Filmfestival Rotterdam maakt zijn Tijgers bekend

Traditioneel werden in de staart van het filmfestival de drie Tijgers uitgereikt, aan die films in competitie die volgens de internationale jury tot het beste behoorden van wat door het selectiecomité voor hen was uitgezocht.

De gelukkigen waren: NANTING MASTE GA SONDER (Something must break), een expliciete travestieshow van Ester Martin Bergsmark, YAMAMORI CLIP KOUJO NO ATARI (Anatomy of a paper clip), een brok droge nonsense van Japanner Ikeda Akira en HAN GONG-JU van de Zuid- Koreaanse Lee Su-Jin. Voor de keuze van die laatste film, daar valt wel wat voor te zeggen. De titel is de naam van een meisje dat, gedrogeerd door een bende kerels werd gegangbangd. De gevolgen van haar enerzijds geschonden zelfbeeld wordt druppelsgewijs, doch zeer filmisch opgeroepen. Een vriendin van haar die hetzelfde overkwam verdronk zichzelf. En daarom wil zij leren zwemmen - overleven zeg maar. Intelligent zoals ze is maakt zij overigens een glasheldere analyse van de feiten wanneer ze zegt : “Wanneer zij (de daders) zich willen verontschuldigen, waarom ben ik dan die die moet vluchten ?” Stof tot nadenken!

Nog een paar vermeldenswaardige wereldpremières ter afsluiting van een editie die alweer door minder mensen werd bezocht. THE SONGS OF RICE van groene jongen Uruphong Raksasad die ons eerder al met 'Agrarian Utopia' wist te verblijven enkele jaren geleden. Ook nu weer, met het voedsel van de halve wereldbevolking als onderwerp, levert hij een mooi gefotografeerd portret af, van het planten, tot na het oogstfeest. Alles met echte rijstboeren, die tijdens hun noeste arbeid van zeer nabij worden gevolgd.

Ook DZMA/BROTHER, een Georgisch-Franse coproductie van Teona Mghvdeladze en Thierry Grenade, is een film die representatief is voor het werk uit die hoek van de wereld, al sedert een figuur zoals de prominente filmmaker Abuladze (bvb). Of hoe een familie zich in de (financiële) problemen werkt wanneer het jongste zoontje begaafd blijkt en wil uitgroeien tot een vermaard concertpianist. Een bright future wacht hen beiden.

De publieksprijs werd gewonnen door de film NEBRASKA (foto), die sinds maandag de lijst constant heeft aangevoerd. Maandag overdag stond immers de mooie Belgische documentaire FEEL MY LOVE van Griet Teck op één. Uiteindelijk werd de film vierde in de eindstand, een fantastisch mooie score voor een hele kleine, fragiele film.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee