Film Fest Gent exotisch

In het luik World Cinema programmeert Film Fest Gent alvast een drietal films die ver boven de middelmaat uitrijzen en allesbehalve zwaarmoedige drama’s zijn. Het festival is nog pril, wie weet wat de volgende dagen nog allemaal te bieden hebben.

Niet alle dagen krijgen we een film uit Guatemala te zien. Het op de jongste Berlinale al opgevallen IXCANUL (foto) van Jayro Bustamante is een sterk doorleefde prent die couleur locale verbindt met veel authenticiteit. De vulkaan – de film dankt er overigens zijn titel aan – waar offers aan worden gebracht staat er. Maria, die verloofd is met Ignacio, denkt dat El Pepe, die weg wil uit het land, haar kan helpen om een beter leven te krijgen. Een imposante Maria Telon – als de moeder van Maria – draagt de hele film. Enerzijds heeft zij zich verzoend met haar armoedige omgeving, weet ze hoe er te overleven, en anderzijds kan ze voor elk van de opduikende problemen een oplossing bedenken die – op een enkele uitzondering na – de juiste is. Het thema van de wens om naar het rijke Amerika te verhuizen is niet nieuw, slechts een zijdelingse plot. Veel belangrijker is de houding van hen die achterblijven en vooral de ambigue houding van Ignacio, de verloofde, die – zo mogelijk – een nog grotere schurk blijkt dan El Pepe, de hartendief van Maria.

Leven en werken in miserabele omstandigheden en wonen in een bidonville die zich buiten de hoofdstad Teheran bevindt, het is geen pretje voor de illegale Afghaanse vluchtelingen. Toch groeit er iets moois tussen twee jongeren in een afgevoerde, versleten container. Wanneer Saber de hand vraagt van Marona bij haar vader gaat het mis. Hij staat namelijk hoger op de maatschappelijke ladder dan Saber en weigert om zijn toestemming te geven. Romeo en Julia in Iran … Thematisch misschien, maar de onverholen sociale kritiek (de razzia van de politie bijvoorbeeld) in CHAND METRE MOKA’AB ESCHGH (Een paar kubieke meters liefde) maakt de film tot een terechte inzending voor de Oscars van 2015. Jamshid Mamhoudi baseerde zijn scenario op waargebeurde feiten, die zich evenwel niet in Teheran maar in Kaboel afspeelden.

Niet alles is kommer en kwel. UMIMACHI DIARY zou in feite als ‘Seaside Town Diary’ vertaald moeten worden, maar het is OUR LITTLE SISTER geworden. Spijkers op laag water zoeken natuurlijk, maar ook dit is, zoals de twee andere films trouwens, een film om niet te missen. Hirokazu Kore-Eda laat de hele film baden in licht en een opgewekte ‘vriendelijk voor elkaar’-sfeer/stemming. Het begint met een begrafenis, maar zo komen de drie zussen er wel achter dat ze nog een halfzus hebben. Het uitwisselen van kleren, herinneringen aan hun (pas overleden) vader en de gedeelde geheimpjes doet onwillekeurig terugdenken aan de intimiteit van Kore-Eda's 'Still Walking' (2008) en de onderliggende gedachte dat ouders in een vechtscheiding de jeugd van hun kinderen verpesten. Vele kijkers zullen onwillekeurig hopen dat iedereen gelukkig kan zijn met kleine alledaagse dingen zoals in de film. Een mooie gedachte bij een kille herfstavond.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee