Filmregisseur Terence Davies te gast in Brussel

THE DEEP BLUE SEA (foto) van de Britse filmer Terence Davies, bekend van het meesterlijke ‘Distant Voices Still Lives’, is vanaf deze week te zien in de bioscoop. Vanavond is er in Antwerpen, in de Cartoon’s een avant-première van de film. Zelf kwam Terence Davies vorige week nog naar België, naar het Filmfestival van Brussel om zijn film te promoten. Hierbij een neerslag van de q & a achteraf, na de vertoning.

Hoe komt iemand erbij om een theaterstuk van Terrence Rattigan als basis voor een film te nemen?
TERENCE DAVIES: Het theater is gehouden aan theatrale wetten zoals eenheid van tijd en plaats, film niet. Maar het moet filmisch zijn en bijgevolg was het verstandiger om de plot gefragmenteerd op het scherm te brengen, om het geheel een dimensie mee te geven die alleen maar in film mogelijk is.

Waarom koos je precies voor die bepaalde muziek aan het begin van de film?
DAVIES: Al lang hou ik erg veel van het vioolconcert van Samuel Barber; het staat bol van de romantiek en de pathos en leek me uitermate geknipt om te gebruiken aan het begin van mijn kleine film.

Een kleine film zeg je maar dat belette je toch niet ombekende acteurs zoals Tom Hiddleston en Rachel Weisz te strikken?
DAVIES: Hier speelt de factor geluk een grote rol. Rachel zag ik bijvoorbeeld op tv en het was geduldig wachten tot de eindgeneriek om erachter te komen om welke actrice het ging. Ik kende haar voordien zelfs niet eens. Via haar agent kwam ik aan haar adres en heb haar het scenario gestuurd. Ze hield van het verhaal en haar rol en wou graag meedoen. Ik had niet eens een tweede keuze voor haar en geen idee wat gedaan indien ze zou afzeggen…

In je film is er vaak een verschil tussen wat er wordt gezegd en wat er wordt vertoond?
DAVIES: Dàt is precies de magie van de film. Ik hou mijn acteurs altijd voor: “BE, don’t act!” Een beetje in de stijl van Kieslowski… als die naam je nog iets zegt.

De protagonisten in je film kunnen geen relatie hebben wegens het klassenverschil?
DAVIES: Daar zal Engeland wel eeuwig mee opgezadeld blijven is te vrezen. Dat ze geen relatie kunnen hebben ondanks de liefde, dat is belangrijker. We kunnen niet zonder en hebben allemaal wel eens iemand verloren. Dat is het buitengewone uitgangspunt.

Zowel in THE DEEP BLUE SEA als in ‘Distant Voices Still Lives’ wordt er gezongen?
DAVIES: Vroeger zongen mensen voortdurend, in familiale kring, in de kroeg. Dat was toen doodgewoon. Men wou zijn vreugde uiten of samenhorigheid. Tevens is het verbazend wat mensen doen wanneer ze angstig zijn. Londen werd tot 80 maal gebombardeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog en niemand wou toen zijn doodsangsten laten zien.

De oud-modische stijl, waarin de film is opgenomen, lijkt bijna een hommage aan de cinema van net na WO II?
DAVIES: Wel, er waren 8 bioscopen in de buurt waar ik woonde en de films die daar werden vertoond waren mijn idee van het werkelijke leven meer dan de dagdagelijkse kleurloze realiteit. It’s all about passion and love you know.

Opgetekend in Brussel, op 11 juni

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee