Drôle d’oiseau dubbele winnaar Ciné Public

De vijfde editie van Ciné Public, de eerste van wat een jaarlijkse traditie moet worden, opende een blik jong en divers Vlaams filmtalent. Met dit jaar voor het eerst prijzen in verschillende categorieën.

Het loonde de moeite om afgelopen zaterdag naar Cinema Zuid af te zakken voor Ciné Public. Tijdens dit kortfilmfestival wordt een interessante selectie vertoond van fictie-, documentaire- en animatiefilms. Het festival richt zich op cineasten die (nog) niet in het professionele filmveld werken, voornamelijk filmstudenten die een platform zoeken voor hun eindproject, maar toch hoge kwaliteit afleveren.

Tweemaal de hoofdvogel

Winnaar van de dag was Anouk Fortunier, die voor haar DRÔLE D’OISEAU zowel Beste Fictie als Beste Scenario won. Geen verrassing – de LUCA-alumni won met die film vorig najaar al de studentenfilmcompetitie op Film Fest Gent én de Debuutprijs en een VAF Wildcard tijdens het Internationaal Kortfilmfestival Leuven – maar wel verdiend, voor een film die op korte tijd twee bijzondere personages kan neerzetten: Zoë en haar manisch-depressieve vader Pierre (Tibo Vandenborre).

Fortunier vult haar trefzekere karakterschets aan met fantasierijke, surrealistische inbreuken. Eerst subtiel, met vogelpoten gefilmd door mat glas in een bushokje, en daarna lichtjes ontregelend, met kippen in een politiestation.

Overvloedige animatie

Dieren doen het traditioneel ook goed in animatie, zoals in het kinderlijk naïeve HIJ LUST GEEN NOTEN van Martina Svojikova, haar eindwerk aan het RITCS waarin een jonge vos liever geen andere dieren doodt en dan met zijn nieuwe vrienden maar een alternatieve picknick houdt. “Noem je dat jagen? Je bent geen echte vos!” krijgt hij te horen, maar nieuwe vriendschappen overwinnen de starre houding van de oude vos.

De prijs voor Beste Animatie ging naar CAMOUFLAGE, de afstudeerfilm van Imge Özbilge aan het KASK. Naast visuele knipoogjes naar Hokusaigolven of de zwart-witanimatie van Persepolis (Marjane Satrapi) ontbolstert een eigen poëtisch universum, een tuin te midden van een stad waar militair en religieus geweld de plak zwaaien. Uit gemorste drank groeien planten in een kleurenpracht, een oord van vrijheid in een overvloedige, detailrijke stijl.

Ook KASTAARS van Jasmine Elsen (RITCS) maakte aanspraak op de animatieprijs. Figuurtjes die tegelijk triest en grappig zijn, maken de meest gekke lichaamsgeluidjes in een appartementsblok waarin de bewoners altijd visueel met elkaar verbonden zijn. De baard van de ene groeit over het raam van de andere, in het bovenste kamertje wordt aan de lopende band een zwarte smurrie geproduceerd, die lekt in de kamer daaronder. Er zit ook veel poëzie in de manier waarop de personages in iedere kamer elk op hun manier op zoek zijn naar geluk. Bijzonder spitsvondig.

Verfrissende animatie speelt ook een rol in de titelsequenties aan het begin en eind van AMPERSAND, een fantasierijke onderdompeling in een wereld waarin je woorden tegen betaling kan drinken, en enkel leestekens gratis zijn. Charlotte Dewulf charmeert na Eefje Donkerblauw weer met een aanstekelijke vertelling (voor meer informatie en een interview, zie Filmmagie 669, november 2016).

Documentaire aan het werk

Omdat bij eerdere edities animatie en documentaire nogal eens onderbelicht bleven, riep Ciné Public voor die (en andere) categorieën aparte prijzen in het leven. Al ging de prijs voor Beste Fotografie dit jaar wel naar een documentaire, tot grote verbazing van maker Kris Van den Bulck (RITCS-alumnus). Zijn ROSE AMONGST THORNS maakt indruk met sfeervolle, nachtelijke opnames van een serre waar rozen gekweekt worden. En ook de achterwaartse camerabeweging in die serre waarmee de film opent, wijst op een maker die bewust omgaat met vorm. Dat hij ook oog heeft voor documentaire observatie valt af te lezen uit de zorgvuldig opgebouwde blik op de woonst van een rozenplukker, vol Rode Duivelsbanieren, Belgische driekleuren en … een Vlaanderen Feest!-vlag. De observatie van de personages verliep net iets minder subtiel.

“Life is life. Zonder werk heb je geen leven”, zucht een rozenkweker die ver weg van zijn dochter aan zijn (en haar) toekomst werkt. Een reflectie over werk, en hoe we naar arbeiders kijken, biedt ook KASK-eindwerk THE POTATO EATERS van Ben De Raes. Hij brengt de blik van Vincent van Goghs De aardappeleters op een boerenfamilie en hun leefomstandigheden samen met de hedendaagse arbeid in de haven van Antwerpen.

De prijs voor Beste Documentaire ging dan weer naar een film die zich profileert als ‘fictie/docu’, al zei maker Vincent Everaerts bij de prijsuitreiking wel: “Merci aan iedereen die gelooft in de kracht van documentaire.” ZIJ ZEI, zijn bachelorfilm aan het RITCS, werd door FILM FEST GENT al geselecteerd voor de competitie voor Beste Belgische Studentenkortfilms. De film vertelt het verhaal van een koppel dat al jaren een geheime relatie heeft. We horen de twee vrouwen praten tegen de kijker en tegen elkaar, maar we krijgen niemand te zien. Everaerts filmt de lege hotelkamers waarin het koppel afspreekt traag. Beweging zit enkel in kleine dingen als een druppende kraan of een flikkerende lamp. Hoewel puik qua fotografie, werkt het idee de kijker bijna niets te tonen zenuwslopend. Het lijkt alsof er wordt toegewerkt naar een climax – het tonen van de personages die de hele tijd aan het woord zijn – die er dan uiteindelijk niet komt.

Een meer traditionele, maar erg sterke reportage was KLEIN BOEKAREST van Sam Geyskens (RITCS), net zoals ZIJ ZEI tijdens FILM FEST GENT ook al vertoond tijdens de studentenkortfilmcompetitie. Met net de juiste hoeveelheid tristesse én humor filmt hij Roemeense truckchauffeurs die tussen opdrachten door kamperen op een Belgische parking. De mannen trekken zo hun plan. Er wordt veel gelachen maar ook veel geklaagd. Wijn met cola drinken ze uit koffietassen, koken gebeurt op een geïmproviseerd vuurtje. De regisseur, zijn tolken en vooral de truckchauffeurs laten ons een blik werpen in hun leefwereld. Een wereld waarvan je geen idee had dat ze bestond. Hopelijk binnenkort voor een groter publiek op Canvas.

Palmares

Beste Film: DRÔLE D’OISEAU (Anouk Fortunier)

Beste Scenario: DRÔLE D’OISEAU (Anouk Fortunier)

Beste Animatie: CAMOUFLAGE (Imge Özbilge)

Beste Documentaire: ZIJ ZEI (Vincent Everaerts)

Beste Fotografie: ROSE AMONGST THORNS (Kris Van den Bulck)

BEELD: Drôle d'oiseau (Anouk Fortunier)

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS & BJORN GABRIELS
 
onomatopee