Elvis en trashmetal op Mongoolse steppen winnen in Gent

De festiviteiten in Gent zitten er nog niet helemaal op, maar de hoofdcompetitie kent wel al haar winnaars. ÖNDÖG van de Chinees Wang Quan'an haalt de hoofdprijs en componist Mica Levi ontvangt dankzij MONOS de Georges Delerueprijs voor Beste Soundtrack.

De jury onder voorzitterschap van de Waalse cineast Joachim Lafosse kreeg een succulente selectie voorgeschoteld. Fijnzinnige films uit Vlaanderen stonden naast toppers van over de hele wereld. De twee Belgen in de hoofdcompetitie, allebei vanaf januari te zien in de bioscoop, maakten indruk. Met de sensitieve roadmovie door Brussel GHOST TROPIC liet Bas Devos al van zich horen in Cannes (zie hier). Voor Patrice Toye is Film Fest Gent het eerste publieke forum voor haar film. En dat ligt niet voor de hand, zo gaf ze zelf aan bij een vertoning van haar moedige MUIDHOND. Ze bedankte het aanwezige publiek expliciet voor hun komst én om te blijven zitten bij een film die de mens wil laten zien bij een hoofdpersonage, een pedofiel, die doorgaans als monster wordt weggezet. Inspiratie vond ze in de gelijknamige debuutroman van forensisch psycholoog Inge Schilperoord, een boek dat Toye confronteerde met haar eigen opvattingen: “Bij het lezen van Muidhond gebeurde er iets in mij; plots zag ik een mens, geen monster. De ziel van het boek heb ik behouden.”

Internationaal was de oogst heel sterk met onder meer de Franse actievolle animatiefilm J’AI PERDU MON CORPS, het IJslandse rouwverhaal A WHITE, WHITE DAY en het sfeervolle ATLANTIQUE over krachtige jonge vrouwen die in de Senegalese hoofdstad Dakar achterblijven terwijl jongemannen de oversteek maken naar het Westen. Krachtig was ook het Guatemalteekse LA LLORONA, dat uitsteekt boven de vele films over de verwerking van historische trauma’s. Regisseur Jayro Bustamante, in 2015 nog de grote winnaar in Gent met zijn Ixcanul, presenteerde tijdens deze editie niet alleen zijn nieuwe film, hij was ook voorzitter van de nieuwe internationale kortfilmjury, die de hoofdprijs gaf aan de afstudeerfilm hier. van LUCA-alumnus Joy Maurits. LA LLORONA is een spookverhaal over de verwerking van volkerenmoord in Guatemala en genocide en koloniaal denken vormen ook de motor van BLANCO EN BLANCO, dat de Chileens-Spaanse filmmaker Théo Court situeert op het Zuid-Amerikaanse eiland Tierra del Fuego. Steeds opnieuw tonen Zuid-Amerikaanse regisseurs hoe gruwel en schoonheid met elkaar vervlochten zijn. Niet minder in dé doorbraakfilm van de Gentse competitie: MONOS van de Colombiaans-Ecuadoriaanse cineast Alejandro Landes. De bijzondere soundscape van componist Mica Levi leverde haar de Georges Delerueprijs op. De mythisch-mystieke film rond een groep tieners in militaire opleiding ontving ook de Explore Zone Award, van een jury 18- tot 26-jarigen, waardoor de mediacampagne bij de release volgend voorjaar een boost krijgt van 35.800 euro.

MARTIN EDEN van Pietro Marcello, vanaf volgende maand in de Belgische bioscopen te zien, kreeg een eervolle vermelding van de hoofdcompetitiejury. Deze vrije boekverfilming verplaatst Jack Londons vroeg-20ste-eeuwse, in Londen gesitueerde roman over een matroos die doorbreekt als schrijver naar Napels in de jaren 1930 tot 1980. Liefde en klassedenken vormen belangwekkende thema’s naast het radicale individualisme dat begint als libertair denken, maar uitwassen beleeft in de grote catastrofes van de 20ste eeuw.

Minder uitgesproken politiek is de winnaar van de Grote Prijs ÖNDÖG, al is niet onbelangrijk dat de Chinese cineast Wang Quan'an zijn film situeert in Binnen-Mongolië, een autonome regio in China, terwijl zijn film een Mongoolse productie is. Wat begint als een virtuoos, bij ondergaande zon gefilmde moordzaak op de uitgestrekte vlakten in Mongolië wordt een spel van nabijheid en (ruime) afstand dat verder gaat dan een onderzoek bij nacht en ontij. Begeleid door zowel thrashmetal als ‘Love Me Tender’ van Elvis Presley portretteert ÖNDÖG, die nog geen Vlaamse distributeur heeft, een soms humorvolle zoektocht naar liefde en genegenheid. Een naamloze vrouw, een geharde herderin die van een (even naamloze) mannelijke collega hoort dat ze toch best een echtgenoot kan zoeken, is soms niet meer dan een puntje in een landschap met ondergaande zon. Toch is ze niet zomaar een onbeduidend personage en weet ze haar plek te veroveren in de Mongoolse machocultuur, waarin autonomie geen gegeven is, maar moet worden verworven.

Beeld: Öndög

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee