Festival Mannheim: zoeken naar vrijheid

De groeipijnen van de jeugd in coming-of-agefilms vormen een genre op zich, al graven lang niet alle filmmakers zo ver in hun verleden. Op het filmfestival van Mannheim-Heidelberg zijn er films te bewonderen met personages die op de overgang naar volwassenheid staan of er net voorbij zijn.

Wanneer de jonge vrouw Mirja aan het begin van DRÖM VIDARE (Beyond Dreams) een gevangenis verlaat, wordt ze opgewacht door haar jongere zus en een ‘bande de fille’, een van haar twee families. Thuis blijkt dat haar biologische moeder niet eens de moeite heeft genomen om haar dochter in de gevangenis te gaan bezoeken. In haar debuut toont de Zweedse Rojda Sekersöz hoe moeilijk het is om je van verkeerde vrienden en familie te ontdoen en een eigen levensweg uit te stippelen. Zonder enige ruggensteun slaagt Mirja er toch in om een job te vinden ... zonder schriftelijk contract echter. Een detail misschien, maar wel een aanwijzing dat onze kapitalistische maatschappij mensen gebruikt en uitspuwt naar eigen goeddunken. Een ander niet onbelangrijk detail is dat zij een collega-poetsvrouw toevertrouwt geen kinderen te willen met als reden: “Ik moet leren om op mezelf te passen.”

Het oerdegelijke Petit paysan van Hubert Charuel loopt bij ons nog even in de zaal en SEE YOU IN TEXAS is daar familie van. De twintigers Silvia en Andrea – die ook in het werkelijke leven dezelfde namen dragen – baten in Noord-Italië een hoeve uit met kippen, varkens, paarden en zelfs een ezel. Terwijl Andrea in zijn schaarse vrije tijd kaas maakt, wil Silvia zich bekwamen in reining – een vorm van paardendressuur – maar de bodem in de buurt van de hoeve is bezaaid met keien. Via het internet krijgt ze een aanbieding om naar Amerika te gaan – vandaar de titel – maar dat zorgt voor een conflict. Want hoewel de jonge boer haar niets wil ontzeggen, vreest hij dat hun relatie die 6 maanden lange onderbreking niet zal verdragen. In een documentair jasje gestoken schetst de Italiaan Vito Palmieri de groei naar volwassenheid die de mogelijkheid biedt om elkaar in vrijheid gelukkig te zien.

Zelden bereiken ons films uit de Dominicaanse Republiek en het niveau van EL HOMBRE QUE CUIDA (The Watchman) wordt sowieso al zelden gehaald. Dat heeft veel te maken met de subtiliteit waarmee regisseur, producent en scenarist Alejandro Andújar de wisselende machtsverhoudingen toont. Zo jaagt Juan, de bewaker van een luxevilla, wel een meisje weg van de pier, maar zij zal hem nadien commanderen en jennen wanneer ze terugkomt als scharreltje van de zoon van de eigenaar. De bewaker van het complex moet te pas en te onpas toegeven aan de grillen van de ‘nieuwe rijken’, zodat hem bijna geen vrije tijd rest. Het is dan ook te begrijpen dat een simpele visser hem toevertrouwt: “Ik wil werken als boer, metser of visser, maar niet als huisbewaarder. Ik wil mijn vrijheid.”

Beeld: EL HOMBRE QUE CUIDA

Geschreven door ALFONS ENGELEN