bo, 2018)

De stand van zaken anno nu in deze top. Gewenst? Meer lef, meer engagement, meer authenticiteit, meer polemiek, meer historisch besef, meer politiek en meer eigen stem(pel). En meer vrouw. Voor de filmwereld in het algemeen, inclusief de filmkritiek. En zeker voor het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF), dat in een winterslaap – of op cruisecontrol – lijkt gesukkeld. Aan authentiek talent in Vlaanderen geen gebrek, maar ze moeten wel kansen krijgen van producenten met durf. Relevant zijn en authenticiteit blijven de criteria. Vielen ter elfder ure nog uit de boot: Fai bei sogni, Camille Claudel 1915, The Rider, Manchester by the Sea, Hemel, Resurrection en Marieke. Opvallend verschijnsel: animatie heeft zich stilaan in de documentaire weten te integreren. Wel geen nieuwe golven. Deze lijst van klassiekers is de opvolger van de top 2000-2009 met Die weisse Band, Millennium Mambo, Russian Ark, Mr Lazarescu, The Mourning Forest, Buongiorno notte, Altiplano, Le fils, Irréversible, Inglourious Bastards.

Nummer 4: Burning (Lee Chang-Dong, 2018)

Charlotte Timmermans (Filmmagie)

1. Roma (Alfonso Cuarón, 2018)
2. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
3. A vida invisível de Eurídice Gusmão (Karim Aïnouz, 2019)
4. Toni Erdmann (Maren Ade, 2016)
5. Melancholia (Lars von Trier, 2011)
6. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson, 2014)
7. La grande bellezza (Paolo Sorrentino, 2013)
8. Beasts of the Southern Wild (Benh Zeitlin, 2012)
9. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
10. mother! (Darren Aronofsky, 2017)

Zoveel meer dan tien films, zoveel meer dan tien mooie momenten. Ik hou het kort: lang leve cinema!

Nummer 3: The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)

Lieven Trio (Klara)

1. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
2. Toni Erdmann (Maren Ade, 2016)
3. Her (Spike Jonze, 2013)
4. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
5. A Separation (Asghar Farhadi, 2011)
6. Burning (Lee Chang-dong, 2018)
7. The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012)
8. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
9. Turist (Ruben Östlund, 2015)
10. Marriage Story (Noah Baumbach, 2019)

Nummer 2: Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)

Christophe Verbiest (De Morgen)

1. Enter the Void (Gaspar Noé, 2009) & Lumière! L’aventure commence (Thierry Frémaux, 2016)
2. Shutter Island (Martin Scorsese, 2010)
3. So Long, My Son (Wang Xiaoshuai, 2019)
4. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
5. The Forbidden Room (Guy Maddin, 2015)
6. Mother (Bong Joon-ho, 2009)
7. Cartas da guerra (Ivo Ferreira, 2016)
8. Foxtrot (Samuel Maoz, 2017)
9. Jupiter’s Moon (Kornél Mundruczó, 2017)
10. The Hateful Eight (Quentin Tarantino, 2015) & We Need to Talk about Kevin (Lynn Ramsay, 2011)

Esthetische vernieuwingen in de film zijn vaak het gevolg geweest van technologische ontwikkelingen (geluid, kleur, breedbeeld, handcamera, videocamera, digitale camera …). Die impact was telkens meteen tastbaar. De invloed van dé evolutie van het decennium – dankzij de smartphone beschikt (zowat) iedereen over een camera – is minder eenduidig. Op korte termijn zien we regisseurs die met een smartphone aan de slag gaan, anderen die radicaal voor 70mm of zelfs het IMAX-formaat opteren. Naar de invloed op de beeldtaal op (middel)lange termijn blijft het voorlopig gissen. Het lijkt me in elk geval een belangrijkere tendens dan de opkomst van streaming, een evolutie die onze beeldconsumptie nochtans drastisch aan het veranderen is.

Ik heb de logica van de jaarlijkse top tiens gevolgd en gekeken naar de Belgische releasedata. Vandaar dat er films uit 2009 in dit lijstje prijken. Dat is niet compleet zonder, in volgorde van voorkeur, de volgende titels: Buried (Rodrigo Cortés), The Ditch (Wang Bing), Django Unchained (Quentin Tarantino), Moonrise Kingdom (Wes Anderson) en Rango (Gore Verbinski).

Beste onuitgegeven: Memento Stella (Takashi Makino), Your Face (Tsai Ming-Liang), Le livre d’image (Jean-Luc Godard), Where Are You Going (Zhengfan Yang), Simulacrum Tremendum (Khavn de la Cruz) en Too Young to Die (Kankurō Kudō).

Beste Belgische film: Vita brevis (Thierry Knauff) en Laissez bronzer les cadavres (Hélène Cattet & Bruno Forzani). Beste nieuwe Belgische regisseur: Bas Devos.

Nummer 1: The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)

Geschreven door FILMMAGIE