Filmfestival van Oostende verslag

Het Filmfestival in Oostende is voorbij halfweg en afgezien van de - vermoedelijk zelfs als grap bedoelde - zin dat Oostende “het Cannes van de Noordzee” hoopt te worden in de toekomst, treft men in de Kinepolis bij de renbaan talloze toeschouwers aan die zeer tevreden zijn over het aanbod van deze lustrumeditie. Daaruit besluiten dat de programmatie de kaart van de commercie zou hebben getrokken, klopt echt niet, waarvan enkele voorbeelden hieronder.

27-jarige filmmakers die al 6 langspelers op hun palmares hebben (de 7de is onderweg) en in Cannes al verscheidene keren werden gelauwerd, zijn veeleer uitzonderlijk. Samen met onder anderen Miguel Gomez – slechts 3 jaar ouder – knutselt Xavier Dolan aan de toekomst van de cinema en in het geval van de Canadees in een ware do it yourself-stijl. Of hoe kan men anders omschrijven dat hij zijn nieuwste film JUSTE LA FIN DU MONDE (foto) produceerde, regisseerde, monteerde en het scenario schreef, hoewel gebaseerd op een toneelstuk van Jean-Luc Lagarce. Met in de supercast: Nathalie Baye, Marion Cotillard, Léa Seydoux, Vincent Cassel én Gaspard Ulliel in de hoofdrol. Een andere regisseur zou nerveus worden bij het horen van deze namen maar Dolan weet de teugels goed strak te houden, en ook al is de film gebouwd op een flinke portie dialoog; het staat het filmische genoegen niet in de weg. Daar wordt al meteen op gewezen bij het begin van de film. Een vervelend joch in het zitje achter het hoofdpersonage gunt hem geen ogenblik rust, waardoor de proloog bijgevolg al een metafoor wordt voor in de jeugd opgelopen trauma's die nooit zijn verwerkt. En dus verloopt het ontmoeten van zijn familie zo koeltjes dat al snel duidelijk wordt dat iedereen in zijn eigen universum gevangen zit. Vergelijkingen met August Osage County van John Wells en Teorema van Pier Paolo Pasolini dringen zich op. De camera zit constant kort op de huid van al deze protagonisten, wel wordt met het in en/of uit focus gespeeld, een van de vele cinefiele geneugten van Dolans nieuwste film. Waarna met een knipoog naar The Third Man van Carol Reed - als epiloog - het geheel mooi wordt afgerond. Vanaf 21 september in de zaal.

Het liep storm voor de Belgische première van LE CONFESSIONI van de sympathieke Italiaanse filmmaker Roberto Andò. Een zaal met ruim 500 toeschouwers genoot van de film en van de gesprekjes achteraf. Op die dinsdagavond waren Andò en een van zijn acteurs, onze landgenoot Johan Heldenbergh, te gast en ze stonden de afgeladen zaal na de voorstelling te woord.

FILMMAGIE: Zou men de film als een filosofische thriller kunnen omschrijven?

ROBERTO ANDÒ: De film is nooit bedoeld geweest als een filosofisch traktaat. Het mededogen dat van het hoofdpersonage (Toni Servillo) uitgaat, ondanks zijn zwijgende aanwezigheid, was voor mij een veel belangrijker thema.

FM: Wel zit er een sterke politiek geladen boodschap in de film?

R. ANDÒ: De politiek en de economie, en hun vertegenwoordigers, slagen er niet in om de mondiale problemen op te lossen. De op de Top van de G8 uitgenodigde monnik is een rustpunt. Hij wendt de stilte en het stilzwijgen aan als een vorm van verzet. Hoe machtig de anderen ook denken te zijn, hij schendt het biechtgeheim niet, zelfs niet wanneer hij plotseling de hoofdverdachte blijkt van een eventuele misdaad. Hij staat daar buiten, zonder er boven te willen staan ...

FM: Het hotel met zijn blauwgrijze kleuren versterkt die kille zakelijkheid ...

R. ANDÒ: Het hotel werd gekozen omdat het vlakbij de Baltische zee lag en tevens omdat het met zijn lange gangen fel geleek op een klooster, zeker qua eenzaamheid. Het feest aan het begin van de film werd opgenomen in een Italiaans kasteel, waar Fellini destijds scènes uit 8 1/2 heeft opgenomen. Dat om een duidelijk verschil te schetsen tussen de warme gezelligheid van het feest en de kille zakelijkheid van de Top van de G8.

FM: En hoe is Johan Heldenbergh bij dit internationaal gezelschap beland ?

JOHAN HELDENBERGH : Sinds The Broken Circle Breakdown heb ik een manager om een en andere te regelen. Hij was het die belde om me te vragen of ik zin had om een liedje te zingen tijdens een auditie. Dat heb ik gedaan en een half uur later al kreeg ik al een telefoontje van Roberto dat er een rol voor me was. Eigenlijk heb ik gewoon geluk gehad.

FM: Hoe is het om met zo een cast van gerenommeerde acteurs/actrices te werken ?

J. HELDENBERGH: Je beseft dat je erbij hoort, je weet ook dat je geluk hebt dat zoiets je te beurt valt én dat het vermoedelijk maar een paar jaar zal duren, maar je leert intussen wel...

FM: Van wie dan zoal?

J. HELDENBERGH: Bijvoorbeeld van Toni Servillo. Wanneer we in de film samen zijn heeft hij slechts een paar woorden tekst, maar hij spreekt die zo kalm en zo rustig en zo goed articulerend uit, dat het belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid misschien bedoeld was. Dàt heb ik in elk geval geleerd.

De film zit in de LOOK! competitie en aanstaande zaterdag weten we wie die wint. LE CONFESSIONI is in elk geval een ernstige kanshebber.

Geschreven door ZENO CORNELIS