FIORE beste film op het festival Cinéma Méditerannéen

“Le Cinéma Méditerranéen donne des clés pour mieux comprendre le monde dans lequel on vit. Notre leitmotive a toujours défendu le fait que le cinéma ne fait pas de miracle, mais il éclaire, et provoque de saines prises de conscience." Aldus coördinatrice Aurélie Losseau voor ze overgaat tot de prijsuitreiking. Dat van de acht films in competitie er vijf in de prijzen vielen zegt veel over de kwaliteit van de op deze 16de editie geselecteerde films. Technische mankementen allerlei konden niet voorkomen dat de toeschouwers geregeld voor uitverkochte zalen zorgden, soms waren er zelfs extra voorstellingen nodig.

Het jatten van mobieltjes in de metro als ludiek handeltje blijft ongestraft, maar na een winkeldiefstal belandt Daphne dan toch in de gevangenis. Het lijkt op het eerste gezicht iets voor de Dardennebroers, voor Ken Loach, of toch niet? Want na de sociale schets laat de Italiaanse filmer Claudio Giovannesi zijn film FIORE (foto) afzwenken naar een romance; Daphne wordt verliefd op Josh, al kunnen ze amper met elkaar communiceren, want mannen en vrouwen leven gescheiden in de gevangenis. Een wat vreemde wending misschien, al gaat FIORE over verlangen dat bergen verzet. De cineast vertelde in Brussel dat hij vooraf vier maanden lang research had gedaan om zijn verhaal te onderbouwen. Een film met vaart die nog wacht op een verdeler; misschien helpt de prijs en het daaraan verbonden bedrag wel.

TRAMONTANE begint met een visumaanvraag; de blinde Libanese muzikant Rabih wil namelijk in Europa gaan optreden. Zijn paspoort blijkt echter vals en de vraag naar zijn geboorteakte brengt een onfris zaakje aan het licht. Als metafoor voor een land dat met zijn verleden in de knoop zit, wat elke vooruitgang hypothekeert, kan dat tellen. Vatche Boulgouhrjian tekende voor de regie, al mag de prachtige donkere binnenhuisfotografie van James Lee Phelan, fel contrasterend met licht en kleur buiten, en alles in breedbeeld, echt niet onvermeld blijven. Vanaf maart 2017 in de bioscoop.

De dynamische camera-in-de-hand in CLASH van Egyptenaar Mohamed Diab die niet alleen regisseerde, maar ook meeschreef aan het scenario, geeft de toeschouwer het gevoel dat hij zelf present is in “de arrestantenwagen” van de politie te midden van de rellen en betogingen anno 2013 in Cairo toen de bevolking in opstand kwam tegen de verkozen president Morsi van de Moslimbroederschap. De hele film lang komt de camera niet uit de politieauto. De eersten die in de combi worden gegooid, zijn twee Amerikaans-Egyptische journalisten van het persagentschap AP, gevolgd door gewone betogers en ook leden en sympathisanten van het Moslim Broederschap, met alle gevolgen van dien ... Een intelligente manier om de diverse stemmen van de Egyptische samenleving op elkaar te laten schelden in deze broeierige en al even lawaaierige microkosmos. Het slot met de oprukkende groene laserstralen van betogers (maar wie zijn zij eigenlijk?) ogen wel mooi, maar overtuigen helaas niet helemaal. Oordeel zelf vanaf 11 februari 2017.

Gérard Depardieu behoeft geen introductie en ook de van Noord-Afrika afkomstige Sadek rapt er intussen ook al vijf jaar op los. Ze dienen als kapstokken om de onrustbarende verrechtsing en de daarmee gepaard gaande vreemdelingenhaat te ontmaskeren in een pleidooi voor begrip en verdraagzaamheid. Het tot elkaar veroordeelde tweetal trekt heel Frankrijk door. En zondagsschilder Depardieu penseelt in elke Franse haven een tableau … Dat havens daarbij als rustpunt dienen mag niet verbazen, het zijn altijd de poorten geweest waarlangs vreemde culturen ons bereikten. TOUR DE FRANCE van Rachid Djaïdani was de voor de hand liggende lieveling van het publiek. Vanaf 14 december in de zaal.

Ook nog deze tip. De hangjongeren in PARK hebben geen doel voor ogen. De Griekse Sofia Exarchou vertelt meer dan de ruïnes van het Griekse Olympische dorp tien jaar na de Spelen – als metafoor voor de failliete maatschappij daar – laten vermoeden. In elk geval schitterend maatschappelijk fileerwerk van een debuterend talent. Wijst Exarchou niet met de vinger naar eventuele schuldigen, Danis Tanovic doet dat wel in MORT À SARAJEVO. Plaats van handeling is Hotel Europe in Sarajevo – waar de 100ste verjaardag wordt herdacht van de moord op Franz Ferdinand, het begin van de Eerste Wereldoorlog. Een meerlagige film die het vooral heeft over de desastreuze situatie waarin de bevolking in de regio Bosnië-Herzegovina zich bevindt. Opvallend is ook de scène waarin de hotelmanager aan zijn bankdirecteur om meer krediet vraagt. Zonder dat geld dient hij namelijk de boeken te sluiten en komen er 120 mensen (en families) op straat te staan. De bankdirecteur geeft echter niet thuis en antwoordt koudweg: “Als ik dat doe, verlies ik mijn baan.” Zijn onze banken in 2008 niet overeind gehouden met ons belastinggeld? Een rijke film bijgevolg, die hopelijk ook bij ons in de zalen te zien zal zijn.

Grand Prix: FIORE, Claudio Giovannesi

Prix Jury: TRAMONTANE, Vatche Boulghourjian

Prix de la Critique UPCB – UBFP: CLASH, Mohamed Diab

Prix jury Jeune & Prix Cineuropa: PARK, Sofia Exarchou

Prix publique: TOUR DE FRANCE, Rachid Djaïdani

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee