De winnaars van online MOOOV-festival

Op het digitale programma volgde zondagavond de eerste en hopelijk laatste prijsuitreiking via live stream. De drie competitiefilms die er met kop en schouder boven uitstaken, kregen elk een andere prijs. De Sembène-award ging verdiend naar Hu Bo’s AN ELEPHANT SITTING STILL.

Met een online prijsuitreiking sloot MOOOV zondagavond de digitale variant van zijn jaarlijkse festival voor wereldcinema af. Deze keer niet in pak op een podium, maar vanuit de eigen zetel presenteerde artistiek directeur Marc Boonen de winnaars van de officiële competitie en van de Sembène-award, een prijs voor de beste wereldfilm die het afgelopen jaar in de Belgische zalen verscheen. Uit de officiële competitie van acht films kozen drie jury’s hun favoriet. De jongerenjury koos voor het intieme, Mexicaanse drama SIN SEÑAS PARTICULARES. De University of Antwerp Award van de studentenjury – een nieuwigheid van deze editie – ging naar SON-MOTHER, een feministische film die subtiel tegen de schenen schopt van de Iraanse regering. De Canvas Award, uitgereikt door een internationale jury, was voor het expressieve THIS IS NOT A BURIAL IT’S A RESURRECTION.

Door de prijs van de studentenjury krijgt SON-MOTHER, het tragische verhaal van een door religieuze taboes uit elkaar gerukte familie, een draagvlak. Wanneer de weduwe Leila in het huwelijksaanzoek van een lokale buschauffeur een oplossing ziet voor haar heikele situatie als alleenstaande, werkende moeder, dringt zich meteen een ander probleem aan. Haar toekomstige man heeft een dochter van dezelfde leeftijd als haar eigen zoon. Beiden onder één dak opvoeden zou een cultureel schandaal zijn. Zonder in goedkope clichés te vervallen schept de Iraanse regisseur Mahnaz Mohammadi een authentiek verhaal. De man is niet zonder meer de onderdrukker van de vrouw en de vrouw wordt niet zomaar door hem onderdrukt. Het systeem dwingt hen daartoe. En datzelfde systeem dwingt Mohammadi even kritisch als subtiel te zijn. Tussen de regels door levert ze kritiek op religieuze dogma’s en politieke censuur.

Een zelfde soort maatschappijkritiek heeft Fernanda Valadez voor ogen met SIN SEÑAS PARTICULARES, waarin we de bezorgde Magdalena volgen, op zoek naar haar zoon die enkele maanden eerder zijn geboortedorp verliet om naar de Verenigde Staten te immigreren. Gealarmeerd door het nieuws dat anonieme bendes reizigers ontvoeren en gruwelijk vermoorden, gaat ze haar zoon achterna. In de hoop dichter bij hem te komen, raakt ze alsmaar verder van huis. In uitgestrekte landschappen dwaalt ze rond, weifelend tussen hoop en ontgoocheling. Haar tocht is een les in onthaasting. Valadez holt de tijd uit. De lamlendige traagheid van Magdalena’s uitputtende zoektocht wordt haast tastbaar.

De meest gewaagde van de acht competitiefilms is ongetwijfeld THIS IS NOT A BURIAL IT’S A RESURRECTION van de in Lesotho geboren en getogen Lemohang Jeremiah Mosese. Wanneer de verrimpelde weduwe Mantoa haar zoon verliest, is ze niet doelloos en radeloos, maar juist doelgericht en vastberaden. Ze is klaar om te sterven, klaar om zich bij haar overleden familie op de lokale begraafplaats te voegen. De dam die de overheid plant te bouwen zorgt er echter voor dat het hele dorp moet verhuizen en dat de begraafplaats zal verdwijnen. Levend strijdt ze voor de doden, voor haar eigen dood. Mantoa gaat tot het einde voor haar doel, net zoals Mosese zelf. THIS IS NOT A BURIAL IT’S A RESURRECTION is een ware totaalervaring. De film barst van emotie en expressie, hetzij in Mantoa’s gezichtsuitdrukkingen, hetzij in de mystieke muziek of de uitgepuurde kleuren. De prijs van de internationale jury is dus zeker op zijn plaats.

De Sembène-award ging naar het net geen vier uur durende AN ELEPHANT SITTING STILL, de eerste en tegelijkertijd laatste film van de Chinese regisseur Hu Bo, die kort na de opnames zelfmoord pleegde. Zo werd zijn debuut plots een kroniek van een aangekondigde dood. Sereen legt Hu Bo de uitzichtloosheid en landerigheid bloot van zijn vier hoofdpersonages, wier levens hij op een elegante manier aan elkaar verbindt. Ondanks die verbondenheid voelen ze zich eenzaam, haast existentieel. Alle vier zoeken ze, zonder precies te weten naar wat. Hoe doelloos hun zoektocht ook lijkt, het is er één met uiteindelijk toch resultaat. Na een resem prijzen op de Berlinale van 2018 ontvangt AN ELEPHANT SITTING STILL nu ook de Sembène-award.

Over de digitale editie van MOOOV lees je meer in Filmmagie 705.

Geschreven door HANNE SCHELSTRAETE
 
onomatopee