Film Fest Gent-sprokkels: debuten en jeugdige boekverfilmingen

Buiten de hoofdprijzen van de drie grootste filmfestivals in Europa (Berlijn, Cannes en Venetië) zijn er op Film Fest Gent nog heel wat fraaie films te ontdekken. Daaronder COLO van Teresa Villaverde, RESURRECTION van Kristof Hoornaert én BLUE SILENCE van Bülent Öztürk.

Koerdische Belg Bülent Öztürk kwam in de jaren 90 als politiek vluchteling naar België vanuit Turkije. Zijn verstilde drama is vooral het portret van een getraumatiseerde man – destijds aangesloten bij het Koerdische verzet tegen de Turkse autoriteiten – wiens ziel onder meer door gewetenswroeging en spijt is aangevreten. Volgens de behandelende artsen heeft verdere opname dan ook weinig zin, voor de kijker is het intussen duidelijk dat de man in de maatschappij niet meer functioneren kan. Na zijn ontslag uit de psychiatrische instelling probeert hij – dankzij een hulpvaardige verpleegster – in contact komen met vrouw en dochter...

Een ander langspeelfilmdebuut is GOD’S OWN COUNTRY van de Engelsman Francis Lee. Een herder leeft met zijn kudde in een mistig, bergachtig heuvelland. Wat heerlijke vergezichten oplevert. Maar zoals de titel al laat doorschemeren, is herder zijn in de eerste plaats hoeden en beschermen. En die taak neemt Johnny nogal letterlijk wanneer een Roemeense jongen hem een helpend handje komt toesteken.

Een handvol films draait rond jonge personages. WONDERSTRUCK, de nieuwste van Todd Haynes, haalt niet het niveau van Carol, maar Haynes is en blijft een vakman. Julianne Moore duikt wel vrij laat op, maar dat is in het boek van Brian Selznick, waarop de film is gebaseerd, eveneens het geval. Vooraf krijgen we in feite twee films te zien: een in zwart-wit over een meisje in 1927 en een andere in kleur over een jongen in 1977. Het in elkaar vlechten van beide verhaallijnen vergt nogal wat aandacht van de kijker, maar de beloning is in verhouding.

De boeken van Angela Sommer-Bodenburg schreeuwen al bijna 50 jaar om te worden verfilmd. Dankzij Richard Claus – als producent weliswaar – gebeurde dat 20 jaar geleden in de speelfilm The Little Vampire. Nu neemt hij zelf plaats in de regiestoel, samen met Karsten Kiilerich, voor een animatiefilm. Het is nooit de bedoeling van DE KLEINE VAMPIER om iemand te doen schrikken, laat dat al meteen duidelijk wezen. De animatiefilm werd Nederlands ingesproken, zodat ook de jongste kijkers kunnen genieten van Antons avonturen. Hij is in feite een brave eenzame jongen, gebiologeerd door sprookjesfiguren met grote hoektanden. Daar komt verandering in na de ontmoeting met Rudolph, een telg uit een vampierenfamilie. Ze worden achternagezeten door een paar schurkachtige vampierjagers, die met allerhande moderne snufjes pogen hen te verdelgen. Vriendschap en vindingrijkheid zijn de hoofdthema’s, en geweld is niet aan de orde. De thematische onderlaag van de vluchtelingencrisis en migratie – met elkaar verwant – bezorgen de tekenfilm een extra pluspunt.

Geschreven door ALFONS ENGELEN
 
onomatopee