Gouden Beer van de Berlinale complete verrassing

Er is een nieuwe trend gezet blijkbaar. Na het Filmfestival van Venetië waar juryvoorzitter Bernardo Bertolucci de Gouden Leeuw toewees aan Sacro GRA – een klein(schalig)e documentaire die op geen enkele pronostiek voorkwam, kon Berlijn niet achterblijven. Ook deze Gouden Beer, het Chinese BLACK COAL, THIN ICE (foto) van Diao Yinan, prijkte op geen enkel voorkeurlijstje. Zowaar nog een grotere verrassing was dat LIFE OF RILEY ofte AIMER, BOIRE ET CHANTER van de 90-jarige Alain Resnais de zogenaamde Bauer-prijs kreeg, samen met de Fipresciprijs, allebei prijzen voor een vernieuwende filmtaal. Niet alleen opvallend omdat uitgerekend deze prijs naar een 90-jarige gaat maar vooral ook omdat de film een theateradaptatie is. Zoals er in deze editie van de Berlinale wel meer waren.

Alain Resnais - 91 inmiddels - lijkt trouwens maar niet genoeg te krijgen van de Britse toneelschrijver Alan Ayckbourn. Voor de derde keer al heeft hij een van zijn toneelstukken onder handen genomen. 'Life of Riley' dateert van 2010 en werd in het Frans vertaald als AIMER, BOIRE ET CHANTER. Resnais doet niet de minste moeite om de theatrale achtergrond te verstoppen voor zijn filmische adaptatie. De glooiende wegen in het Midden-Engelse Yorkshire en de landhuizen die verstenen in een kleurtekening volstaan als situering voor een hoogst speelse ontmoeting met drie koppels die elk op hun eigen manier reageren op het nieuws dat een gemeenschappelijke vriend doodziek is: de mysterieuze George. De man blijkt heel wat onbekende emoties los te maken. Zo kibbelen de drie vrouwen erover wie van hen de man voor het laatst op een buitenlandreis zal kunnen begeleiden. Aanleiding tot vele vermoedens bij hun echtgenoten. De decors en de belichting blijven theatraal, maar de confrontaties waar het tenslotte om gaat winnen daardoor ongelooflijk aan kracht. Kleurrijk en onverwacht lichtvoetig levert dat een dartel en erg genietbaar kijkstuk op.

Heel anders heeft Volkert Schlöndorff, nog maar net 75 jaar, het in DIPLOMACY/DIPLOMATIE aangepakt, naar het gelijknamige theaterstuk van Cyril Gély. Schlöndorff had eens te meer oog voor een Tweede Wereldoorlogsdrama, gesitueerd in Parijs in de zomer van 1944, de nacht voor de bevrijding, namelijk het ochtendkrieken van 25 augustus. Op bevel van de Führer heeft de plaatselijke opperbevelhebber heel Parijs laten ondermijnen: de Opera, de bruggen over de Seine en de Notre Dame voorop. Het zou verraad zijn om de Franse hoofdstad ongeschonden in handen van de Geallieerden te laten vallen. Protagonist is een Zweedse diplomaat die hem probeert op andere gedachten te brengen. Deze ideeënclash is aanleiding voor een acteursduel op hoog niveau, al wil het wegmoffelen van de theaterachtergrond maar niet lukken. Schlöndorff heeft geprobeerd om deze confrontatie zeer realistisch voor te stellen, met locatiebeelden uit Parijs, ensceneringen van oorlogsgeweld in de straten waar de Duitsers zich terugtrekken en documentaire beelden van de strijd zelf. Die keuze doet de film uiteindelijk geen goed, want in dat geval had hij de Duitse generaal bij de eerste poging van de Zweed al moeten laten wegvoeren/executeren wegens subordinatie. Schlöndorff heeft zijn huiswerk vast en zeker goed gemaakt, maar als je dat zou vergelijken met de fijne invulling van Resnais, dan zie je wie de ware meester is.

Geschreven door HUGO BERNAERS
 
onomatopee