FIFF ontvangt indrukwekkende debutanten

De competitie voor eerste films op het FIFF in Namen telt traditioneel ook enkele opmerkenswaardige debutanten.

Sara Forestier, de veelzijdige Franse actrice die er al een rijke carrière heeft opzitten (van Suzanne tot Mes scéances de lutte), viel dit jaar met haar regiedebuut M onmiddellijk in de prijzen op het filmfestival van Venetië. Behalve de regie neemt ze een van de beide hoofdrollen voor haar rekening, en heeft ze ook nog eens het scenario geschreven. En wat voor een!

Er waren twee koningskinderen
Die hadden elkander zo lief
Zij konden bijeen niet komen
Het water was veel te diep.

Dat water is in dit geval stotteren (van het meisje) en analfabetisme (van de migrant). Het is verbijsterend dat in onze moderne tijden met mobieltjes en allerlei communicatiemiddelen dat nog voor zo’n drama kan zorgen. Dat moet éminence grise van de Franse cinema Jean-Pierre Léaud ook gedacht hebben toen hij de rol van de vader van het meisje Lila op zich nam, met de bravoure die we van hem gewend zijn. Het begin van de film is zelfs helemaal documentair, met jonge mensen met stotterproblemen die kort maar krachtig vertellen wat hun leven tot een hel maakt: ze moeten spot verdragen en er wordt op hen neergekeken. Altijd en overal. Een aandoenlijk liefdessprookje dat vanaf half november bij ons te zien is, met best wel wat komische momenten.

Een andere straffe acteerprestatie komt van de Fransman Swann Arlaud, die op 11-jarige leeftijd al schitterde in La révolte des enfants (Gérard Poitou-Weber, 1992) en nu 25 jaar later de rol van een boer vertolkt in PETIT PAYSAN van Hubert Charuel. In Vlaanderen mogen we dan misschien niet (meer) warm lopen voor een boerenfilm, maar schijn bedriegt in dit geval. Aanvankelijk zien we de nog vrij jonge boer in zijn eentje aan het werk als melkveehouder – wat hij overtuigend doet –, maar wanneer een epidemie, de ‘Belgische’ ziekte de kop opsteekt en zijn stal van een dertigtal koeien met opruiming wordt bedreigd, verandert het verhaal van toon. De liefde voor de dieren op zijn erf – die allemaal een naam hebben – dwingt de jonge boer om maatregelen te nemen in verband met hygiëne en ontsmettingsmethodes. Zijn zus is dierenarts, maar wanneer dat niet eens blijkt te volstaan, stijgt het thrillergehalte. Zonder zichzelf nog enige gemoedsrust te gunnen, of na te denken wat het verstandigste zou kunnen zijn, werkt hij zichzelf hoe langer hoe meer in nesten. Vanaf 18 oktober bij ons in de zalen.

Een van de wereldpremières is BENZINE, door Sarra Abidi in het zuiden van Tunesië opgenomen. Zij vertelt het emigratieverhaal nu eens vanuit het standpunt van de achterblijvers, in dit geval een ouderpaar van wie de enige zoon clandestien naar Italië zou zijn gereisd. De onzekerheid zorgt ervoor dat de moeder fysiek helemaal onderuitgaat en zelfs moet worden opgenomen, terwijl de vader – een verkoper van benzine langs de weg – er via contacten probeert achter te komen wie eigenlijk zijn zoon naar Europa smokkelde. De film is veel rijker dan dat uitgangspunt en toont onverholen het uitzichtloze bestaan van jongeren. Kwajongensstreken, drinken en tv kijken blijken de belangrijkste bezigheden, want werk is er niet. Na een onweersbui ontspruiten groene plukjes op het dorre, onvruchtbaar geachte land, maar dat is slechts van korte duur. Genoeg evenwel om het slot een knipoog naar Through the Olive Trees van Abbas Kiarostami mee te geven.

Beeld: M

Geschreven door ALFONS ENGELEN