Filmmagie op setbezoek bij Welp

Vandaag is het officieel: Vlaanderen wordt geteisterd door een hittegolf. Het is donderdag 25 juli en terwijl de meeste jongeren op kamp zijn vertrokken met de jeugdbeweging, doen de negen tieners van WELP, het langverwachte langspeelfilmdebuut van Jonas Govaerts, alsof ze dat zijn. Of misschien toch niet helemaal, want ook hier vallen geschaafde knietjes en ellebogen te bespeuren, zijn de uniformen niet meer zo proper als ze eerst wel zullen zijn geweest en staan armen en benen van cast én crew vol insectenbeten.

Gesjorde tafels en banken, tenten en een leuk gecamoufleerde vrachtwagen (met de veelzeggende nummerplaat: duv-666) vullen een open plek in het bos. We zijn in Kasterlee, een kempens dorp, waar sinds vorige week donderdag half juli (en nog tot 5 september) Govaerts’ film wordt opgenomen. De Welpen, allen tussen elf en dertien jaar oud, begroeten ons vrolijk wanneer we de set oplopen. “Wie zouden dat zijn?!”, hoor ik ze fluisterend aan elkaar vragen. Het is draaidag zes en toch lijkt het alsof cast en crew al functioneren als een goed geoliede machine. Het is heet en ter afkoeling krijgen ook wij, zoals de hele cast en crew, van het meisje van de catering schijfjes meloen en ananas aangeboden. De jongens zijn wat blij met dat verfrissend vieruurtje. Wanneer we de set nog wat meer beter verkennen raapt Hauke, die in de film scoutswelp Jesse speelt, al zijn moed bij elkaar om ons aan te spreken. “Sorry dat ik het vraag, maar wie zijn jullie en wat komen jullie hier eigenlijk doen?”, klinkt het nieuwsgierig. Van Filmmagie heeft hij uiteraard nog nooit gehoord, maar we mogen hem gerust interviewen als we dat willen. Het goedgebekte jonge kereltje, afkomstig uit Huldenberg (Overijse), is nu niet meer bij de scouts (“wel ooit geweest”) en is een geboren entertainer. Acteerervaring heeft hij nog niet, maar door mee te spelen in deze film, hoopt hij dat er nog andere projecten zijn pad zullen kruisen. Noa, die een andere Welp in de film vertolkt, klinkt instemmend. Hij vertelt ons dat hij zelf bij de Scouts is. Beide jongens weten dus heel goed waar ze mee bezig zijn. Het groeten van de vlag kunnen ze met hun ogen dicht. Echte ervaringsdeskundigen, en dat spreekt in hun voordeel.

WELP (“Cub” in het Engelse), de eerste langspeelfilm van de jonge Vlaamse filmregisseur Jonas Govaerts, wordt door de makers een horroravontuur genoemd. (“de eerste horrorfilm in de Vlaamse filmgeschiedenis” is wat met de haren getrokken want dat is dan buiten Guy Lee Thys en De potloodmoorden gerekend om nog niet te spreken van het oeuvre van cowboys zoals James Desert en Rob Van Eyck). Sam, een fantasierijk twaalfjarig jongetje, gaat op kamp naar de Ardennen met een groep welpen van de scouts. Dolend door een donker bos voelt de scout meteen dat er iets niet pluis is. Hij vindt er namelijk een mysterieuze boomhut en ontmoet er een wild uitziend, gemaskerd kind. Wanneer hij zijn leiders probeert te waarschuwen, negeren ze hem straal. Sam vertelt namelijk wel vaker straffe verhalen . Door zijn verleden, waar hij weigert over te praten, vertrouwt zijn leider Peter hem niet echt. Doordat Sam alsmaar meer geïsoleerd raakt van de andere welpjes (Hauke: “Sam heeft niet echt vrienden, hij is niet zo sympathiek…”) en de leiders, wordt het alsmaar duidelijker dat er hen een vreselijk lot wacht…

Op de set mogen we getuige zijn van een scène uit het begin van de film. Wanneer enkele Welpen de tent aan het opbouwen zijn, komt Sam (gespeeld door Maurice Luyten) uit het bos gelopen. In paniek vertelt hij de anderen wat hij gezien heeft. De andere Welpen geloven hem niet, schelden hem uit voor “leugenaar” en er ontstaat een gevecht in regel waarbij leider Chris (Titus de Voogdt) autoritair ingrijpt. De andere kinderen moeten de vrachtwagen verder uitladen terwijl de vechtersbazen hem en de twee andere leiders (Stef Aerts en Evelien Bosmans) een verklaring verschuldigd zijn. Een belangrijke scène waarin veelzeggende dingen gebeuren. We merken meteen dat veel op korte termijn gebeurt en zijn getuige van verscheidene takes van het shot waarin de Welpen vechten en de tussenkomst van de leiding. Op het kleinste detail wordt gelet. Niet in het minst qua beeld (chef foto is immers Nicholas Rundskop Karakatsanis) en qua geluid. De geluidsman: “Niet ver in het bos heb ik een microfoon verstopt die eveneens alles registreert. En dat heeft altijd verrassende en zeer goede effecten”.

Vanaf het ogenblik dat de scène erop zit spurten de kinderen naar de monitor om mee kijken naar hoe alles er op beeld uitziet. Enkele keren vragen ze zelfs om hun eigen beelden opnieuw te mogen bekijken. En opnieuw. En opnieuw. Ze zijn trots op hun bijdrage, ze doen erg hun best. Dat voel je. Wanneer een van hen, die net (voor een van de beginscènes) een robbertje gevochten heeft met Sam, ons komt vragen of ze het wel goed hebben gedaan, blinken zijn oogjes van trots wanneer we instemmend antwoorden. “Alleen het lange wachten is niet zo leuk”, vertrouwt één van hen ons nog toe. Vooraleer we naar huis terugkeren willen ze nog weten wat in onze ogen de allerbeste film aller tijden is… Maar naar het antwoord zelf zijn ze eigenlijk niet nieuwsgierig, want “daar zal wel snel verandering in komen”, klinkt het stoer.

WELP, een productie van Potemkino, wordt vanaf juni 2014 in de bioscoop verwacht.

Geschreven door LIESAH JACOBS
 
onomatopee