Filmfestival van Oostende zit erop

Wie een week geleden de LOOK! competitie van het 10de Filmfestival van Oostende (FFO) overschouwde, kon niet vermoeden dat de (overigens erg competente) jury haar prijs zou schenken aan 24 WEEKS (foto) van de Duitse Anne Zohra Berrached. Nee, dit is niet de mooiste, meest gelaagde prent van de zes, wel een die aan de ribben blijft plakken. Een zwangerschap is normaalgezien een bron van vreugde, maar wanneer bij de boreling het syndroom van Down wordt vastgesteld, vergt het al moed van de toekomstige ouders om daarmee naar buiten te komen. En wat wanneer er ook nog eens gaten in het hart worden vastgesteld? Wat voor toekomst kan men bedenken voor zo'n compleet afhankelijk wezentje? Een verscheurende keuze voor de toekomstige moeder, die alleen de verantwoording draagt voor een al dan niet laattijdige abortus. Erg naturel acteren en knap camerawerk zijn dan ook volkomen terecht, het resultaat is gewoonweg beklijvend. Meer over deze film in de oktober-editie van Filmmagie.

Er kon in Oostende ook gelachen worden, jawel! Met de prijs van Taste of Europe bijvoorbeeld, hoewel ... WELCOME TO NORWAY van Rune Denstad Langlo is niet gespeend van zwarte, bijna racistische humor. Gelukkig blijken de asielzoekers geen luie profiteurs, doch handige manusjes van alles. De overheid die toezicht houdt, is vrij herkenbaar en de man die zijn hotel ombouwt tot opvangcentrum is zo'n 'wir schaffen es'-figuur, met financieel gewin in het achterhoofd, dat het geheel bijna model staat voor het hele opvangbeleid bij ons; op dat moment vergaat elk rechtgeaard mens het lachen wel.

In dezelfde selectie was er nog een film, niet eens in competitie, waar het publiek zo dikwijls over sprak in de wandelgangen van Kinepolis dat het niet eerlijk zou zijn om daar niet even bij stil te staan. PERFECT STRANGERS van Italiaan Paolo Genovese – en dat is geen nieuwe naam, want de man heeft al een tiental films op zijn actief, al zal alleen Immaturi (2012) eventueel een belletje doen rinkelen –  registreert ongeveer alles tijdens een 'leuk etentje' onder vrienden, die voor elkaar geen geheimen hebben zogezegd... tot de gsm's op de tafel komen en iedereen mag meeluisteren naar de binnenkomende berichten. Dat lijkt erg toneelmatig, en ja er is veel dialoog, en in tegenstelling tot JUSTE LA FIN DU MONDE van Xavier Dolan kan je hier beter wèl de dialogen volgen, omdat ze behalve grappig, ook zeer menselijk en gewoon zijn. "Cosi fan tutti", zei W.A. Mozart al en niks menselijks is ons vreemd ... Een aanrader mocht de film de bioscoop halen.

De apotheose van het Filmfestival van Oostende moet elk jaar opnieuw de uitreiking van de Ensors worden. Maar al te vaak is dat een obligaat nummer zonder veel spanning en vrij voorspelbaar. Van de tien nominaties wist D'ARDENNEN van Robin Pront er zeven te verzilveren en daarbij ook nog de prijs van de Industrie (!), van de collega's uit de Vlaamse film dus. Dat de foute boel van BLACK drie keer werd gelauwerd en de filmische parel GALLOPING MIND slechts één keer (Natali Broods als beste vrouwelijke bijrol) is een smet op het blazoen van deze Vlaamse Filmprijzen. Voor de rest ontving Soulwax nog de Ensor voor de Beste Muziek voor BELGICA en Tarek Halaby die voor Beste Debuut (in PROBLEMSKI HOTEL). REACH FOR THE SKY van Wooyoung Choi en Steven Dhoedt bleek de Beste Documentaire (en dus niet de algemene favoriet LAND OF THE ENLIGHTENED van Pieter-Jan De Pue), een nogal talking heads-achtige prent over studenten die liever een waarzegster consulteren dan te studeren om in een land zoals Zuid-Korea te worden toegelaten op een prestigieuze universiteit. Niet meteen een voor de hand liggende keuze. 

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee