Filmfestival van Rotterdam: Palmares

SOLDATE JEANNETTE, FAT SHAKER en MY DOG KILLER (foto) zijn de winnaars van de drie prestigieuze Tiger Awards in Rotterdam. Zowel de vernieuwende cinema van 36 als de gedoodverfde favoriet SU RE (The King) moesten met lege handen naar huis.

MY DOG KILLER, gesitueerd in een dorpje aan de Slovaaks-Moravische grens, gaat over Marek, een gevoelige jongen die bij een bende neo-nazi's is terecht gekomen. Hij heeft ook een hond die luistert naar de naam Killer. Tot zijn moeder en een halfbroertje met zigeunerbloed in zijn leventje binnenduikelen... De sociale commentaar komt hard aan; niemand neemt een blad voor de mond. Worden de skinheads als een hechte groep in beeld gebracht dan laat de cineaste Mira Fornay in haar pakkend drama de eerste barsten zien in die zogenaamde eenheid naar buiten toe.

De pas dit jaar in het leven geroepen nieuwe prijs, The Big Screen Award, was voor BELLAS MARIPOSAS en daar zal vooral de maker wel erg blij mee zijn geweest. Sardiniër Salvatore Mereu vertelt één dag uit het leven van Caterina, een meisje uit een kroostrijk gezin dat leeft in een verloederde, troosteloze woonwijk van de hoofdstad Cagliari, een kweekpoel van criminaliteit en prostitutie, zo blijkt. Met de ijsjes likkende meisjes als een niet mis te verstane metafoor...
In de wandelgangen liet de filmer nog optekenen: “Ik had het boek van Sergio Atzeni gelezen en ik heb jarenlang voor de klas gestaan van 12- à 14-jarigen. Hun leefwereld was me niet vreemd...”

De Fipresci bekroonde THE 5TH GOSPEL OF KASPER HAUSER van de Spaanse filmer Albert Gracia, een net één uur durende film, niet eens in competitie, bestaande uit een proloog en zeven hoofdstukken. Een hutsepot van stijlen en kleuren, met tussentitels en dialoog, meestal uit focus gefilmd en nog het meest refererend aan de experimentele cinema van 50 jaar geleden. Op geen enkel ogenblik kon deze 'Kasper Hauser' het meesterwerk van Werner Herzog doen vergeten.

Opgeklommen tot plaats drie van de publieksenquête, de hele week lang aangevoerd door WADJDA, was de documentaire LEE TOWERS: THE VOICE OF ROTTERDAM van Hans Heijnen, die eerder al Johnny Hoes (2008) en Marskramers van God (2010) had gemaakt. Het document is geen registratie van het concert van de Nederlandse charmezanger Lee Towers in de Ahoy. De kraanwerker in de haven van Rotterdam wordt samen met zijn gezinnetje aan het woord gelaten zodat het een portret van een eenvoudige zanger wordt die niet houdt van show en glitter, niet te beroerd is om de verjaardag van een mindervalide te gaan opluisteren, iemand is die van zijn vak houdt en in de studio urenlang naar de geluidsbanden zit te luisteren want het moet perfect zijn... Misschien wel de betere Nederlandse film, op het in Taipei gedraaide HOW TO DESCRIBE A CLOUD van David Verbeek na, waarin de problematiek van de ouderenzorg wordt aangekaart.
Uiteindelijk haalde de Nederlandse film MATTERHORN, het speelfilmdebuut van Diederik Ebbinge, de Publieksprijs binnen.

Vorig jaar zakte het aantal bezoeken van het Filmfestival van Rotterdam al van 320.000 naar 270.000. Deze editie - een onopvallende, grijze aflevering als je het ons vraagt - was goed voor een totaal van 280.000 bezoekers.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee