Een voorbeschouwing op het Filmfestival van Rotterdam

Dit jaar zal het precies 25 jaar geleden zijn dat Huub Bals, stichter-bezieler van het Filmfestival van Rotterdam sedert 1972, overleed. Nog lang is de man niet vergeten. Zeker niet door wie hem heeft gekend en of hem van nabij heeft mogen meemaken. De visionaire filmfijnproever kon nooit vermoeden waartoe zijn voortrekkersrol leiden zou. Ontdekkingen zoals Raoul Ruiz, Chen Kaige, Bela Tarr, Jim Jarmusch, Kryzstof Kieslowski en Ritwik Gathak - om maar enkele op te noemen – zorgde ervoor dat elke zichzelf respecterende artistiek directeur van een internationaal festival zich naar Rotterdam repte. Kwatongen fluisterden op een bepaald moment zelfs hardop als zou het Forum van de Berlinale, een belangrijke sectie vol innoverende films, naar Rotterdam zou worden verscheept... Na het plotselinge overlijden van Bals kwamen en gingen in Rotterdam talloze directeurs. De sporen van sommigen zijn intussen al lang uitgewist. Uitzondering was de minzame Emile Fallaux (1991-'96) die, hoewel uit de sector van de documentaire afkomstig, weliswaar meer plaats gaf aan de documentaire zonder het prille Idfa in de kiem te willen smoren, het IFFR financieel weer enigszins gezond maakte en geboekt staat als de peter van de Tiger Award competitie.

Sinds 2008 zorgt Rutger Wolfson, directeur van de Vleeshal in Middelburg, voor vreemdsoortige bouwsels op het vaak spekgladde of bijzonder winderige Schouwburgplein waarrond het festival zich momenteel afspeelt. Rotterdammers zijn tuk op evenementen: Kralingenpop destijds, Poetry International of de marathon... Allemaal worden ze druk, tot zeer druk bezocht. Dus ook het filmfestival. Daaruit zou men kunnen besluiten dat Rotterdam een cinefiele enclave is. Maar dat is een misvatting. Elke Nederlander wil er eind januari in Rotterdam bij zijn. De dit jaar in het leven geroepen Big Screen Award om films alsnog aan een distributie in Nederland te helpen vertelt overigens een heel ander verhaal.

Het overaanbod aan films is opgedeeld in secties met ronkende benamingen.
Signals is een soort retrospectieve dat behalve recente films uit Iran, ook werk van de Russische cineaste Kira Muratova – hopelijk ook de integrale, gerestaureerde versie van Among Grey Stones – vertoont. En dat van Dominik Graf, een wat vreemde eend in de bijt, minder bekend van zijn bioscoopfilms maar vooral dan als maker van tv-afleveringen van Tatort en Der Fahnder bijv. De daardoor aangerichte 'schade' was duidelijk merkbaar in Eine Stadt wird Erpresst (in 2006).

Bright Future herbergt 74 beginners, inbegrepen de 16 eerste (of tweede) films in competitie (zie deze nieuwsrubriek dd. 8 januari) met onder meer DIEGO STAR van Frédérick Pelletier en BASSA MAREA, allebei met Belgische inbreng.

Spectrum telt dan weer 77 min of meer gevestigde namen met nieuw werk van Marion Hänsel LA TENDRESSE, het onvolprezen en compromisloze KID van onze Fien Troch en COMRADE KIM GOES FLYING waar filmproducente Anja Daelemans bij betrokken was. Enkele andere namen: Assayas, Balabanov, Brisseau, Ruiz, Bertolucci (zijn comeback IO E TE (foto) is een piepkleine, bijna claustrofobische maar sterk aan te raden film) en Reygadas, de man van 'Japon' onder meer die in Cannes met POST TENEBRAS LUX voor een van de meest controversiële én ondergewaardeerde films in competitie zorgde, zeker toen de film ook nog eens het palmares haalde. Wie de film gaat zien mag getuige zijn van een van de mooiste, meest intrigerende en tegelijk meest beangstigende intro's uit de recente filmgeschiedenis.

Ondergetekende houdt je alvast graag op de hoogte en hoopt wat parels te sprokkelen.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee