Festival Torino (3): palmares

Afgelopen zaterdag liep het Turijnse filmfestival ten einde. De internationale jury voorgezeten door de Chileense filmer Pablo Larraín ('Jackie', 'Neruda') reikte de hoofdprijs voor Beste Film uit aan het Israëlisch-Frans-Duitse DON’T FORGET ME van Ram Nehari, een drama dat de wereld bekijkt door de ogen van twee jonge mensen met een psychische aandoening. "Mensen waarvan we liever niet weten wat ze denken", aldus Nehari.

Het vertrekpunt van DON'T FORGET ME is de ontmoeting tussen twee 'misfits': zij, Tom, een aan anorexie lijdend meisje in een gespecialiseerde instelling; hij, Neil, een van oorsprong Israelische Amsterdammer met een psychiatrisch verleden die door zijn trombone-opleiding in Toms instelling terecht komt. Voor hem liefde op het eerste gezicht, voor haar eerst en vooral een kans om te ontsnappen. De film gooit vragen op over wie al dan niet gestoord is: het als dusdanig erkende tweetal en hun lotgenoten, dan wel de 'normale' personen uit hun omgeving, haar familie, de medisch-psychiatrische assistenten, de “tetten-aanrakers”... De hoofdrolspelers Nitai Gvirtz (Neil), die ook het scenario schreef, en Moon Shavid (Tom) werden bekroond tot Beste Acteur en Actrice.

Het festival voelde zich zo vrij een documentaire in de hoofdcompetitie te gooien, ondanks de aparte wedstrijd voor documentaires. Een goede keuze, want Á VOIX HAUTE (Frankrijk) kreeg de publieksprijs, toch uitzonderlijk voor een documentaire. Á VOIX HAUTE van Stéphane de Freitas reikt verder dan de welbespraaktheidstornooien tussen Amerikaanse concurrerende colleges zoals in The Emperor’s Club (Michael Hoffman, 2002) of The Great Debaters (Denzel Washington, 2007): de wedstrijd voor beste spreker beperkt zich tot de multiculturele Parijse universiteit Saint-Denis en focust voornamelijk op de wekenlange voorbereiding en op de persoonlijke meerwaarde (taalvaardigheid, zelfwaardering, kennis...) die de deelnemers eraan overhouden.

Het thema van vorming en confrontatie (ook op agressieve manier), hier van adolescenten, keert eveneens terug in de Franse KISS AND CRY van Chloé Mahieu & Lila Pinelli. Het is Sarah zelf niet duidelijk waarom ze het ijsschaatsen weer opneemt. Zonder afgelijnd einddoel maar met andere, intiemere ambities voelt ze zich het slachtoffer van de competitiedrang van haar collega’s en van hun trainer. De film kreeg de Prijs voor Beste Scenario en de Speciale Prijs van de Jury, die laatste gedeeld met LORELLO E BRUNELLO van Jacopo Quadri (Italië), een beschrijving van het labeur, de dagdagelijkse problemen maar ook van de voldoeningen die tweelingbroers ondervinden bij de uitbating van hun familiehoeve in Toscanië. Een analoge setting, maar dramatischer was in de sectie Festa mobile de Britse speelfilm DARK RIVER van Clio Barnard (The Selfish Giant), waarin na jarenlange afwezigheid de dochter van een pas overleden boerderijuitbater naar huis terugkeert en meteen geconfronteerd wordt met haar broer die niet opgewassen is tegen de schuldeisers en grondeigenaars die de familieonderneming bedreigen.

DARK HORSE (© Dean Rogers/Protagonist Pictures)

De prijs voor de Beste Actrice was voor Moon Shavid (DON'T FORGET ME) en Emily Beecham, centrale figuur van DAPHNE van de Engelse Peter Mackie Burns, een single in London die leeft van dag op dag, tussen haar werk in een restaurant en flirts, maar die van ver of dichtbij gebeurtenissen meemaakt die haar oppervlakkigheid en eenzaamheid beïnvloeden. Voor DAPHNE is alvast een Belgische release gepland door Cinemien op 10 januari (review in januarinummer). Niet bekroond maar qua thema gerelateerd aan DAPHNE (kort samengevat: jong en op zoek) is het Chinese THE SCOPE OF SEPARATION van Yue Chen (regie en scenario), een degelijke maar minder komische speelfilmversie van de Amerikaanse tv-serie Master of None (Azis Ansari & Alan Yang).

De Beste Internationale Documentaire werd M-1 van de Amerikaan van Mexicaanse oorsprong Luciano Pérez Savoy, die zijn filmstudies deed in Sarajevo, Bosnië-Herzegovina. Zijn film is een warm beeld van die stad die nog littekens overhoudt aan de Bosnische oorlog maar die via de blik, de vertellingen, het handelen en wandelen van bewoners tijdens nachtelijke omzwervingen een onvermoed aspect aan de oppervlakte brengt. De Speciale Juryprijs in de documentaire competitie was voor SANS ADIEU, de postume realisatie van fotograaf en filmmaker Christophe Agou (†16 september 2015), een getuigenis van de hardnekkigheid waarmee de bejaarde landbouwers uit Agou’s geboortestreek Forez (Frankrijk) alles in het werk stellen om niet ten onder te gaan aan de marginalizering ten gevolge van de oprukkende globalisering.

Lees hier de andere verslagen van Film Festival Torino en andere festivals.

Beeld boven: DON'T FORGET ME

Geschreven door MARCEL MEEUS