Kortfilmfestival Leuven 2018: Palmares

Op zaterdagavond kwam het 24ste Kortfilmfestival Leuven aan een zegerijk einde met 15% meer bezoekers dan vorig jaar. Het festival sloot af met een fikse awardsessie, waarna negentien jonge (maar niet altijd onervaren) kortfilmmakers met een beeldje en een geldprijs naar huis gingen. Opvallend is één slokop bij de winnaars: Kato De Boecks PROVENCE, goed voor de juryprijs voor het beste fictiedebuut, de Canvas Publieksprijs, de Persprijs én de Humoprijs. De acteerprestatie van de 11-jarige Laime De Paep, die ook al acteerde in het theater, kreeg een speciale vermelding van de jury.

Tijdens Film Fest Gent viel PROVENCE ook al in de prijzen met de ACE Image Factory + ACE Publieksprijs. Het succes dankt De Boeck aan haar inderdaad erg sterke debuutfilm. Daarin wordt de wereld van enkele kinderen/jongeren sfeervol geschapen als een wereld op zich, los van volwassenen, die enkel af en toe hoorbaar zijn of beperkt zichtbaar op de achtergrond. De 11-jarige Camille en haar oudere puberbroer Tuur hebben een erg sterke band en houden niets geheim voor elkaar. Samen met hun ouders en jongere broertje brengen ze hun vakantie in de Provence door met ravotten in het zwembad, spelen in de kabbelende beek en ‘doen, durven of waarheid’ spelen ’s avonds in de tent. Wanneer aan het campingzwembad twee oudere meisjes interesse tonen in Tuur, zorgt dat voor een breuk tussen hem en zijn nog kindse zusje. Zij wil spelen en dartelt rond in haar rode badpakje (zie affiche), terwijl de meisjes in bikini enkel liggen te zonnen of een dansje leren. Elke keuze van Tuur voor een meer volwassen wereld dan de hare, is een beetje als verraad voor Camille. De kleuren en het licht zijn zomers warm. De Boeck let op motieven en details, merkbaar in bijvoorbeeld het terugkomen van kevers en het spel ‘doen, durven of waarheid’, dat een steeds zwaardere lading krijgt. Ze legt subtiele contrasten, zoals de versleten lichamen van enkele naaktbaders tegenover de nog ontluikende lichamen van de drie pubers. Naast coming-of-age pakt PROVENCE ook homoseksualiteit aan als thema. Kato De Boeck studeerde dit jaar af aan het RITCS en draagt de film in de credits op aan haar oudere broer.

PROVENCE kreeg opvallend veel prijzen, maar de grootste prijs, die van de Beste Fictiefilm (goed voor 10.000 euro), het filmdebuut PATHETIEK van theaterregisseur Yahya Terryn. Hij werd door de jury uit 25 kortfilms gekozen. Het 21 minuten durende drama verweeft een opvoering van Beethovens pianostuk Sonata Pathétique door Saya Endo behendig met een heftige dialoog tussen twee beste vrienden, die elkaar in vraag stellen wanneer de een toegeeft zijn vrouw te hebben verlaten en de ander daar allesbehalve begripvol op reageert. De inhoud van hun gesprek is banaal, maar niet banaal genoeg om aan te nemen dat dit de bedoeling was. Naast een dynamische ‘toneelschikking’ (acteurs Tom Vermeir en Koen De Graeve verplaatsen zich voortdurend) valt ook het geluid op, met een groot contrast tussen de rustgevende pianomuziek die steeds aanwezig blijft en het gebral van De Graeve en Vermeir. Wanneer die laatste begint te roepen in de toiletten en een vunzige mop vertelt, voel je een plaatsvervangende schaamte omdat de serene pianomuziek hoorbaar blijft in de achtergrond. Het verhoogt het contrast tussen de respect afdwingende muzikant en de respectloze machoman.

Pathetiek

De jury van de Vlaamse documentaire moest het hoofd breken over slechts zes films: OUR SONG TO WAR van Juanita Onzaga, DOEI van Pien van Grinsven, A DIALOGUE FROM CYBER SPACE van Brian den Hartog, RAINBOW CHILDREN – PORTRAIT OF ELIKA van Maryam Bayani, THE REMEMBERED FILM van Isabelle Tollenaere en MOUNTAIN van Grégoire Verbeke. Dat de prijs, een tiendaagse residentie op La Guarimba Film Festival (een pak kleiner dan de fictieprijs) naar OUR SONG TO WAR ging, verbaast niet. Deze film is géén film aanloop naar een langspeelfilm, maar een straf werkstuk op zich. Onzaga, Sint-Lukas-alumna en zelf van Colombiaanse afkomst, waadt met haar camera rondt in de rivier langs de dorpen van Bojaya, Colombia. Daar vertellen inwoners over hun band met de dood. De volksverhalen worden bezwerend verteld in voice-over, terwijl de camera over het water glijdt. Onzaga blijft niet bij het strikt documentaire wanneer ze ook twee krokodillenmannen (die voorkomen in een plaatselijke mythe) subtiel uit het water tevoorschijn laat komen. De film werd eerder dit jaar voorgesteld tijdens de feesteditie van de 50-jarige Quinzaine des réalisateurs in Cannes.

Géén juryprijs voor animatie, wel een publieksprijs. Die ging dit jaar naar BOTVIEREN van Elise Eetesonne, haar masterfilm aan het RITCS. De pluizige stop-motionfilm zou samen met A WORTHY MAN (Beste Europese Kortfilm) geschikt zijn voor een campagne van Te Gek?! om te sensibiliseren over het belang van de geestelijke gezondheidszorg. De ontknopingen zijn weinig subtiel en de boodschap in beide films is niet mis te verstaan: emotionele pijn is echte pijn en kan ernstige gevolgen hebben.

Voor het eerst werden door het Vlaams Audiovisueel Fonds één in plaats van twee Wildcards uitgereikt aan fictie en documentaire. De Wildcards zijn goed voor een budget van 25.000 tot 60.000 euro en productiesteun voor het volgende project van de filmmaker. Ontdek hieronder de Wildcards van dit jaar en lees er meer over in ons januarinummer.

Palmares

Vlaamse competitie: fictie
Prijs van de Jury: PATHETIEK van Yahya Terryn
Prijs van het Publiek en Prijs van de Jury voor het Beste Debuut: PROVENCE (Kato De Boeck)
Prijs voor de Beste Acteerprestatie: Willeke van Ammelrooy (IN THE PALACE)

Vlaamse competitie: animatie
Prijs van het Publiek: BOTVIEREN van Elise Eetesonne

Vlaamse competitie: documentaire
Prijs van de Jury: OUR SONG TO WAR van Juanita Onzaga

Europese competitie: fictie
Juryprijs Europese competitie: A WORTHY MAN van Kristian Håskjold
Prijs van het Publiek: VIHTA van François Bierry

VAF Wildcards
Fictie: WAITHOOD van Louisiana Mees
Animatie: HEEN EN WEER van Lisa Foster
Documentaire: MEMRE YU van Zaide Bil-Chand
Filmlab: ELEPHANTFISH van Meltse Van Coillie

Gastprijzen
Prijs Filmkritiek & Humo Award: PROVENCE van Kato De Boeck
Pitch Award: THE BEST IMMIGRANT van Cristina Poppe en Raoul Groothuizen en LOW COST van Maxime Pistorio

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS
 
onomatopee