FIFF, eindbalans

Dat er in Namur een filmfestival bestaat met de roepnaam FIFF (Festival Internationale du Film Francophone) dat elk jaar bij het begin van de herfst alle belangrijke films uit de landen van de francofonie in de etalage zet is zeer toe te juichen: dit jaar 147 films, waarvan 76 langspeelfilms. Films van Ivoorkust tot Canada, van Zwitserland via Roemenië tot Cambodja. Alleen dàt is altijd al een puik idee geweest! Een enkele ziel klaagt erover dat sinds de doorbraak van de Roemeense film – we schrijven 2005 en we denken LA MORT DE MONSIEUR LAZARESCU – deze cinema jaar na jaar niet alleen op het palmares is terug te vinden maar vaak zelfs met de Bayard d'Or, de hoogste onderscheiding in Namur, naar huis gaat. Dat was dit jaar niet anders.

Na de Berlinale won CHILD'S POSE (foto) ook in Namur de Bayard d'Or en kreeg de hoofdactrice van deze dwingende zedenstudie, Luminita Gheorghiu, haar tweede Bayard. Wat zeer uitzonderlijk in Namur voorkomt. Destijds had zij al een dergelijk beeldje ontvangen voor haar rol in ...juist, ja LAZARESCU. De jury vertelde in haar rapport dat “ze bij CHILD'S POSE allemaal van begin tot einde op het puntje van hun stoel hadden gezeten”. Zo spannend, zo menselijk, zo herkenbaar was het verhaal waarin een moeder, een advocate, het ongeluk van haar zoon die een kind (uit een arm gezin) heeft doodgereden, in de doofpot tracht te stoppen. Kortom een terechte winnaar al was L'IMAGE MANQUANTE van Rithy Panh al bij al ook best wel een zeer verdiende winnaar ware geweest. Elke andere jury zou allicht met een heel ander palmares voor de dag zijn gekomen. Bij elk palmares dat niet aan onze wensen beantwoordt gaan we met deze gedachte naar huis.

Slechts een troostprijs was er voor GARE DU NORD, het experimentele stationsportret van Claire Simon, in de vorm van een prijs voor de beste acteur die ging naar Reda Kateb die de kijker gidst door het mensenlabyrinth in het pittoreske Parijse station LE GARE DU NORD. Daarin botst de realiteit met de fictie en/of laat Simon die moeiteloos overvloeien. Een huzarenstukje op het vlak van onder meer scenario – de film voelt weliswaar improviserend aan maar was zeer uitgeschreven –, regie als acteerkunst. De Speciale Prijs van de Jury was voor het Zwitserse L'ESCALE, een pakkend document van Kaveh Bakhtiari waarin de vluchtelingenproblematiek op een schrijnende manier aan de kaak wordt gesteld.

Was er een speciale vermelding voor het acteursduo van het Canadese GABRIELLE van Louise Archambault dan won deze fragiele film over twee jongvolwassenen met een verstandelijke handicap die in een koor zingen en op elkaar verliefd worden – een heikel thema – ook de Publieksprijs. De Bayard d'Or voor het beste eerste film was voor LEFT FOOT, RIGHT FOOT waarin de jonge Zwitserse filmmaker Germinal Roaux een serk struggle for life-verhaal vertelt over een meisje en haar lief, die zich goed- en kwaadschiks ontfermt over zijn achtergestelde broer. Roaux sleutelde 8 jaar aan het scenario en vond er uiteindelijk een heel frisse vorm voor.

Dé kortfilm van het festival was WELKOM, waarmee Pablo Munoz Gomez aan het IAD afstudeerde (met onder andere Wim Offline Willaert), kreeg zomaar drie prijzen waaronder Bayard d'or als Beste Belgische kortfilm. Een komisch maar diepmenselijk filmpje over het absurde van de taalgrens in België. En tussen de twintig muziekvideo's werd de clip eruit gepikt die Raf Reyntjens had gemaakt voor het nummertje 'Papaoutai' van Stromae.

Voor alle duidelijkheid nog deze wegwijzer. In Brussel komen nog wel talloze Franse films uit, meestal zonder ondertitels. Dat zou voor elke twee- en/of drietalige Belg geen enkel probleem mogen zijn was het niet zo dat nogal wat Franse acteurs (vooral) spreken met de mond vol tanden of toch zo slordig mogelijk mompelend. Met andere woorden het is soms hopeloos (zelfs voor Franstaligen) om te begrijpen wat er in deze films wordt gezegd, mocht dat al belangrijk zijn want dat is het eerste waaraan je dan begint te twijfelen.

Dat deze films dankzij Europese steun op deze manier (zonder ondertitels) kunnen worden uitgebracht (in België) is al jaren een schande. Maar blijkbaar heeft Europa, dat toch op de hoogte moet zijn van dergelijke praktijken, niet het lef om daar echt wel wat aan te doen. Gelukkig komen in Vlaanderen nog wel Franse films uit in de gewone bioscoop (met ondertitels), al is dat percentage al veel minder groot dan in de hoofdstad. Uiteraard is dat probleem op een festival zoals het FIFF niet aan de orde (er zijn zelfs films die met Nederlandse ondertitels worden vertoond, waarvoor hulde)

Deze 28ste editie van het FIFF mocht rekenen op een meer dan behoorlijke opkomst. Al wordt de euforie wat getemperd door het feit dat er minder scholieren naar de schoolforumfilms zijn komen kijken. Een achteruitgang die ruim wordt goedgemaakt door de meeropkomst voor de avondvertoningen ondanks – of moet het zijn dankzij – het goede weer?

Apropos. De heropening van de tweede festivalstek van het FIFF, de (nu al een jaar gesloten) bioscoop) Caméo, is voorzien voor ...2015

Geschreven door FREDDY SARTOR
 
onomatopee