Deauville 2018: Debutantenbal in rood, wit en blauw

“Het is oké om te lachen, het is oké om te huilen”, zei de jonge Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Jim Cummings toen hij in Deauville zijn film inleidde. “THUNDER ROAD is bedoeld als een intense emotionele roller coaster.” Met zijn debuutfilm – het portret van een onrustige man die zich pijnlijk blootgeeft in een poging orde in de chaos te scheppen – won acteur, scenarist, regisseur en componist Cummings de Grote Prijs van het 44ste Festival du Cinéma Américain de Deauville.

Cummings was niet de enige debutant die aan het feest was tijdens de jaarlijkse hoogmis van de Amerikaanse onafhankelijke cinema in de Normandische badstad. Ook de Prijs van de Jury ging ex aequo naar twee (in fictie) debuterende cineasten. Bart Layton, van documentaire The Imposter, met AMERICAN ANIMALS, een tragikomische coming-of-agerooffilm met hoog Tarantinogehalte, en Jordana Spiro met NIGHT COMES ON, een aangrijpend sociaal drama over twee Afro-Amerikaanse zusjes die worstelen met tegenstrijdige emoties en een sociaal vangnet dat de problemen enkel vergroot. Ook de Revelatieprijs en de Prijs van de Kritiek gingen naar rookies. Filmmakers die de zware thema’s niet schuwden: Jeremiah Zagar toont in zijn subtiele literaire adaptatie WE THE ANIMALS hoe verbeelding een uitweg kan bieden uit kansarmoede en vervreemding, terwijl Carlos López Estrada in BLINDSPOTTING laat zien hoe racisme en gewelddadigheid geïnternaliseerd worden en gentrificatie een nefaste invloed heeft op stadswijken.

 

Alleen Marc Turtletaub, producent van Little Miss Sunshine, is geen beginneling. Met Gods Behaving Badly heeft hij nog maar één andere film geregisseerd, maar de man heeft duidelijk pakken ervaring als producent. Het is geen toeval dat publieksprijswinnaar PUZZLE de meest toeschouwersvriendelijke mainstreamfilm is van de 14 geselecteerde competitiefilms. Omdat we zelf de originele Argentijnse versie van Natalia Smirnoff uit 2009 tamelijk fris in het geheugen hadden, vonden we dit verhaal van een vrouwelijke veertiger die zich emancipeert via een toevallig ontdekt puzzeltalent weinig origineel. Pers en publiek vielen echter als een blok voor de melancholische toon en de onweerstaanbare vertolking van Kelly Macdonald.

 

We komen er later op terug in Filmmagie, maar de indies zorgden dit jaar voor enkele mooie verrassingen. Naast het heel menselijke DIANE van Hitchcock/Truffaut-regisseur Kent Jones en de prijsbeesten THUNDER ROAD, NIGHT COMES ON, WE THE ANIMALS en BLINDSPOTTING konden een aantal vrouwelijke regisseurs ons bekoren: Hagar Ben-Asher (DEAD WOMEN WALKING), Christina Choe (NANCY), Sara Colangelo (THE KINDERGARTEN TEACHER), Jennifer Fox (THE TALE) én Debra Granik (LEAVE NO TRACE). Hoe Deauville-habitué Granik (Down to the Bone én Winter’s Tale waren er te zien) buiten de prijzen kon vallen, is ons een raadsel. Haar off-the-grid vader-dochterverhaal levert immers een van de beste films van het jaar op. Oké, Granik zat al in Cannes met haar film, maar Cummings ook en dat belette die andere vaste waarde in Deauville Chloé Zhao (Songs My Brothers Taught Me) niet om vorig jaar met The Rider de Grote Prijs weg te kapen.

 

Verder zagen we boeiende documentaires over Hollywoodmonumenten (Hal Ashby in HAL en Buster Keaton in Peter Bogdanovichs THE GREAT BUSTER) en leverden vooral ‘Frenchies’ in het luik ‘premières’ sterk werk af: Mélanie Laurent met het misdaadportret GALVESTON en Jacques Audiard met de in Europa gedraaide Amerikaanse western THE SISTERS BROTHERS. Benieuwd of de ingezette tendens om vooral op jonge (en vaak vrouwelijke) onafhankelijke filmmakers te focussen wordt doorgetrokken in 2019.

 

Palmares

 

Grote Prijs: THUNDER ROAD van Jim Cummings
Prijs van de Jury: AMERICAN ANIMALS van Bart Layton & NIGHT COMES ON van Jordana Spiro
Revelatieprijs Fondation Louis Roederer: WE THE ANIMALS van Jeremiah Zagar
Prijs van de Kritiek: BLINDSPOTTING van Carlos López Estrada
Prijs van het Publiek: PUZZLE van Marc Turtletaub
Literaire Prijs: John Grisham voor Camino Island

 

BEELD: THUNDER ROAD

Geschreven door IVO DE KOCK