Film Fest Gent: op avontuur met Midnight Cult

Dankzij zijn doorgedreven focus op filmmuziek heeft Film Fest Gent zich stevig op de internationale kaart gezet als festival met een eigen smoel. Maar ook als je op zoek bent naar een andere kapstok dan muziek, worden er manieren aangereikt om snel je weg te vinden in het labyrint van ruim 140 films. Voor wie de wereld een te saaie plaats vindt die met wat waanzin of fantasie gekruid mag worden, is er het parcours Midnight Cult.

Denk bij de Midnight Cultfilms niet noodzakelijk aan horror, maar vooral aan genre-, psychologische en visuele experimenten die specifieke aspecten en mogelijkheden van de cinema tot het uiterste verkennen. Dat maar liefst zes films in dit parcours uit de officiële selectie van het festival komen, waaronder de winnaar van Un Certain Regard in Cannes GRÄNS (zie hier), toont aan dat je ook in deze uithoek van het festival op kwaliteit mag rekenen.

Er was een tijd dat er zowel met weerzin als fascinatie uitgekeken werd naar een nieuw wapenfeit van adulte terrible Gaspar Noé. Aangezien hij sinds uppercut Irréversible (2002) echter maar twee films meer uitbracht, verwaterde zijn naam eerder tot een voetnoot dan een schrikbeeld. Vooral omdat Love (2015), behalve een opzichtige provocatie, vooral erg slappe kost was. De voortekenen zijn nochtans goed voor CLIMAX, zijn nieuwste, alweer in giftige kleuren gedrenkte epos van de ontspoorde mens. Niet alleen kaapte hij de hoofdvogel weg op de Quinzaine des réalisateurs in Cannes, iedere fan voelt aan zijn vingertoppen dat de combinatie van dans, muziek en drugs een trip kan opleveren die Noé naar het toppunt van zijn kunnen brengt. De oppervlakkige bravoure van Irréversible was zodanig shockerend dat je een stalen maag moest hebben om de betekenislaagjes stuk voor stuk weg te pellen en vast te stellen dat er helemaal niets gratuit was aan Noé’s misantrope puzzel. We verwachten niets minder van CLIMAX.

Van een heel andere orde (hoewel ook heel visueel georiënteerd) is THE GREEN FOG. Beeldenknutselaar en wandelend filmgeheugen Guy Maddin is de geknipte persoon om een ode te brengen aan een bijzondere plek met een iconische filmische achtergrond. Dat is exact de opdracht die het San Francisco Filmfestival hem gaf ter gelegenheid van hun 60ste verjaardag: maak van onze stad het epicentrum van je nieuwste film. De Canadese regisseur nam als uitgangspunt de beroemdste der San Franciscofilms, Hitchcocks Vertigo, en drapeert er een weefsel van filmisch archiefmateriaal en found footage omheen. Maddins films blijven ver van het mainstream distributiecircuit en dus grijpen zijn fans elke gelegenheid aan om diep in de cinemazetel weg te zakken en de excentrieke beeldenstroom vol met referenties en geschiedenis te ondergaan. De doorsnee festivalganger voor wie het laatste vinkje op zijn rittenkaart iets onbekends mag zijn, zal weliswaar een heel open geest moeten hebben om de cinefiele rariteit vlot te verteren. Het is de gok meer dan waard.

Met een huis clos mag je bij ons altijd aankloppen. Van James Mangolds Identity (2003) tot Tarantino’s The Hateful Eight (2015), en tal van Stephen Kingverfilmingen ertussenin, is het in één ruimte en buiten hun eigen wil om opsluiten van een onwaarschijnlijke combinatie van persoonlijkheden een succesformule voor beklemmende psychologische pulpcinema. Drew Goddards The Cabin in the Wood was in 2012 al een absurdistisch, zij het bij vlagen nogal pedant staaltje van referentiehorror. In zijn nieuwste wapenfeit, BAD TIMES AT THE EL ROYALE sluit hij zeven excentriekelingen op in een ouderwets hotel voor een nacht vol wendingen en intriges. Het is aan Jeff Bridges om in dat kluwen een memorabele rol aan zijn reeds indrukwekkende palmares toe te voegen.

De bekendste regisseursnaam in dit parcours is zonder twijfel Steven Soderbergh. Als hij niet bezig is te beweren dat hij wil stoppen met filmen, rijgt hij aan hoog tempo de high profile producties en bescheiden tussendoortjes aan elkaar. Omdat zijn meest recente film UNSANE – alweer nauwelijks een jaar na Logan Lucky – tot die tweede categorie behoort, helemaal met de iPhone gefilmd is en een genre-oefening pur sang genoemd mag worden, hoort hij thuis in het kringetje van Midnight Cultfilms. De kans is klein dat we hier op het niveau van The Limey (1999) of Traffic (2000) getrakteerd zullen worden, maar als Soderbergh regisseert, dan gebeurt er iets op het scherm.

Helemaal gratuit wordt het zelden in Gent. Dus zijn we bereid om onze twijfels over SEXTAPE (originele, Franse titel À genoux les gars) opzij te schuiven over de observatie van pijpende jongeren en jongeren die pijpende jongeren filmen met hun iPhone. Noem het een Franse mix tussen Kids en The Breakfast Club en hopelijk een zinvolle commentaar op hedendaagse omgangsvormen tussen jonge mensen. Al kon de film van Antoine Desrosières lang niet niet iedereen in Cannes bekoren (zie hier).

Ook een Argentijnse versie van Henry: Portrait of a Serial Killer (EL ÁNGEL), een Portugese variant op Delicatessen (THE CANNIBAL CLUB) en een stukje Hongaarse misdaadgeschiedenis dat herinnert aan Citizen X (STRANGLED) passeren de revue in het Midnight Cultparcours. Daarmee is dit met voorsprong het meest veelzijdige traject van het festival en dus een schatkamer voor de avontuurlijke cinemaganger die bereid is zich op een atypische manier te laten verrassen.

BEELD: CLIMAX

Geschreven door MIK TORFS
 
onomatopee