Filmfestival Marrakech, de eindbalans

Dat het Festival International du Film de Marrakech het belangrijkste cultureel evenement van de Maghreblanden is geworden, blijkt uit het feit dat dit het enige festival in Afrika en de Arabische wereld is dat zich kan veroorloven zulke gerenommeerde steracteurs en -regisseurs uit te nodigen, uiteraard dankzij de financiële steun van ‘Son Altesse Royale le Prince Moulay Rachid, Président de la Fondation du Festival’.
Na hommages aan James Caan, Larbi Doghmi, Harvey Keitel, Kiyoshi Kurosawa, Marco Bellocchio, Terry Gilliam, Forest Whitaker en Roschdy Zem was het dit jaar de beurt aan Zhang Yimou, Isabelle Huppert en de Hindi-cinema in aanwezigheid van talrijke Bollywood sterren onder wie de immens populaire Shah Rukh Khan. En na masterclasses van Martin Scorsese in 2007, Alfonso Cuarón, Jim Jarmusch en Emir Kusturica in 2009, Jean-Pierre & Luc Dardenne, Lee Changdong en Francis Ford Coppola in 2010, Jean-Jacques Annaud, Marco Bellocchio, Nuri Bilge Ceylan, Roland Joffé en Terry Gilliam in 2011,was het dit jaar de beurt aan de cineasten Darren Aronofsky, Jonathan Demme, Matteo Garrone en Brillante Ma Mendoza.

Hoogtepunt dit jaar was het gesprek met de voorzitter van de jury, John Boorman. Gesprek, nu ja, het leek meer op een Monty Python-sketch waarbij de 79-jarige Boorman een uur lang straffe verhalen vertelde. “Bedankt omdat je mijn vader de stoute jongen hebt laten spelen,” hoorde ik Boormans dochter in het oor van een totaal verbouwereerde interviewer fluisteren.
Een greep uit de vele Boorman quotes: “Film heeft mijn leven geruïneerd. Ik ben een slaaf van de film geworden en heb mijn leven lang gewacht: op de scenario’s, op acteurs om ze te lezen, op geld. In die halve eeuw van filmen, heeft de camera in totaal slechts twee weken gedraaid. Ik ben het meest fier op mijn samenwerking met de cameramensen en de acteurs. Dat schept een soort oorlogsband. Met Connery, Voight en vooral met Marvin. Acteurs moet je laten doen. Bij mijn eerste kind had ik een theorie over opvoeden, bij mijn zevende lag die in de vuilnisbak. Hetzelfde geldt voor acteurs. Er zijn geen regels. John Hurt heeft een prijs gekregen voor een rol waarvan hij zich niets meer herinnerde omdat hij wegens zijn scheiding alsmaar dronken was. Daniel Day-Lewis heeft dan weer een jaar nodig om zichzelf terug te vinden. John Voight was zo depressief dat hij met acteren wou stoppen maar toen ik hem toch kon overtuigen in Deliverance te spelen zei hij nadien dat ik eerst zijn leven had gered om hem daarna acht weken lang te laten verzuipen. Voight wou het altijd maar hebben over zijn rol, Burt Reynolds wou dat helemaal niet. Net zoals Lee Marvin; die zei geen woord maar toonde me alles. Twee dingen zijn belangrijk voor een cineast ‘On budget’ en ‘in time’ en van de drie filmstadia doe ik het liefst de montage, vervolgens het schrijven en tenslotte het opnemen van de film zelf”.

Waar het filmfestival ook terecht prat op gaat, is het feit dat Marokko heel dikwijls het decor voor internationale filmproducties was. In het stadje Essaouira aan de westkust van Marokko, in 2005 nog te zien in Ridley Scotts Kingdom of Heaven, nam Orson Welles zijn Othello (1952) op, waar hij in een lokale hammam, noodgedwongen want bij gebrek aan kostuums, de moord op Rodrigo verfilmde. En Alfred Hitchcock verbleef in het legendarische luxehotel La Mamounia met het oog op de remake van zijn eigen film The Man Who Knew Too Much (1956).
Le sac de farine (2012), het autobiografische filmdebuut van de Belgisch-Marokkaanse Kadija Leclere over een jong, sterk meisje dat haar weg zoekt tussen twee totaal verschillende culturen, en La source des femmes (2011) ten slotte, de militante vrouwenfilm van Radu Mihaileanu over een seksstaking voor een waterleiding in een afgelegen dorpje, werden bijna gelijktijdig opgenomen in de buurt van Marrakech.

PALMARES
De Gouden Ster werd tijdens de slotceremonie van het 12de Filmfestival van Marrakech uitgereikt aan de Libanees-Frans-Belgische coproductie THE ATTACK (foto) van Ziad Doueiri. Meer dan verdiend (zie verslagje 4)!
De andere prijzen:
• Beste Actrice: Elina Reinold voor de film MUSHROOMING van Toomas Hussar (zie verslag 2)
• Beste Acteur: Soren Malling in A HIJACKING van Tobias Lindholm
• Prijs van de Jury: TABOOR van Vahid Vakilifar & A HIJACKING

De jury onder leiding van voorzitter John Boorman bestond voorts nog uit Gemma Arterton, Marie Josée Croze, Pierfrancesco Favino, Jillali Ferhati, James Gray, Jeon Soo-il, Sharmila Tagore en Lambert Wilson.

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee