Docville, tussenbalans

Met speerpunten zoals BATTLES en DEVIL'S ROPE, twee belangwekkende documentaires van eigen bodem nota bene, kon iedereen vol vertrouwen Docville tegemoet zien. Voorbij halfweg intussen fronsen immer meer toeschouwers het voorhoofd.

Voor 17 uur zijn er weinig of geen voorstellingen en nadien is het een lappendeken, een dermate gordiaans kluwen dat een collega me toevertrouwde er niet eens in te slagen om alle competitiefilms te zien. De films zelf zijn in vele gevallen 'gebaseerd op waar gebeurde feiten' en verkapte speelfilms bijgevolg. Waarom werden THE MAN WHO SAVED THE WORLD, HADWIN'S JUDGEMENT en 1971 bijvoorbeeld in het programma opgenomen ?

'De grenzen van de documentaire vervagen'. Zo wordt al jaren gesteld. Maar is dat ook zo? Wanneer tijdens de masterclass van Sheila Curran Bernard THE DRAMA IN DOCUMENTARY in een ratelend Engels wordt verteld dat “The audience will not tune in to watch information. You need to tell a story en don't run after poetry.” Slik! Haar voorgestelde 3-act structure, exposition, growing conflict en resolution, zijn intussen toch al lang achterhaald en het getoonde fragment van een talking head uit 1908 in kleur was gewoonweg beschamend.
 
Gelukkig weten onze Belgische filmmakers wel beter – hoewel ze niet zo onderlegd zijn om hun juwelen te verkopen. Wanneer sinistere grijze schaduwen over de bergtoppen van de Andes sluipen vangt de dag voor de Boliviaanse kompels aan. Bij het licht van de eerste zonnestralen kruipt een blauwe wagen traag de helling op. Die suspense,die kracht qua beeldpoëzie waarmee REVEKA (foto) aanvangt verandert snel in het donkere zwart van de mijn waar de werkomstandigheden ondermaats zijn. De edele metalen van de Cerro Rico lokken evenwel de in armoe levende mannen en kinderen naar het rijk van Tio. In het duister van de schacht wordt het knallen van de dynamietstaven geteld, tot het bedrieglijk veilig is om de brokstukken te verzamelen. Terug in het daglicht lijkt de omgeving van de site plotseling kleurrijk. Het sterk emotionele slot waarin een vrouw in tranen haar man vertelt dat, mocht hij overlijden, zij zal vertrekken omdat zijn ziel toch in de mijn zal blijven ronddolen. Slik (!) Benjamin Colaux & Christopher Yates leveren op 70' een breed palet af van wat een documentaire anno 2015 hoort te zijn: adembenemend mooi, authentiek én pakkend.
 
THULE TUVALU is niet van hetzelfde gehalte doch verdienstelijk en vermeldenswaardig. De opwarming van de aarde laat zich gevoelen zowel bij de Eskimo's (zeer mooie scène waarin een husky door het gesmolten poolijs zakt) als op een eilandje in de stille Zuidzee, waar het meertje ziltig wordt en watertanks moeten worden ingevoerd, de vegetatie verandert waardoor de bewoners overwegen om te verhuizen.

Geschreven door ZENO CORNELIS