Hommage Frédéric Fonteyne in Mannheim

“Film is niet van economische wetmatigheden los te koppelen en dus moet de eens zo dankbare nieuwkomer voor zijn volgend project opnieuw naar geld op zoek. Bijgevolg ontbreekt de tijd om te groeien en als gevolg daarvan verdwijnen veel gelauwerde debuten in de anonimiteit. Een gigantische verspilling van talent. Daarom volgen wij als filmfestival onze nieuwkomers en verheugen ons op hun verdere ontwikkeling en succes.” Aldus Michael Kötz, artistiek directeur van het Filmfestival van Mannheim aan het begin van deze editie, op tweede november, toen de Belgische cineast Frédéric Fonteyne werd gehuldigd. Zijn debuut Max & Bobo kreeg in 1998 in Mannheim immers de hoogste onderscheiding, de Grote Prijs.

Bijgevolg is het verheugend te kunnen vaststellen dat het goed gaat met Georgiër Zaza Urushadze. Was zijn van 2009 daterende Three Houses nogal hermetisch en wat sinister, dan heeft de pacifistische thriller MANDARIINID een gouden randje. Hoewel zijn familie naar de heimat, Estland, is gevlucht blijft een oude man om zijn schamele woonst te verdedigen. Intussen zaagt hij plankjes om daarmee mandarijnenkistjes te vervaardigen. Het is 1992. Aan de Georgische grens vechten Tsjetsjeense moslimrebellen met het geregelde Georgische leger. En zo gebeurt het dat in het huis van Ivo – zo heet de man – twee gekwetste soldaten, elk uit een ander kamp, worden opgevangen en verpleegd door de oude man. Prompt roept hij zijn woonerf tot vredesenclave uit. Wat in deze tragikomische parabel enigszins tot nadenken stemt. Een en ander neemt niet weg dat hij toost op de dood in de wetenschap dat deze kemphanen, eenmaal hersteld, elkaar opnieuw zullen bekampen. Totterdood.

Niet in competitie maar voor een opvallend debuut (in een andere sectie) tekent alvast de Chileense filmer Diego Ruiz. Zijn verre verwantschap met wijlen Raul Ruiz valt niet af te lezen uit zijn werk, dat veeleer knipoogt in de richting van iemand zoals Xavier Dolan. IGLO (foto) is een intimistisch, openhartig, vertederend en autobiografisch portret van een jongeman die met zijn geaardheid in de knoop ligt. Zijn vriendschappen blijken van voorbijgaande aard te zijn en bezorgen hem pijn en de ene crisis na de andere terwijl het vrouwelijk schoon zich in zijn gezelschap zeer op hun gemak voelt en hem voortdurend uitdagen om te zien hoever ze kunnen gaan. Veel meer dan een dagboek weet Ruiz deze identiteitscrisis haarfijn te schetsen, zonder in clichés of zelfbeklag te vervallen. Afgezien van het scenario én de regie nam Diego eveneens de hoofdrol voor zijn rekening. Dat hoeft niet te verwonderen want hij is eigenlijk acteur van opleiding. Iemand om in het oog te houden.

Geschreven door ZENO CORNELIS