FIFF: In afwachting van de palmares

Het belooft een helse klus te worden voor de diverse jury’s om uit al het fraais wat de 32ste editie van het FIFF in Namur te bieden heeft zo weinig mogelijk prachtige films te vergeten. Wat ook het verdict mag zijn, het was een heerlijke filmweek voor het in groten getale opgekomen publiek. En … er werd soms zelfs Vlaams gesproken, wel in een dialect dat zich niet ver boven de taalgrens situeert. De tevredenheid vrijdag bij de bekendmaking van de palmares staat al vast, hoewel een bedenking toch niet onvermeld mag blijven.

Maar eerst nog even enkele films tippen. In TUKTUQ (beeld) – in de taal van de Inuits (Eskimo's zeg maar) betekent dat kariboe – stuurt een liberale regering een cameraman naar het Inuitdorp Nunavik om nog snel enkele archiefbeelden te maken. Zo begint TUKTUQ van Quebeqois Robin Aubert. De stad moet geruimd (of een stuk opgeschoven) worden, omdat er goud in de bodem is gevonden en het economisch belang van enkelen voorgaat op dat van enkelingen in woningen waar niet eens een fundering onder zit. Het contact met de plaatselijke Eskimo's doet de jongeman echter inzien dat zij in harmonie leven met hun omgeving, alleen maar doden (kariboes, zeerob, vissen enz.) om te overleven en dat ze vooral nergens anders naartoe kunnen. Een competitiefilm om rekening mee te houden.

Ingedeeld bij de debutanten is het knappe EN ATTENDANT LES HIRONDELLES van Algerijn Karim Moussaoui. De hooggespannen verwachtingen lost hij in zijn langspeelfilmdebuut volledig in, al betekent dat niet meteen niet deze triptiek een eenvoudige zit is. De film bestaat uit drie schetsen. Een man die uit angst voor het vege lijf nalaat hulp te bieden, een jongeman die de woorden van zijn opdrachtgever in de wind slaat en een arts ten slotte die duidelijk de eed van Hippocrates aan zijn laars lapt. Daarmee wordt het begrip 'schuldig verzuim' verklaard, wat deze roadmovie uitermate geschikt maakt voor degelijke analyse. En muziek speelt een heel belangrijke rol in de film waarvan de titel uiteraard verwijst naar (desillusies van) de Arabische lente, al zal het muzikale intermezzo in het tweede deel – een belangrijk onderdeel van de film – velen op de maag blijven liggen, want het heeft daar wel veel weg van een stijlbreuk. Op 22 november in de zalen.

DRÔLE DE PÈRE (release 22 november door Cherry Pickers) is de gloednieuwe film van Amélie van Elmbt, die hier in wereldpremière gaat. Na een afwezigheid van enkele jaren hoopt een ex terug te komen bij de moeder van zijn dochtertje, al weet het meisje van vijf niet wie die vreemde man, die babysit eigenlijk is. Een onderwerp dat alle kanten uit kan, maar dat hier een avontuurlijke, fantasierijke en frisse look meekrijgt dankzij ook het sublieme spel van Lina Doillon. Of is het kleine, fijne en pientere meisje gewoon zichzelf?

Met films over migratie kan intussen een heel festival gevuld worden, het is een van de belangrijkste actuele onderwerpen geworden. Dat de door onze politici veelbesproken terugkeer een veel ingewikkeldere klus is dan gedacht wordt duidelijk in WALLAY van Berni Goldblat, geboren in Zweden, wonend in Zwitserland en filmend in het Afrikaanse Burkina Faso. De titel verwijst naar een krachtterm, veelal door jongeren gebruikt en die zoveel betekent als 'bij Allah'. Wanneer een vader – residerend in de grauwe Parijse buitenwijken – het zijn zoon hoort zeggen, oordeelt hij dat de tijd rijp is om hem herop te voeden en stuurt de jongen naar zijn grootvader. De cultuurschok die de 13-jarige daar ondergaat vult de rest van deze educatieve, zoetzure komedie.

Een bedenking nog ter afsluiting: de sluiting en afbraak van het Eldoradocomplex –alleen de beschermde gevel staat nog overeind – stemt droef en reduceert de groeimogelijkheden van het kwalitatief hoogstaande filmfestival dat het ook elk jaar met minder sponsorgeld moet doen. Bezuinigingen zijn intussen voelbaar geworden en gewoonlijk is dat een teken aan de wand ...

Beeld: Tuktuq

Geschreven door ALFONS ENGELEN