FIFF in Namur goed gestart

Vrijdagavond werd de aftrap gegeven voor het Festival van de Franstalige film in Namur met de Belgische film PRÉJUDICE van Antoin Cuypers.

Gezegend door een heerlijk nazomers zonnetje werd zaterdagmiddag in de tuin van de Naamse burgemeester een aperitief aangeboden aan iedereen. En allen mochten om 16 uur op het Place de l'Ange naar een choreografie van de groep van Edith Depaule. Hoe dan ook een filmfestival speelt zich toch nog immer af in de bioscoopzaal en ook daar konden al enkele knappe films bekeken worden.

De voor de gelegenheid volledig in het wit uitgedoste la nouvelle flibuste zorgde al voor een uur energieke Afro-Caraïbische big band muziek, toen de bus met Antoine Cuypers en zijn gevolg vrijdag arriveerden en onder aanvoering van podiumbeest Arno de boel overnamen. PRÉJUDICE heeft in Namen zijn entree niet gemist en nadien werd nog druk nagekaart over het acteertalent van Thomas Blanchard. Of hij de prijs voor beste debuut in de wacht sleept blijft een open vraag. KEEPER van Guillaume Senez werd in het voorwoord al getipt en krijgt in de wandelgangen veel lof toegezwaaid en het Roemeense LUMEA E A MEA (The world is mine) van Nicolae Constantin Tanase is zeker niet kansloos. De 16-jarige Larisa heeft problemen met zichzelf en de wereld die haar omringt. De camera zit bijna voortdurend kort op haar huid en zo krijgen we haar verhaal (als) door haar ogen te zien. De gemanipuleerde soundtrack verhoogt de dramatiek met vreemde, bijna spooky geluiden soms. Kortom een sterke puberschets over vriendschap en de eerste amoureuze ervaringen die het hart doen overlopen.

Uit de competitie werd MUCH LOVE al aangestipt, en het is moeilijk te begrijpen hoe de Marokkaanse filmmaker Nabil Ayouch met zijn onverholen kritiek door de censuur geraakte. Seks, drugs en... In dit geval met de nadruk op de eerste twee in feite, blijkt ook hier een giftige cocktail te zijn, want waar kunnen hoeren in Marrakech terecht ? Zij hebben geen rechten en indien ze op het politiebureel verkracht worden door een agent kunnen ze enkel schuilen bij elkaar, voor een beetje begrip en genegenheid. Een film die stevig aan de ribben blijft plakken.

Uit de belangrijkste nevensectie Regards du présent toch nog graag UN FRANÇAIS aanstippen. De Diastème mag dan zijn artiestennaam zijn, op zijn Frans paspoort staat Patrick Asté te lezen. De jongen heeft iets met literatuur en toneel gedaan – dat merk je ook - al was het maar hoe knap hij kleine ruimtes weet te benutten. De film vertelt van een skinhead die over een gezond stel hersens blijkt te beschikken en zich vragen stelt bij het geregeld robbertje knokken met allochtonen. Die stukjes hebben een behoorlijk realistisch karakter, maar de nadruk van de film ligt elders : het inzicht dat de hoofdrolspeler krijgt. Het verstand blijkt ook bij hem niet voor de jaren te komen.

Geschreven door ZENO CORNELIS