Laatste loodjes op het FIFF

Omdat films maken jaren vergen qua voorbereiding, kan men stellen dat degelijke filmregisseurs vaak hun tijd (ver) vooruit zijn. Elk zichzelf respecterend filmfestival onderscheidt zich van de rest door, in plaats van een hoop films te programmeren, daar ook een rode draad doorheen te laten lopen. Een soort leidraad die de vinger aan de pols houdt van wat er gebeurt in de wereld aan de hand (of aan de orde) is. Sla er de verslagen van grote festivals op na. In Namur is het niet anders, zo blijkt.

Aandachtige lezers merkten het al op bij voorgaande verslagen vermoedelijk dat het gerecht, recht(matig), recht(vaardig) of het recht in eigen hand nemen frequent voorkomen. Zo voegt Philippe Claudel er ook eentje toe met zijn nieuwste film UNE ENFANCE, een competitiefilm die het midden houdt tussen 'Jack' van Edward Berger en 'Le gamin au vélo' van de broers Dardenne zonder evenwel ergens aan schatplichtig te zijn. Waar zit het (ge)recht wanneer een 13-jarige knul bij een drugsverslaafd koppel huist, die hem uitsluitend gebruiken wanneer zij genegenheid nodig hebben ? Die vraag stelt de kijker zich vrijwel constant terwijl een realistische beeldregie slechts registreert. Dat geldt trouwens ook voor zijn landgenoot Samuel Collardey die met TEMPÈTE (foto) het ruige leven van vissers inkleurt. Niet zo zeer het vissen in barre omstandigheden, zoals de titel laat vermoeden, doch veeleer op de storm(en) des levens. Een zonder franje geborstelde brok realiteit zo lijkt het wel. En hoe erg de puinhoop ook mag lijken, aan het eind duikt zeer onverwacht – heel aanvaardbaar in de context – een glimp hoop op, wat een betere toekomst laat vermoeden.

Meer dan één assisenproces werd door het FIFF geprogrammeerd. L'OEIL DU CYCLONE is er ook een, doch een bijzondere. De regerende machten van Burkina Faso vinden het vermoedelijk niet grappig om in hun hemd te worden gezet, doch daar was het Sékou Traoré slechts zijdelings om te doen. Kunnen kindsoldaten in Afrika, die op piepjonge leeftijd de afslachting van ouders, familie en kennissen moesten bijwonen, en later misbruikt en gebrainwasht uitgroeiden tot gewetenloze moordenaars, toerekeningsvatbaar worden verklaard? Dat is maar de vraag die bij monde van een advocate, die in Europa heeft gestudeerd, wordt gesteld... Een erg waardevolle film die veel stof tot discussie geeft. Ook Baya Medhaffer zet een krachtdadige rol neer als 18-jarige zangeresje van een band in het overtuigende A PEINE J'OUVRE LES YEUX van de Tunesische Leila Bouzid – dochter van Nouri 'L'Homme des cendres ' Bouzid, in Venetië al goed voor twee prijzen. Een pleidooi voor het recht op vrije meningsuiting. Aan de muziek, songtekstgen is bijzonder veel aandacht geschonken – alles werd netjes ondertiteld, wat toe te juichen valt, want net de geëngageerde teksten van de liedjes spelen een belangrijke rol in het verhaal. Hopelijk bereiken beide films via het Leuvense Afrika Filmfestival ook Vlaanderen.

Wanneer recht niet zegeviert, in welke mate is wraak dan gewettigd ? Christophe Ali en Nicolas Bonilauri probeerden dat gegeven uit in LA VOLANTE. De wraakengel van dienst is Nathalie Baye die in PRÉJUDICE al een pittige moederrol op zich nam. Ook hier, handig vermomd als secretaresse, werkt ze zich binnen in een familie die door een stom ongeluk haar zoon om het leven bracht. Een thriller die geen splatter wordt, doch vrouwelijke sluwheid weet te koppelen aan een doordachte fotografie.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee